सूक्त 26: मैं मनु था, सूर्य था; और श्येन

अ॒हं मनु॑रभवं॒ सूर्य॑श्चा॒हं क॒क्षीवाँ॒ ऋषि॑रस्मि॒ विप्र॑ः ।
अ॒हं कुत्स॑मार्जुने॒यं न्यृ॑ञ्जे॒ऽहं क॒विरु॒शना॒ पश्य॑ता मा

ahaṃ manurabhavaṃ sūryaścāhaṃ kakṣīvām̐ ṛṣirasmi vipraḥ |
ahaṃ kutsamārjuneyaṃ nyṛñje'haṃ kaviruśanā paśyatā mā

अ॒हं भूमि॑मददा॒मार्या॑या॒हं वृ॒ष्टिं दा॒शुषे॒ मर्त्या॑य ।
अ॒हम॒पो अ॑नयं वावशा॒ना मम॑ दे॒वासो॒ अनु॒ केत॑मायन्

ahaṃ bhūmimadadāmāryāyāhaṃ vṛṣṭiṃ dāśuṣe martyāya |
ahamapo anayaṃ vāvaśānā mama devāso anu ketamāyan

अ॒हं पुरो॑ मन्दसा॒नो व्यै॑रं॒ नव॑ सा॒कं न॑व॒तीः शम्ब॑रस्य ।
श॒त॒त॒मं वे॒श्यं॑ स॒र्वता॑ता॒ दिवो॑दासमतिथि॒ग्वं यदाव॑म्

ahaṃ puro mandasāno vyairaṃ nava sākaṃ navatīḥ śambarasya |
śatatamaṃ veśyaṃ sarvatātā divodāsamatithigvaṃ yadāvam

प्र सु ष विभ्यो॑ मरुतो॒ विर॑स्तु॒ प्र श्ये॒नः श्ये॒नेभ्य॑ आशु॒पत्वा॑ ।
अ॒च॒क्रया॒ यत्स्व॒धया॑ सुप॒र्णो ह॒व्यं भर॒न्मन॑वे दे॒वजु॑ष्टम्

pra su ṣa vibhyo maruto virastu pra śyenaḥ śyenebhya āśupatvā |
acakrayā yatsvadhayā suparṇo havyaṃ bharanmanave devajuṣṭam

भर॒द्यदि॒ विरतो॒ वेवि॑जानः प॒थोरुणा॒ मनो॑जवा असर्जि ।
तूयं॑ ययौ॒ मधु॑ना सो॒म्येनो॒त श्रवो॑ विविदे श्ये॒नो अत्र॑

bharadyadi virato vevijānaḥ pathoruṇā manojavā asarji |
tūyaṃ yayau madhunā somyenota śravo vivide śyeno atra

ऋ॒जी॒पी श्ये॒नो दद॑मानो अं॒शुं प॑रा॒वत॑ः शकु॒नो म॒न्द्रं मद॑म् ।
सोमं॑ भरद्दादृहा॒णो दे॒वावा॑न्दि॒वो अ॒मुष्मा॒दुत्त॑रादा॒दाय॑

ṛjīpī śyeno dadamāno aṃśuṃ parāvataḥ śakuno mandraṃ madam |
somaṃ bharaddādṛhāṇo devāvāndivo amuṣmāduttarādādāya

आ॒दाय॑ श्ये॒नो अ॑भर॒त्सोमं॑ स॒हस्रं॑ स॒वाँ अ॒युतं॑ च सा॒कम् ।
अत्रा॒ पुरं॑धिरजहा॒दरा॑ती॒र्मदे॒ सोम॑स्य मू॒रा अमू॑रः

ādāya śyeno abharatsomaṃ sahasraṃ savām̐ ayutaṃ ca sākam |
atrā puraṃdhirajahādarātīrmade somasya mūrā amūraḥ