सूक्त 28: मेरा पाप रस्सी की तरह खोलो

इ॒दं क॒वेरा॑दि॒त्यस्य॑ स्व॒राजो॒ विश्वा॑नि॒ सान्त्य॒भ्य॑स्तु म॒ह्ना ।
अति॒ यो म॒न्द्रो य॒जथा॑य दे॒वः सु॑की॒र्तिं भि॑क्षे॒ वरु॑णस्य॒ भूरे॑ः

idaṃ kaverādityasya svarājo viśvāni sāntyabhyastu mahnā |
ati yo mandro yajathāya devaḥ sukīrtiṃ bhikṣe varuṇasya bhūreḥ

तव॑ व्र॒ते सु॒भगा॑सः स्याम स्वा॒ध्यो॑ वरुण तुष्टु॒वांस॑ः ।
उ॒पाय॑न उ॒षसां॒ गोम॑तीनाम॒ग्नयो॒ न जर॑माणा॒ अनु॒ द्यून्

tava vrate subhagāsaḥ syāma svādhyo varuṇa tuṣṭuvāṃsaḥ |
upāyana uṣasāṃ gomatīnāmagnayo na jaramāṇā anu dyūn

तव॑ स्याम पुरु॒वीर॑स्य॒ शर्म॑न्नुरु॒शंस॑स्य वरुण प्रणेतः ।
यू॒यं न॑ः पुत्रा अदितेरदब्धा अ॒भि क्ष॑मध्वं॒ युज्या॑य देवाः

tava syāma puruvīrasya śarmannuruśaṃsasya varuṇa praṇetaḥ |
yūyaṃ naḥ putrā aditeradabdhā abhi kṣamadhvaṃ yujyāya devāḥ

प्र सी॑मादि॒त्यो अ॑सृजद्विध॒र्ताँ ऋ॒तं सिन्ध॑वो॒ वरु॑णस्य यन्ति ।
न श्रा॑म्यन्ति॒ न वि मु॑चन्त्ये॒ते वयो॒ न प॑प्तू रघु॒या परि॑ज्मन्

pra sīmādityo asṛjadvidhartām̐ ṛtaṃ sindhavo varuṇasya yanti |
na śrāmyanti na vi mucantyete vayo na paptū raghuyā parijman

वि मच्छ्र॑थाय रश॒नामि॒वाग॑ ऋ॒ध्याम॑ ते वरुण॒ खामृ॒तस्य॑ ।
मा तन्तु॑श्छेदि॒ वय॑तो॒ धियं॑ मे॒ मा मात्रा॑ शार्य॒पस॑ः पु॒र ऋ॒तोः

vi macchrathāya raśanāmivāga ṛdhyāma te varuṇa khāmṛtasya |
mā tantuśchedi vayato dhiyaṃ me mā mātrā śāryapasaḥ pura ṛtoḥ

अपो॒ सु म्य॑क्ष वरुण भि॒यसं॒ मत्सम्रा॒ळृता॒वोऽनु॑ मा गृभाय ।
दामे॑व व॒त्साद्वि मु॑मु॒ग्ध्यंहो॑ न॒हि त्वदा॒रे नि॒मिष॑श्च॒नेशे॑

apo su myakṣa varuṇa bhiyasaṃ matsamrāḻṛtāvo'nu mā gṛbhāya |
dāmeva vatsādvi mumugdhyaṃho nahi tvadāre nimiṣaścaneśe

मा नो॑ व॒धैर्व॑रुण॒ ये त॑ इ॒ष्टावेन॑ः कृ॒ण्वन्त॑मसुर भ्री॒णन्ति॑ ।
मा ज्योति॑षः प्रवस॒थानि॑ गन्म॒ वि षू मृध॑ः शिश्रथो जी॒वसे॑ नः

mā no vadhairvaruṇa ye ta iṣṭāvenaḥ kṛṇvantamasura bhrīṇanti |
mā jyotiṣaḥ pravasathāni ganma vi ṣū mṛdhaḥ śiśratho jīvase naḥ

नम॑ः पु॒रा ते॑ वरुणो॒त नू॒नमु॒ताप॒रं तु॑विजात ब्रवाम ।
त्वे हि कं॒ पर्व॑ते॒ न श्रि॒तान्यप्र॑च्युतानि दूळभ व्र॒तानि॑

namaḥ purā te varuṇota nūnamutāparaṃ tuvijāta bravāma |
tve hi kaṃ parvate na śritānyapracyutāni dūḻabha vratāni

पर॑ ऋ॒णा सा॑वी॒रध॒ मत्कृ॑तानि॒ माहं रा॑जन्न॒न्यकृ॑तेन भोजम् ।
अव्यु॑ष्टा॒ इन्नु भूय॑सीरु॒षास॒ आ नो॑ जी॒वान्व॑रुण॒ तासु॑ शाधि

para ṛṇā sāvīradha matkṛtāni māhaṃ rājannanyakṛtena bhojam |
avyuṣṭā innu bhūyasīruṣāsa ā no jīvānvaruṇa tāsu śādhi

यो मे॑ राज॒न्युज्यो॑ वा॒ सखा॑ वा॒ स्वप्ने॑ भ॒यं भी॒रवे॒ मह्य॒माह॑ ।
स्ते॒नो वा॒ यो दिप्स॑ति नो॒ वृको॑ वा॒ त्वं तस्मा॑द्वरुण पाह्य॒स्मान्

yo me rājanyujyo vā sakhā vā svapne bhayaṃ bhīrave mahyamāha |
steno vā yo dipsati no vṛko vā tvaṃ tasmādvaruṇa pāhyasmān

माहं म॒घोनो॑ वरुण प्रि॒यस्य॑ भूरि॒दाव्न॒ आ वि॑दं॒ शून॑मा॒पेः ।
मा रा॒यो रा॑जन्सु॒यमा॒दव॑ स्थां बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीरा॑ः

māhaṃ maghono varuṇa priyasya bhūridāvna ā vidaṃ śūnamāpeḥ |
mā rāyo rājansuyamādava sthāṃ bṛhadvadema vidathe suvīrāḥ