सूक्त 14: अध्वर्युओ, इन्द्र को सोम दो

अध्व॑र्यवो॒ भर॒तेन्द्रा॑य॒ सोम॒माम॑त्रेभिः सिञ्चता॒ मद्य॒मन्ध॑ः ।
का॒मी हि वी॒रः सद॑मस्य पी॒तिं जु॒होत॒ वृष्णे॒ तदिदे॒ष व॑ष्टि

adhvaryavo bharatendrāya somamāmatrebhiḥ siñcatā madyamandhaḥ |
kāmī hi vīraḥ sadamasya pītiṃ juhota vṛṣṇe tadideṣa vaṣṭi

अध्व॑र्यवो॒ यो अ॒पो व॑व्रि॒वांसं॑ वृ॒त्रं ज॒घाना॒शन्ये॑व वृ॒क्षम् ।
तस्मा॑ ए॒तं भ॑रत तद्व॒शायँ॑ ए॒ष इन्द्रो॑ अर्हति पी॒तिम॑स्य

adhvaryavo yo apo vavrivāṃsaṃ vṛtraṃ jaghānāśanyeva vṛkṣam |
tasmā etaṃ bharata tadvaśāyam̐ eṣa indro arhati pītimasya

अध्व॑र्यवो॒ यो दृभी॑कं ज॒घान॒ यो गा उ॒दाज॒दप॒ हि व॒लं वः ।
तस्मा॑ ए॒तम॒न्तरि॑क्षे॒ न वात॒मिन्द्रं॒ सोमै॒रोर्णु॑त॒ जूर्न वस्त्रै॑ः

adhvaryavo yo dṛbhīkaṃ jaghāna yo gā udājadapa hi valaṃ vaḥ |
tasmā etamantarikṣe na vātamindraṃ somairorṇuta jūrna vastraiḥ

अध्व॑र्यवो॒ य उर॑णं ज॒घान॒ नव॑ च॒ख्वांसं॑ नव॒तिं च॑ बा॒हून् ।
यो अर्बु॑द॒मव॑ नी॒चा ब॑बा॒धे तमिन्द्रं॒ सोम॑स्य भृ॒थे हि॑नोत

adhvaryavo ya uraṇaṃ jaghāna nava cakhvāṃsaṃ navatiṃ ca bāhūn |
yo arbudamava nīcā babādhe tamindraṃ somasya bhṛthe hinota

अध्व॑र्यवो॒ यः स्वश्नं॑ ज॒घान॒ यः शुष्ण॑म॒शुषं॒ यो व्यं॑सम् ।
यः पिप्रुं॒ नमु॑चिं॒ यो रु॑धि॒क्रां तस्मा॒ इन्द्रा॒यान्ध॑सो जुहोत

adhvaryavo yaḥ svaśnaṃ jaghāna yaḥ śuṣṇamaśuṣaṃ yo vyaṃsam |
yaḥ pipruṃ namuciṃ yo rudhikrāṃ tasmā indrāyāndhaso juhota

अध्व॑र्यवो॒ यः श॒तं शम्ब॑रस्य॒ पुरो॑ बि॒भेदाश्म॑नेव पू॒र्वीः ।
यो व॒र्चिन॑ः श॒तमिन्द्र॑ः स॒हस्र॑म॒पाव॑प॒द्भर॑ता॒ सोम॑मस्मै

adhvaryavo yaḥ śataṃ śambarasya puro bibhedāśmaneva pūrvīḥ |
yo varcinaḥ śatamindraḥ sahasramapāvapadbharatā somamasmai

अध्व॑र्यवो॒ यः श॒तमा स॒हस्रं॒ भूम्या॑ उ॒पस्थेऽव॑पज्जघ॒न्वान् ।
कुत्स॑स्या॒योर॑तिथि॒ग्वस्य॑ वी॒रान्न्यावृ॑ण॒ग्भर॑ता॒ सोम॑मस्मै

adhvaryavo yaḥ śatamā sahasraṃ bhūmyā upasthe'vapajjaghanvān |
kutsasyāyoratithigvasya vīrānnyāvṛṇagbharatā somamasmai

अध्व॑र्यवो॒ यन्न॑रः का॒मया॑ध्वे श्रु॒ष्टी वह॑न्तो नशथा॒ तदिन्द्रे॑ ।
गभ॑स्तिपूतं भरत श्रु॒तायेन्द्रा॑य॒ सोमं॑ यज्यवो जुहोत

adhvaryavo yannaraḥ kāmayādhve śruṣṭī vahanto naśathā tadindre |
gabhastipūtaṃ bharata śrutāyendrāya somaṃ yajyavo juhota

अध्व॑र्यव॒ः कर्त॑ना श्रु॒ष्टिम॑स्मै॒ वने॒ निपू॑तं॒ वन॒ उन्न॑यध्वम् ।
जु॒षा॒णो हस्त्य॑म॒भि वा॑वशे व॒ इन्द्रा॑य॒ सोमं॑ मदि॒रं जु॑होत

adhvaryavaḥ kartanā śruṣṭimasmai vane nipūtaṃ vana unnayadhvam |
juṣāṇo hastyamabhi vāvaśe va indrāya somaṃ madiraṃ juhota

अध्व॑र्यव॒ः पय॒सोध॒र्यथा॒ गोः सोमे॑भिरीं पृणता भो॒जमिन्द्र॑म् ।
वेदा॒हम॑स्य॒ निभृ॑तं म ए॒तद्दित्स॑न्तं॒ भूयो॑ यज॒तश्चि॑केत

adhvaryavaḥ payasodharyathā goḥ somebhirīṃ pṛṇatā bhojamindram |
vedāhamasya nibhṛtaṃ ma etadditsantaṃ bhūyo yajataściketa

अध्व॑र्यवो॒ यो दि॒व्यस्य॒ वस्वो॒ यः पार्थि॑वस्य॒ क्षम्य॑स्य॒ राजा॑ ।
तमूर्द॑रं॒ न पृ॑णता॒ यवे॒नेन्द्रं॒ सोमे॑भि॒स्तदपो॑ वो अस्तु

adhvaryavo yo divyasya vasvo yaḥ pārthivasya kṣamyasya rājā |
tamūrdaraṃ na pṛṇatā yavenendraṃ somebhistadapo vo astu

अ॒स्मभ्यं॒ तद्व॑सो दा॒नाय॒ राध॒ः सम॑र्थयस्व ब॒हु ते॑ वस॒व्य॑म् ।
इन्द्र॒ यच्चि॒त्रं श्र॑व॒स्या अनु॒ द्यून्बृ॒हद्व॑देम वि॒दथे॑ सु॒वीरा॑ः

asmabhyaṃ tadvaso dānāya rādhaḥ samarthayasva bahu te vasavyam |
indra yaccitraṃ śravasyā anu dyūnbṛhadvadema vidathe suvīrāḥ