सूक्त 79: मैं मर्त्य अग्नि को नहीं जानता

अप॑श्यमस्य मह॒तो म॑हि॒त्वमम॑र्त्यस्य॒ मर्त्या॑सु वि॒क्षु ।
नाना॒ हनू॒ विभृ॑ते॒ सं भ॑रेते॒ असि॑न्वती॒ बप्स॑ती॒ भूर्य॑त्तः

apaśyamasya mahato mahitvamamartyasya martyāsu vikṣu |
nānā hanū vibhṛte saṃ bharete asinvatī bapsatī bhūryattaḥ

गुहा॒ शिरो॒ निहि॑त॒मृध॑ग॒क्षी असि॑न्वन्नत्ति जि॒ह्वया॒ वना॑नि ।
अत्रा॑ण्यस्मै प॒ड्भिः सं भ॑रन्त्युत्ता॒नह॑स्ता॒ नम॒साधि॑ वि॒क्षु

guhā śiro nihitamṛdhagakṣī asinvannatti jihvayā vanāni |
atrāṇyasmai paḍbhiḥ saṃ bharantyuttānahastā namasādhi vikṣu

प्र मा॒तुः प्र॑त॒रं गुह्य॑मि॒च्छन्कु॑मा॒रो न वी॒रुध॑ः सर्पदु॒र्वीः ।
स॒सं न प॒क्वम॑विदच्छु॒चन्तं॑ रिरि॒ह्वांसं॑ रि॒प उ॒पस्थे॑ अ॒न्तः

pra mātuḥ prataraṃ guhyamicchankumāro na vīrudhaḥ sarpadurvīḥ |
sasaṃ na pakvamavidacchucantaṃ ririhvāṃsaṃ ripa upasthe antaḥ

तद्वा॑मृ॒तं रो॑दसी॒ प्र ब्र॑वीमि॒ जाय॑मानो मा॒तरा॒ गर्भो॑ अत्ति ।
नाहं दे॒वस्य॒ मर्त्य॑श्चिकेता॒ग्निर॒ङ्ग विचे॑ता॒ः स प्रचे॑ताः

tadvāmṛtaṃ rodasī pra bravīmi jāyamāno mātarā garbho atti |
nāhaṃ devasya martyaściketāgniraṅga vicetāḥ sa pracetāḥ

यो अ॑स्मा॒ अन्नं॑ तृ॒ष्वा॒३॒॑दधा॒त्याज्यै॑र्घृ॒तैर्जु॒होति॒ पुष्य॑ति ।
तस्मै॑ स॒हस्र॑म॒क्षभि॒र्वि च॒क्षेऽग्ने॑ वि॒श्वत॑ः प्र॒त्यङ्ङ॑सि॒ त्वम्

yo asmā annaṃ tṛṣvādadhātyājyairghṛtairjuhoti puṣyati |
tasmai sahasramakṣabhirvi cakṣe'gne viśvataḥ pratyaṅṅasi tvam

किं दे॒वेषु॒ त्यज॒ एन॑श्चक॒र्थाग्ने॑ पृ॒च्छामि॒ नु त्वामवि॑द्वान् ।
अक्री॑ळ॒न्क्रीळ॒न्हरि॒रत्त॑वे॒ऽदन्वि प॑र्व॒शश्च॑कर्त॒ गामि॑वा॒सिः

kiṃ deveṣu tyaja enaścakarthāgne pṛcchāmi nu tvāmavidvān |
akrīḻankrīḻanharirattave'danvi parvaśaścakarta gāmivāsiḥ

विषू॑चो॒ अश्वा॑न्युयुजे वने॒जा ऋजी॑तिभी रश॒नाभि॑र्गृभी॒तान् ।
च॒क्ष॒दे मि॒त्रो वसु॑भि॒ः सुजा॑त॒ः समा॑नृधे॒ पर्व॑भिर्वावृधा॒नः

viṣūco aśvānyuyuje vanejā ṛjītibhī raśanābhirgṛbhītān |
cakṣade mitro vasubhiḥ sujātaḥ samānṛdhe parvabhirvāvṛdhānaḥ