सूक्त 37: हम प्रतिदिन उगते सूर्य को देखें

नमो॑ मि॒त्रस्य॒ वरु॑णस्य॒ चक्ष॑से म॒हो दे॒वाय॒ तदृ॒तं स॑पर्यत ।
दू॒रे॒दृशे॑ दे॒वजा॑ताय के॒तवे॑ दि॒वस्पु॒त्राय॒ सूर्या॑य शंसत

namo mitrasya varuṇasya cakṣase maho devāya tadṛtaṃ saparyata |
dūredṛśe devajātāya ketave divasputrāya sūryāya śaṃsata

सा मा॑ स॒त्योक्ति॒ः परि॑ पातु वि॒श्वतो॒ द्यावा॑ च॒ यत्र॑ त॒तन॒न्नहा॑नि च ।
विश्व॑म॒न्यन्नि वि॑शते॒ यदेज॑ति वि॒श्वाहापो॑ वि॒श्वाहोदे॑ति॒ सूर्य॑ः

sā mā satyoktiḥ pari pātu viśvato dyāvā ca yatra tatanannahāni ca |
viśvamanyanni viśate yadejati viśvāhāpo viśvāhodeti sūryaḥ

न ते॒ अदे॑वः प्र॒दिवो॒ नि वा॑सते॒ यदे॑त॒शेभि॑ः पत॒रै र॑थ॒र्यसि॑ ।
प्रा॒चीन॑म॒न्यदनु॑ वर्तते॒ रज॒ उद॒न्येन॒ ज्योति॑षा यासि सूर्य

na te adevaḥ pradivo ni vāsate yadetaśebhiḥ patarai ratharyasi |
prācīnamanyadanu vartate raja udanyena jyotiṣā yāsi sūrya

येन॑ सूर्य॒ ज्योति॑षा॒ बाध॑से॒ तमो॒ जग॑च्च॒ विश्व॑मुदि॒यर्षि॑ भा॒नुना॑ ।
तेना॒स्मद्विश्वा॒मनि॑रा॒मना॑हुति॒मपामी॑वा॒मप॑ दु॒ष्ष्वप्न्यं॑ सुव

yena sūrya jyotiṣā bādhase tamo jagacca viśvamudiyarṣi bhānunā |
tenāsmadviśvāmanirāmanāhutimapāmīvāmapa duṣṣvapnyaṃ suva

विश्व॑स्य॒ हि प्रेषि॑तो॒ रक्ष॑सि व्र॒तमहे॑ळयन्नु॒च्चर॑सि स्व॒धा अनु॑ ।
यद॒द्य त्वा॑ सूर्योप॒ब्रवा॑महै॒ तं नो॑ दे॒वा अनु॑ मंसीरत॒ क्रतु॑म्

viśvasya hi preṣito rakṣasi vratamaheḻayannuccarasi svadhā anu |
yadadya tvā sūryopabravāmahai taṃ no devā anu maṃsīrata kratum

तं नो॒ द्यावा॑पृथि॒वी तन्न॒ आप॒ इन्द्र॑ः शृण्वन्तु म॒रुतो॒ हवं॒ वच॑ः ।
मा शूने॑ भूम॒ सूर्य॑स्य सं॒दृशि॑ भ॒द्रं जीव॑न्तो जर॒णाम॑शीमहि

taṃ no dyāvāpṛthivī tanna āpa indraḥ śṛṇvantu maruto havaṃ vacaḥ |
mā śūne bhūma sūryasya saṃdṛśi bhadraṃ jīvanto jaraṇāmaśīmahi

वि॒श्वाहा॑ त्वा सु॒मन॑सः सु॒चक्ष॑सः प्र॒जाव॑न्तो अनमी॒वा अना॑गसः ।
उ॒द्यन्तं॑ त्वा मित्रमहो दि॒वेदि॑वे॒ ज्योग्जी॒वाः प्रति॑ पश्येम सूर्य

viśvāhā tvā sumanasaḥ sucakṣasaḥ prajāvanto anamīvā anāgasaḥ |
udyantaṃ tvā mitramaho divedive jyogjīvāḥ prati paśyema sūrya

महि॒ ज्योति॒र्बिभ्र॑तं त्वा विचक्षण॒ भास्व॑न्तं॒ चक्षु॑षेचक्षुषे॒ मय॑ः ।
आ॒रोह॑न्तं बृह॒तः पाज॑स॒स्परि॑ व॒यं जी॒वाः प्रति॑ पश्येम सूर्य

mahi jyotirbibhrataṃ tvā vicakṣaṇa bhāsvantaṃ cakṣuṣecakṣuṣe mayaḥ |
ārohantaṃ bṛhataḥ pājasaspari vayaṃ jīvāḥ prati paśyema sūrya

यस्य॑ ते॒ विश्वा॒ भुव॑नानि के॒तुना॒ प्र चेर॑ते॒ नि च॑ वि॒शन्ते॑ अ॒क्तुभि॑ः ।
अ॒ना॒गा॒स्त्वेन॑ हरिकेश सू॒र्याह्ना॑ह्ना नो॒ वस्य॑सावस्य॒सोदि॑हि

yasya te viśvā bhuvanāni ketunā pra cerate ni ca viśante aktubhiḥ |
anāgāstvena harikeśa sūryāhnāhnā no vasyasāvasyasodihi

शं नो॑ भव॒ चक्ष॑सा॒ शं नो॒ अह्ना॒ शं भा॒नुना॒ शं हि॒मा शं घृ॒णेन॑ ।
यथा॒ शमध्व॒ञ्छमस॑द्दुरो॒णे तत्सू॑र्य॒ द्रवि॑णं धेहि चि॒त्रम्

śaṃ no bhava cakṣasā śaṃ no ahnā śaṃ bhānunā śaṃ himā śaṃ ghṛṇena |
yathā śamadhvañchamasadduroṇe tatsūrya draviṇaṃ dhehi citram

अ॒स्माकं॑ देवा उ॒भया॑य॒ जन्म॑ने॒ शर्म॑ यच्छत द्वि॒पदे॒ चतु॑ष्पदे ।
अ॒दत्पिब॑दू॒र्जय॑मान॒माशि॑तं॒ तद॒स्मे शं योर॑र॒पो द॑धातन

asmākaṃ devā ubhayāya janmane śarma yacchata dvipade catuṣpade |
adatpibadūrjayamānamāśitaṃ tadasme śaṃ yorarapo dadhātana

यद्वो॑ देवाश्चकृ॒म जि॒ह्वया॑ गु॒रु मन॑सो वा॒ प्रयु॑ती देव॒हेळ॑नम् ।
अरा॑वा॒ यो नो॑ अ॒भि दु॑च्छुना॒यते॒ तस्मि॒न्तदेनो॑ वसवो॒ नि धे॑तन

yadvo devāścakṛma jihvayā guru manaso vā prayutī devaheḻanam |
arāvā yo no abhi ducchunāyate tasmintadeno vasavo ni dhetana