सूक्त 20: भद्रं नो अपि: अग्नि की स्तुति

भ॒द्रं नो॒ अपि॑ वातय॒ मन॑ः

bhadraṃ no api vātaya manaḥ

अ॒ग्निमी॑ळे भु॒जां यवि॑ष्ठं शा॒सा मि॒त्रं दु॒र्धरी॑तुम् ।
यस्य॒ धर्म॒न्स्व१॒॑रेनी॑ः सप॒र्यन्ति॑ मा॒तुरूध॑ः

agnimīḻe bhujāṃ yaviṣṭhaṃ śāsā mitraṃ durdharītum |
yasya dharmansvarenīḥ saparyanti māturūdhaḥ

यमा॒सा कृ॒पनी॑ळं भा॒साके॑तुं व॒र्धय॑न्ति ।
भ्राज॑ते॒ श्रेणि॑दन्

yamāsā kṛpanīḻaṃ bhāsāketuṃ vardhayanti |
bhrājate śreṇidan

अ॒र्यो वि॒शां गा॒तुरे॑ति॒ प्र यदान॑ड्दि॒वो अन्ता॑न् ।
क॒विर॒भ्रं दीद्या॑नः

aryo viśāṃ gātureti pra yadānaḍdivo antān |
kavirabhraṃ dīdyānaḥ

जु॒षद्ध॒व्या मानु॑षस्यो॒र्ध्वस्त॑स्था॒वृभ्वा॑ य॒ज्ञे ।
मि॒न्वन्सद्म॑ पु॒र ए॑ति

juṣaddhavyā mānuṣasyordhvastasthāvṛbhvā yajñe |
minvansadma pura eti

स हि क्षेमो॑ ह॒विर्य॒ज्ञः श्रु॒ष्टीद॑स्य गा॒तुरे॑ति ।
अ॒ग्निं दे॒वा वाशी॑मन्तम्

sa hi kṣemo haviryajñaḥ śruṣṭīdasya gātureti |
agniṃ devā vāśīmantam

य॒ज्ञा॒साहं॒ दुव॑ इषे॒ऽग्निं पूर्व॑स्य॒ शेव॑स्य ।
अद्रे॑ः सू॒नुमा॒युमा॑हुः

yajñāsāhaṃ duva iṣe'gniṃ pūrvasya śevasya |
adreḥ sūnumāyumāhuḥ

नरो॒ ये के चा॒स्मदा विश्वेत्ते वा॒म आ स्यु॑ः ।
अ॒ग्निं ह॒विषा॒ वर्ध॑न्तः

naro ye ke cāsmadā viśvette vāma ā syuḥ |
agniṃ haviṣā vardhantaḥ

कृ॒ष्णः श्वे॒तो॑ऽरु॒षो यामो॑ अस्य ब्र॒ध्न ऋ॒ज्र उ॒त शोणो॒ यश॑स्वान् ।
हिर॑ण्यरूपं॒ जनि॑ता जजान

kṛṣṇaḥ śveto'ruṣo yāmo asya bradhna ṛjra uta śoṇo yaśasvān |
hiraṇyarūpaṃ janitā jajāna

ए॒वा ते॑ अग्ने विम॒दो म॑नी॒षामूर्जो॑ नपाद॒मृते॑भिः स॒जोषा॑ः ।
गिर॒ आ व॑क्षत्सुम॒तीरि॑या॒न इष॒मूर्जं॑ सुक्षि॒तिं विश्व॒माभा॑ः

evā te agne vimado manīṣāmūrjo napādamṛtebhiḥ sajoṣāḥ |
gira ā vakṣatsumatīriyāna iṣamūrjaṃ sukṣitiṃ viśvamābhāḥ