सूक्त 18: मृत्यु विदा, जीवितों की रक्षा

परं॑ मृत्यो॒ अनु॒ परे॑हि॒ पन्थां॒ यस्ते॒ स्व इत॑रो देव॒याना॑त् ।
चक्षु॑ष्मते शृण्व॒ते ते॑ ब्रवीमि॒ मा न॑ः प्र॒जां री॑रिषो॒ मोत वी॒रान्

paraṃ mṛtyo anu parehi panthāṃ yaste sva itaro devayānāt |
cakṣuṣmate śṛṇvate te bravīmi mā naḥ prajāṃ rīriṣo mota vīrān

मृ॒त्योः प॒दं यो॒पय॑न्तो॒ यदैत॒ द्राघी॑य॒ आयु॑ः प्रत॒रं दधा॑नाः ।
आ॒प्याय॑मानाः प्र॒जया॒ धने॑न शु॒द्धाः पू॒ता भ॑वत यज्ञियासः

mṛtyoḥ padaṃ yopayanto yadaita drāghīya āyuḥ prataraṃ dadhānāḥ |
āpyāyamānāḥ prajayā dhanena śuddhāḥ pūtā bhavata yajñiyāsaḥ

इ॒मे जी॒वा वि मृ॒तैराव॑वृत्र॒न्नभू॑द्भ॒द्रा दे॒वहू॑तिर्नो अ॒द्य ।
प्राञ्चो॑ अगाम नृ॒तये॒ हसा॑य॒ द्राघी॑य॒ आयु॑ः प्रत॒रं दधा॑नाः

ime jīvā vi mṛtairāvavṛtrannabhūdbhadrā devahūtirno adya |
prāñco agāma nṛtaye hasāya drāghīya āyuḥ prataraṃ dadhānāḥ

इ॒मं जी॒वेभ्य॑ः परि॒धिं द॑धामि॒ मैषां॒ नु गा॒दप॑रो॒ अर्थ॑मे॒तम् ।
श॒तं जी॑वन्तु श॒रद॑ः पुरू॒चीर॒न्तर्मृ॒त्युं द॑धतां॒ पर्व॑तेन

imaṃ jīvebhyaḥ paridhiṃ dadhāmi maiṣāṃ nu gādaparo arthametam |
śataṃ jīvantu śaradaḥ purūcīrantarmṛtyuṃ dadhatāṃ parvatena

यथाहा॑न्यनुपू॒र्वं भव॑न्ति॒ यथ॑ ऋ॒तव॑ ऋ॒तुभि॒र्यन्ति॑ सा॒धु ।
यथा॒ न पूर्व॒मप॑रो॒ जहा॑त्ये॒वा धा॑त॒रायूं॑षि कल्पयैषाम्

yathāhānyanupūrvaṃ bhavanti yatha ṛtava ṛtubhiryanti sādhu |
yathā na pūrvamaparo jahātyevā dhātarāyūṃṣi kalpayaiṣām

आ रो॑ह॒तायु॑र्ज॒रसं॑ वृणा॒ना अ॑नुपू॒र्वं यत॑माना॒ यति॒ ष्ठ ।
इ॒ह त्वष्टा॑ सु॒जनि॑मा स॒जोषा॑ दी॒र्घमायु॑ः करति जी॒वसे॑ वः

ā rohatāyurjarasaṃ vṛṇānā anupūrvaṃ yatamānā yati ṣṭha |
iha tvaṣṭā sujanimā sajoṣā dīrghamāyuḥ karati jīvase vaḥ

इ॒मा नारी॑रविध॒वाः सु॒पत्नी॒राञ्ज॑नेन स॒र्पिषा॒ सं वि॑शन्तु ।
अ॒न॒श्रवो॑ऽनमी॒वाः सु॒रत्ना॒ आ रो॑हन्तु॒ जन॑यो॒ योनि॒मग्रे॑

imā nārīravidhavāḥ supatnīrāñjanena sarpiṣā saṃ viśantu |
anaśravo'namīvāḥ suratnā ā rohantu janayo yonimagre

उदी॑र्ष्व नार्य॒भि जी॑वलो॒कं ग॒तासु॑मे॒तमुप॑ शेष॒ एहि॑ ।
ह॒स्त॒ग्रा॒भस्य॑ दिधि॒षोस्तवे॒दं पत्यु॑र्जनि॒त्वम॒भि सं ब॑भूथ

udīrṣva nāryabhi jīvalokaṃ gatāsumetamupa śeṣa ehi |
hastagrābhasya didhiṣostavedaṃ patyurjanitvamabhi saṃ babhūtha

धनु॒र्हस्ता॑दा॒ददा॑नो मृ॒तस्या॒स्मे क्ष॒त्राय॒ वर्च॑से॒ बला॑य ।
अत्रै॒व त्वमि॒ह व॒यं सु॒वीरा॒ विश्वा॒ः स्पृधो॑ अ॒भिमा॑तीर्जयेम

dhanurhastādādadāno mṛtasyāsme kṣatrāya varcase balāya |
atraiva tvamiha vayaṃ suvīrā viśvāḥ spṛdho abhimātīrjayema

उप॑ सर्प मा॒तरं॒ भूमि॑मे॒तामु॑रु॒व्यच॑सं पृथि॒वीं सु॒शेवा॑म् ।
ऊर्ण॑म्रदा युव॒तिर्दक्षि॑णावत ए॒षा त्वा॑ पातु॒ निरृ॑तेरु॒पस्था॑त्

upa sarpa mātaraṃ bhūmimetāmuruvyacasaṃ pṛthivīṃ suśevām |
ūrṇamradā yuvatirdakṣiṇāvata eṣā tvā pātu nirṛterupasthāt

उच्छ्व॑ञ्चस्व पृथिवि॒ मा नि बा॑धथाः सूपाय॒नास्मै॑ भव सूपवञ्च॒ना ।
मा॒ता पु॒त्रं यथा॑ सि॒चाभ्ये॑नं भूम ऊर्णुहि

ucchvañcasva pṛthivi mā ni bādhathāḥ sūpāyanāsmai bhava sūpavañcanā |
mātā putraṃ yathā sicābhyenaṃ bhūma ūrṇuhi

उ॒च्छ्वञ्च॑माना पृथि॒वी सु ति॑ष्ठतु स॒हस्रं॒ मित॒ उप॒ हि श्रय॑न्ताम् ।
ते गृ॒हासो॑ घृत॒श्चुतो॑ भवन्तु वि॒श्वाहा॑स्मै शर॒णाः स॒न्त्वत्र॑

ucchvañcamānā pṛthivī su tiṣṭhatu sahasraṃ mita upa hi śrayantām |
te gṛhāso ghṛtaścuto bhavantu viśvāhāsmai śaraṇāḥ santvatra

उत्ते॑ स्तभ्नामि पृथि॒वीं त्वत्परी॒मं लो॒गं नि॒दध॒न्मो अ॒हं रि॑षम् ।
ए॒तां स्थूणां॑ पि॒तरो॑ धारयन्तु॒ तेऽत्रा॑ य॒मः साद॑ना ते मिनोतु

utte stabhnāmi pṛthivīṃ tvatparīmaṃ logaṃ nidadhanmo ahaṃ riṣam |
etāṃ sthūṇāṃ pitaro dhārayantu te'trā yamaḥ sādanā te minotu

प्र॒ती॒चीने॒ मामह॒नीष्वा॑ः प॒र्णमि॒वा द॑धुः ।
प्र॒तीचीं॑ जग्रभा॒ वाच॒मश्वं॑ रश॒नया॑ यथा

pratīcīne māmahanīṣvāḥ parṇamivā dadhuḥ |
pratīcīṃ jagrabhā vācamaśvaṃ raśanayā yathā