सूक्त 135: कुमार और यम का वृक्ष

यस्मि॑न्वृ॒क्षे सु॑पला॒शे दे॒वैः स॒म्पिब॑ते य॒मः ।
अत्रा॑ नो वि॒श्पति॑ः पि॒ता पु॑रा॒णाँ अनु॑ वेनति

yasminvṛkṣe supalāśe devaiḥ sampibate yamaḥ |
atrā no viśpatiḥ pitā purāṇām̐ anu venati

पु॒रा॒णाँ अ॑नु॒वेन॑न्तं॒ चर॑न्तं पा॒पया॑मु॒या ।
अ॒सू॒यन्न॒भ्य॑चाकशं॒ तस्मा॑ अस्पृहयं॒ पुन॑ः

purāṇām̐ anuvenantaṃ carantaṃ pāpayāmuyā |
asūyannabhyacākaśaṃ tasmā aspṛhayaṃ punaḥ

यं कु॑मार॒ नवं॒ रथ॑मच॒क्रं मन॒साकृ॑णोः ।
एके॑षं वि॒श्वत॒ः प्राञ्च॒मप॑श्य॒न्नधि॑ तिष्ठसि

yaṃ kumāra navaṃ rathamacakraṃ manasākṛṇoḥ |
ekeṣaṃ viśvataḥ prāñcamapaśyannadhi tiṣṭhasi

यं कु॑मार॒ प्राव॑र्तयो॒ रथं॒ विप्रे॑भ्य॒स्परि॑ ।
तं सामानु॒ प्राव॑र्तत॒ समि॒तो ना॒व्याहि॑तम्

yaṃ kumāra prāvartayo rathaṃ viprebhyaspari |
taṃ sāmānu prāvartata samito nāvyāhitam

कः कु॑मा॒रम॑जनय॒द्रथं॒ को निर॑वर्तयत् ।
कः स्वि॒त्तद॒द्य नो॑ ब्रूयादनु॒देयी॒ यथाभ॑वत्

kaḥ kumāramajanayadrathaṃ ko niravartayat |
kaḥ svittadadya no brūyādanudeyī yathābhavat

यथाभ॑वदनु॒देयी॒ ततो॒ अग्र॑मजायत ।
पु॒रस्ता॑द्बु॒ध्न आत॑तः प॒श्चान्नि॒रय॑णं कृ॒तम्

yathābhavadanudeyī tato agramajāyata |
purastādbudhna ātataḥ paścānnirayaṇaṃ kṛtam

इ॒दं य॒मस्य॒ साद॑नं देवमा॒नं यदु॒च्यते॑ ।
इ॒यम॑स्य धम्यते ना॒ळीर॒यं गी॒र्भिः परि॑ष्कृतः

idaṃ yamasya sādanaṃ devamānaṃ yaducyate |
iyamasya dhamyate nāḻīrayaṃ gīrbhiḥ pariṣkṛtaḥ