सूक्त 111: द्युलोक को थामने वाला इन्द्र

मनी॑षिण॒ः प्र भ॑रध्वं मनी॒षां यथा॑यथा म॒तय॒ः सन्ति॑ नृ॒णाम् ।
इन्द्रं॑ स॒त्यैरेर॑यामा कृ॒तेभि॒ः स हि वी॒रो गि॑र्वण॒स्युर्विदा॑नः

manīṣiṇaḥ pra bharadhvaṃ manīṣāṃ yathāyathā matayaḥ santi nṛṇām |
indraṃ satyairerayāmā kṛtebhiḥ sa hi vīro girvaṇasyurvidānaḥ

ऋ॒तस्य॒ हि सद॑सो धी॒तिरद्यौ॒त्सं गा॑र्ष्टे॒यो वृ॑ष॒भो गोभि॑रानट् ।
उद॑तिष्ठत्तवि॒षेणा॒ रवे॑ण म॒हान्ति॑ चि॒त्सं वि॑व्याचा॒ रजां॑सि

ṛtasya hi sadaso dhītiradyautsaṃ gārṣṭeyo vṛṣabho gobhirānaṭ |
udatiṣṭhattaviṣeṇā raveṇa mahānti citsaṃ vivyācā rajāṃsi

इन्द्र॒ः किल॒ श्रुत्या॑ अ॒स्य वे॑द॒ स हि जि॒ष्णुः प॑थि॒कृत्सूर्या॑य ।
आन्मेनां॑ कृ॒ण्वन्नच्यु॑तो॒ भुव॒द्गोः पति॑र्दि॒वः स॑न॒जा अप्र॑तीतः

indraḥ kila śrutyā asya veda sa hi jiṣṇuḥ pathikṛtsūryāya |
ānmenāṃ kṛṇvannacyuto bhuvadgoḥ patirdivaḥ sanajā apratītaḥ

इन्द्रो॑ म॒ह्ना म॑ह॒तो अ॑र्ण॒वस्य॑ व्र॒तामि॑ना॒दङ्गि॑रोभिर्गृणा॒नः ।
पु॒रूणि॑ चि॒न्नि त॑ताना॒ रजां॑सि दा॒धार॒ यो ध॒रुणं॑ स॒त्यता॑ता

indro mahnā mahato arṇavasya vratāminādaṅgirobhirgṛṇānaḥ |
purūṇi cinni tatānā rajāṃsi dādhāra yo dharuṇaṃ satyatātā

इन्द्रो॑ दि॒वः प्र॑ति॒मानं॑ पृथि॒व्या विश्वा॑ वेद॒ सव॑ना॒ हन्ति॒ शुष्ण॑म् ।
म॒हीं चि॒द्द्यामात॑नो॒त्सूर्ये॑ण चा॒स्कम्भ॑ चि॒त्कम्भ॑नेन॒ स्कभी॑यान्

indro divaḥ pratimānaṃ pṛthivyā viśvā veda savanā hanti śuṣṇam |
mahīṃ ciddyāmātanotsūryeṇa cāskambha citkambhanena skabhīyān

वज्रे॑ण॒ हि वृ॑त्र॒हा वृ॒त्रमस्त॒रदे॑वस्य॒ शूशु॑वानस्य मा॒याः ।
वि धृ॑ष्णो॒ अत्र॑ धृष॒ता ज॑घ॒न्थाथा॑भवो मघवन्बा॒ह्वो॑जाः

vajreṇa hi vṛtrahā vṛtramastaradevasya śūśuvānasya māyāḥ |
vi dhṛṣṇo atra dhṛṣatā jaghanthāthābhavo maghavanbāhvojāḥ

सच॑न्त॒ यदु॒षस॒ः सूर्ये॑ण चि॒त्राम॑स्य के॒तवो॒ राम॑विन्दन् ।
आ यन्नक्ष॑त्रं॒ ददृ॑शे दि॒वो न पुन॑र्य॒तो नकि॑र॒द्धा नु वे॑द

sacanta yaduṣasaḥ sūryeṇa citrāmasya ketavo rāmavindan |
ā yannakṣatraṃ dadṛśe divo na punaryato nakiraddhā nu veda

दू॒रं किल॑ प्रथ॒मा ज॑ग्मुरासा॒मिन्द्र॑स्य॒ याः प्र॑स॒वे स॒स्रुराप॑ः ।
क्व॑ स्वि॒दग्रं॒ क्व॑ बु॒ध्न आ॑सा॒मापो॒ मध्यं॒ क्व॑ वो नू॒नमन्त॑ः

dūraṃ kila prathamā jagmurāsāmindrasya yāḥ prasave sasrurāpaḥ |
kva svidagraṃ kva budhna āsāmāpo madhyaṃ kva vo nūnamantaḥ

सृ॒जः सिन्धूँ॒रहि॑ना जग्रसा॒नाँ आदिदे॒ताः प्र वि॑विज्रे ज॒वेन॑ ।
मुमु॑क्षमाणा उ॒त या मु॑मु॒च्रेऽधेदे॒ता न र॑मन्ते॒ निति॑क्ताः

sṛjaḥ sindhūm̐rahinā jagrasānām̐ ādidetāḥ pra vivijre javena |
mumukṣamāṇā uta yā mumucre'dhedetā na ramante nitiktāḥ

स॒ध्रीची॒ः सिन्धु॑मुश॒तीरि॑वायन्स॒नाज्जा॒र आ॑रि॒तः पू॒र्भिदा॑साम् ।
अस्त॒मा ते॒ पार्थि॑वा॒ वसू॑न्य॒स्मे ज॑ग्मुः सू॒नृता॑ इन्द्र पू॒र्वीः

sadhrīcīḥ sindhumuśatīrivāyansanājjāra āritaḥ pūrbhidāsām |
astamā te pārthivā vasūnyasme jagmuḥ sūnṛtā indra pūrvīḥ