सूक्त 30: इन्द्र, अश्विनीकुमार और उषा का आवाहन

आ व॒ इन्द्रं॒ क्रिविं॑ यथा वाज॒यन्त॑ः श॒तक्र॑तुम् ।
मंहि॑ष्ठं सिञ्च॒ इन्दु॑भिः

ā va indraṃ kriviṃ yathā vājayantaḥ śatakratum |
maṃhiṣṭhaṃ siñca indubhiḥ

श॒तं वा॒ यः शुची॑नां स॒हस्रं॑ वा॒ समा॑शिराम् ।
एदु॑ नि॒म्नं न री॑यते

śataṃ vā yaḥ śucīnāṃ sahasraṃ vā samāśirām |
edu nimnaṃ na rīyate

सं यन्मदा॑य शु॒ष्मिण॑ ए॒ना ह्य॑स्यो॒दरे॑ ।
स॒मु॒द्रो न व्यचो॑ द॒धे

saṃ yanmadāya śuṣmiṇa enā hyasyodare |
samudro na vyaco dadhe

अ॒यमु॑ ते॒ सम॑तसि क॒पोत॑ इव गर्भ॒धिम् ।
वच॒स्तच्चि॑न्न ओहसे

ayamu te samatasi kapota iva garbhadhim |
vacastaccinna ohase

स्तो॒त्रं रा॑धानां पते॒ गिर्वा॑हो वीर॒ यस्य॑ ते ।
विभू॑तिरस्तु सू॒नृता॑

stotraṃ rādhānāṃ pate girvāho vīra yasya te |
vibhūtirastu sūnṛtā

ऊ॒र्ध्वस्ति॑ष्ठा न ऊ॒तये॒ऽस्मिन्वाजे॑ शतक्रतो ।
सम॒न्येषु॑ ब्रवावहै

ūrdhvastiṣṭhā na ūtaye'sminvāje śatakrato |
samanyeṣu bravāvahai

योगे॑योगे त॒वस्त॑रं॒ वाजे॑वाजे हवामहे ।
सखा॑य॒ इन्द्र॑मू॒तये॑

yogeyoge tavastaraṃ vājevāje havāmahe |
sakhāya indramūtaye

आ घा॑ गम॒द्यदि॒ श्रव॑त्सह॒स्रिणी॑भिरू॒तिभि॑ः ।
वाजे॑भि॒रुप॑ नो॒ हव॑म्

ā ghā gamadyadi śravatsahasriṇībhirūtibhiḥ |
vājebhirupa no havam

अनु॑ प्र॒त्नस्यौक॑सो हु॒वे तु॑विप्र॒तिं नर॑म् ।
यं ते॒ पूर्वं॑ पि॒ता हु॒वे

anu pratnasyaukaso huve tuvipratiṃ naram |
yaṃ te pūrvaṃ pitā huve

तं त्वा॑ व॒यं वि॑श्ववा॒रा शा॑स्महे पुरुहूत ।
सखे॑ वसो जरि॒तृभ्य॑ः

taṃ tvā vayaṃ viśvavārā śāsmahe puruhūta |
sakhe vaso jaritṛbhyaḥ

अ॒स्माकं॑ शि॒प्रिणी॑नां॒ सोम॑पाः सोम॒पाव्ना॑म् ।
सखे॑ वज्रि॒न्सखी॑नाम्

asmākaṃ śipriṇīnāṃ somapāḥ somapāvnām |
sakhe vajrinsakhīnām

तथा॒ तद॑स्तु सोमपा॒ः सखे॑ वज्रि॒न्तथा॑ कृणु ।
यथा॑ त उ॒श्मसी॒ष्टये॑

tathā tadastu somapāḥ sakhe vajrintathā kṛṇu |
yathā ta uśmasīṣṭaye

रे॒वती॑र्नः सध॒माद॒ इन्द्रे॑ सन्तु तु॒विवा॑जाः ।
क्षु॒मन्तो॒ याभि॒र्मदे॑म

revatīrnaḥ sadhamāda indre santu tuvivājāḥ |
kṣumanto yābhirmadema

आ घ॒ त्वावा॒न्त्मना॒प्तः स्तो॒तृभ्यो॑ धृष्णविया॒नः ।
ऋ॒णोरक्षं॒ न च॒क्र्यो॑ः

ā gha tvāvāntmanāptaḥ stotṛbhyo dhṛṣṇaviyānaḥ |
ṛṇorakṣaṃ na cakryoḥ

आ यद्दुव॑ः शतक्रत॒वा कामं॑ जरितॄ॒णाम् ।
ऋ॒णोरक्षं॒ न शची॑भिः

ā yadduvaḥ śatakratavā kāmaṃ jaritṝṇām |
ṛṇorakṣaṃ na śacībhiḥ

शश्व॒दिन्द्र॒ः पोप्रु॑थद्भिर्जिगाय॒ नान॑दद्भि॒ः शाश्व॑सद्भि॒र्धना॑नि ।
स नो॑ हिरण्यर॒थं दं॒सना॑वा॒न्स न॑ः सनि॒ता स॒नये॒ स नो॑ऽदात्

śaśvadindraḥ popruthadbhirjigāya nānadadbhiḥ śāśvasadbhirdhanāni |
sa no hiraṇyarathaṃ daṃsanāvānsa naḥ sanitā sanaye sa no'dāt

आश्वि॑ना॒वश्वा॑वत्ये॒षा या॑तं॒ शवी॑रया ।
गोम॑द्दस्रा॒ हिर॑ण्यवत्

āśvināvaśvāvatyeṣā yātaṃ śavīrayā |
gomaddasrā hiraṇyavat

स॒मा॒नयो॑जनो॒ हि वां॒ रथो॑ दस्रा॒वम॑र्त्यः ।
स॒मु॒द्रे अ॑श्वि॒नेय॑ते

samānayojano hi vāṃ ratho dasrāvamartyaḥ |
samudre aśvineyate

न्य१॒॑घ्न्यस्य॑ मू॒र्धनि॑ च॒क्रं रथ॑स्य येमथुः ।
परि॒ द्याम॒न्यदी॑यते

nyaghnyasya mūrdhani cakraṃ rathasya yemathuḥ |
pari dyāmanyadīyate

कस्त॑ उषः कधप्रिये भु॒जे मर्तो॑ अमर्त्ये ।
कं न॑क्षसे विभावरि

kasta uṣaḥ kadhapriye bhuje marto amartye |
kaṃ nakṣase vibhāvari

व॒यं हि ते॒ अम॑न्म॒ह्यान्ता॒दा प॑रा॒कात् ।
अश्वे॒ न चि॑त्रे अरुषि

vayaṃ hi te amanmahyāntādā parākāt |
aśve na citre aruṣi

त्वं त्येभि॒रा ग॑हि॒ वाजे॑भिर्दुहितर्दिवः ।
अ॒स्मे र॒यिं नि धा॑रय

tvaṃ tyebhirā gahi vājebhirduhitardivaḥ |
asme rayiṃ ni dhāraya