सूक्त 133: इन्द्र जादूगरनियों और राक्षसों को कुचलते हैं

उ॒भे पु॑नामि॒ रोद॑सी ऋ॒तेन॒ द्रुहो॑ दहामि॒ सं म॒हीर॑नि॒न्द्राः ।
अ॒भि॒व्लग्य॒ यत्र॑ ह॒ता अ॒मित्रा॑ वैलस्था॒नं परि॑ तृ॒ळ्हा अशे॑रन्

ubhe punāmi rodasī ṛtena druho dahāmi saṃ mahīranindrāḥ |
abhivlagya yatra hatā amitrā vailasthānaṃ pari tṛḻhā aśeran

अ॒भि॒व्लग्या॑ चिदद्रिवः शी॒र्षा या॑तु॒मती॑नाम् ।
छि॒न्धि व॑टू॒रिणा॑ प॒दा म॒हाव॑टूरिणा प॒दा

abhivlagyā cidadrivaḥ śīrṣā yātumatīnām |
chindhi vaṭūriṇā padā mahāvaṭūriṇā padā

अवा॑सां मघवञ्जहि॒ शर्धो॑ यातु॒मती॑नाम् ।
वै॒ल॒स्था॒न॒के अ॑र्म॒के म॒हावै॑लस्थे अर्म॒के

avāsāṃ maghavañjahi śardho yātumatīnām |
vailasthānake armake mahāvailasthe armake

यासां॑ ति॒स्रः प॑ञ्चा॒शतो॑ऽभिव्ल॒ङ्गैर॒पाव॑पः ।
तत्सु ते॑ मनायति त॒कत्सु ते॑ मनायति

yāsāṃ tisraḥ pañcāśato'bhivlaṅgairapāvapaḥ |
tatsu te manāyati takatsu te manāyati

पि॒शङ्ग॑भृष्टिमम्भृ॒णं पि॒शाचि॑मिन्द्र॒ सं मृ॑ण ।
सर्वं॒ रक्षो॒ नि ब॑र्हय

piśaṅgabhṛṣṭimambhṛṇaṃ piśācimindra saṃ mṛṇa |
sarvaṃ rakṣo ni barhaya

अ॒वर्म॒ह इ॑न्द्र दादृ॒हि श्रु॒धी न॑ः शु॒शोच॒ हि द्यौः क्षा न भी॒षाँ अ॑द्रिवो घृ॒णान्न भी॒षाँ अ॑द्रिवः ।
शु॒ष्मिन्त॑मो॒ हि शु॒ष्मिभि॑र्व॒धैरु॒ग्रेभि॒रीय॑से ।
अपू॑रुषघ्नो अप्रतीत शूर॒ सत्व॑भिस्त्रिस॒प्तैः शू॑र॒ सत्व॑भिः

avarmaha indra dādṛhi śrudhī naḥ śuśoca hi dyauḥ kṣā na bhīṣām̐ adrivo ghṛṇānna bhīṣām̐ adrivaḥ |
śuṣmintamo hi śuṣmibhirvadhairugrebhirīyase |
apūruṣaghno apratīta śūra satvabhistrisaptaiḥ śūra satvabhiḥ

व॒नोति॒ हि सु॒न्वन्क्षयं॒ परी॑णसः सुन्वा॒नो हि ष्मा॒ यज॒त्यव॒ द्विषो॑ दे॒वाना॒मव॒ द्विष॑ः ।
सु॒न्वा॒न इत्सि॑षासति स॒हस्रा॑ वा॒ज्यवृ॑तः ।
सु॒न्वा॒नायेन्द्रो॑ ददात्या॒भुवं॑ र॒यिं द॑दात्या॒भुव॑म्

vanoti hi sunvankṣayaṃ parīṇasaḥ sunvāno hi ṣmā yajatyava dviṣo devānāmava dviṣaḥ |
sunvāna itsiṣāsati sahasrā vājyavṛtaḥ |
sunvānāyendro dadātyābhuvaṃ rayiṃ dadātyābhuvam