अध्याय 119: पुष्पक की उड़ान, सीता को रणभूमि दिखाना

अतिसय प्रीति देखि रघुराई । लीन्हे सकल बिमान चढ़ाई ॥
मन महँ बिप्र चरन सिर नावा । उत्तर दिसिहि बिमान चलायो ॥

atisaya prīti dekhi raghurāī | līnhe sakala bimāna car̤hāī ||
mana maham̐ bipra carana sira nāvā | uttara disihi bimāna calāyo ||

चलत बिमान कोलाहल होई । जय रघुबीर कहइ सब कोई ॥
सिंहासन अति उच्च मनोहर । श्री समेत प्रभु बैठै ता पर ॥

calata bimāna kolāhala hoī | jaya raghubīra kahai saba koī ||
siṃhāsana ati ucca manohara | śrī sameta prabhu baiṭhai tā para ||

राजत राम सहित भामिनी । मेरु-सृङ्ग जनु घन दामिनी ॥
रुचिर बीमान चलेउ अति आतुर । कीन्ही सुमन बृष्टि हरषे सुर ॥

rājata rāma sahita bhāminī | meru-sṛṅga janu ghana dāminī ||
rucira bīmāna caleu ati ātura | kīnhī sumana bṛṣṭi haraṣe sura ||

परम सुखद चलि त्रिबिधि बयारी । सागर सर सरि निर्मल बारी ॥
सगुन होहिं सुन्दर चहुँ पासा । मन प्रसन्न निर्मल नभ आसा ॥

parama sukhada cali tribidhi bayārī | sāgara sara sari nirmala bārī ||
saguna hohiṃ sundara cahum̐ pāsā | mana prasanna nirmala nabha āsā ||

कह रघुबीर देखु रन सीता । लछिमन इहाँ हतेउ इंद्रजीता ॥
हनुमान अङ्गद के मारे । रन-महि परे निसाचर भारे ॥

kaha raghubīra dekhu rana sītā | lachimana ihām̐ hateu iṃdrajītā ||
hanumāna aṅgada ke māre | rana-mahi pare nisācara bhāre ||

कुम्भकरन रावन दोउ आई । इहाँ हते सुर मुनि दुखदाई ॥

kumbhakarana rāvana dou āī | ihām̐ hate sura muni dukhadāī ||