अध्याय 256: वसिष्ठ का प्रस्ताव, भरत वन जाएँ

तात बात फुरि राम कृपाहीं । राम बिमुख सिधि सपनेहुँ नाहीं ॥
सकुचउँ तात कहत एक बाता । अरध तजहिं बुध सरबस जाता ॥

tāta bāta phuri rāma kṛpāhīṃ | rāma bimukha sidhi sapanehum̐ nāhīṃ ||
sakucaum̐ tāta kahata eka bātā | aradha tajahiṃ budha sarabasa jātā ||

तुम्ह कानन गवनहु होउ भाई । फेरिअहिं लखन-सीय-रघुराई ॥
सुनि सुबचन हरषे दोउ भ्राता । भे प्रमोद परिपूरन गाता ॥

tumha kānana gavanahu hou bhāī | pheriahiṃ lakhana-sīya-raghurāī ||
suni subacana haraṣe dou bhrātā | bhe pramoda paripūrana gātā ||

मन प्रसन्न तनु तेज बिराजा । जनु जिय राउ राम भये राजा ॥
बहुत लाभ लोगन्ह लघु हानी । सम दुख सुख सब रोवहिँ रानी ॥

mana prasanna tanu teja birājā | janu jiya rāu rāma bhaye rājā ||
bahuta lābha loganha laghu hānī | sama dukha sukha saba rovahim̐ rānī ||

कहहिं भरत मुनि कहा सो कीन्हे । फल जग जीवन्ह अभिमत दीन्हे ॥
कानन करउँ जनम भरि बासू । एहिं तें अधिक न मोर सुपासू ॥

kahahiṃ bharata muni kahā so kīnhe | phala jaga jīvanha abhimata dīnhe ||
kānana karaum̐ janama bhari bāsū | ehiṃ teṃ adhika na mora supāsū ||