ततः नान्दी मुखीम् रात्रिम् भरतम् सूत मागधाः ।
तुष्टुवुर् वाग् विशेषज्ञाः स्तवैः मन्गल सम्हितैः
tataḥ nāndī mukhīm rātrim bharatam sūta māgadhāḥ |
tuṣṭuvur vāg viśeṣajñāḥ stavaiḥ mangala samhitaiḥ
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे एकाशीतितमः सर्गः ॥२-८१॥
16 श्लोक · 81 में से 119
भोर से पहले सूत और मागध मंगल-स्तुतियों से भरत का गुणगान करते हैं, पहर के नगाड़े बजते हैं और सैकड़ों शंख गूँजते हैं। दुःखी होकर भरत उन्हें रोकते हैं, मैं राजा नहीं हूँ। वे शत्रुघ्न से कहते हैं कि कैकेयी ने संसार का बड़ा अनिष्ट किया है, धर्म पर टिकी राजलक्ष्मी अब बिना कर्णधार की नाव की तरह भटक रही है। तब राजधर्म के ज्ञाता वसिष्ठ इक्ष्वाकुओं की सभा में आकर स्वर्ण-आसन पर बैठते हैं और दूत भेजकर ब्राह्मणों, क्षत्रियों, मन्त्रियों, सेनापतियों तथा शत्रुघ्न सहित भरत को बुलवाते हैं। प्रजा भरत का वैसे ही स्वागत करती है जैसे कभी दशरथ का करती थी, जैसे देवता इन्द्र का करते हैं, और सभा रत्नों से भरे शान्त सरोवर-सी शोभित होती है।
ततः नान्दी मुखीम् रात्रिम् भरतम् सूत मागधाः ।
तुष्टुवुर् वाग् विशेषज्ञाः स्तवैः मन्गल सम्हितैः
tataḥ nāndī mukhīm rātrim bharatam sūta māgadhāḥ |
tuṣṭuvur vāg viśeṣajñāḥ stavaiḥ mangala samhitaiḥ
सुवर्ण कोण अभिहतः प्राणदद् याम दुन्दुभिः ।
दध्मुः शन्खामः च शतशो वाद्यामः च उच्च अवच स्वरान्
suvarṇa koṇa abhihataḥ prāṇadad yāma dundubhiḥ |
dadhmuḥ śankhāmaḥ ca śataśo vādyāmaḥ ca ucca avaca svarān
स तूर्य घोषः सुमहान् दिवम् आपूरयन्न् इव ।
भरतम् शोक सम्तप्तम् भूयः शोकैः अरन्ध्रयत्
sa tūrya ghoṣaḥ sumahān divam āpūrayann iva |
bharatam śoka samtaptam bhūyaḥ śokaiḥ arandhrayat
ततः प्रबुद्धो भरतः तम् घोषम् सम्निवर्त्य च ।
न अहम् राजा इति च अपि उक्त्वा शत्रुघ्नम् इदम् अब्रवीत्
tataḥ prabuddho bharataḥ tam ghoṣam samnivartya ca |
na aham rājā iti ca api uktvā śatrughnam idam abravīt
पश्य शत्रुघ्न कैकेय्या लोकस्य अपकृतम् महत् ।
विसृज्य मयि दुह्खानि राजा दशरथो गतः
paśya śatrughna kaikeyyā lokasya apakṛtam mahat |
visṛjya mayi duhkhāni rājā daśaratho gataḥ
तस्य एषा धर्म राजस्य धर्म मूला महात्मनः ।
परिभ्रमति राज श्रीर् नौर् इव अकर्णिका जले
tasya eṣā dharma rājasya dharma mūlā mahātmanaḥ |
paribhramati rāja śrīr naur iva akarṇikā jale
यो हि नः सुमहान्नाथः सोऽपि प्रव्राजितो वनम् ।
अनया धर्ममुत्सृज्य मात्रा मे राघवः स्वयम्
yo hi naḥ sumahānnāthaḥ so'pi pravrājito vanam |
anayā dharmamutsṛjya mātrā me rāghavaḥ svayam
इति एवम् भरतम् प्रेक्ष्य विलपन्तम् विचेतनम् ।
कृपणम् रुरुदुः सर्वाः सस्वरम् योषितः तदा
iti evam bharatam prekṣya vilapantam vicetanam |
kṛpaṇam ruruduḥ sarvāḥ sasvaram yoṣitaḥ tadā
तथा तस्मिन् विलपति वसिष्ठो राज धर्मवित् ।
सभाम् इक्ष्वाकु नाथस्य प्रविवेश महा यशाः
tathā tasmin vilapati vasiṣṭho rāja dharmavit |
sabhām ikṣvāku nāthasya praviveśa mahā yaśāḥ
शात कुम्भमयीम् रम्याम् मणि रत्न समाकुलाम् ।
सुधर्माम् इव धर्म आत्मा सगणः प्रत्यपद्यत
śāta kumbhamayīm ramyām maṇi ratna samākulām |
sudharmām iva dharma ātmā sagaṇaḥ pratyapadyata
स कान्चनमयम् पीठम् पर अर्ध्य आस्तरण आवृतम् ।
अध्यास्त सर्व वेदज्ञो दूतान् अनुशशास च
sa kāncanamayam pīṭham para ardhya āstaraṇa āvṛtam |
adhyāsta sarva vedajño dūtān anuśaśāsa ca
ब्राह्मणान् क्षत्रियान् योधान् अमात्यान् गण बल्लभान् ।
क्षिप्रम् आनयत अव्यग्राः कृत्यम् आत्ययिकम् हि नः
brāhmaṇān kṣatriyān yodhān amātyān gaṇa ballabhān |
kṣipram ānayata avyagrāḥ kṛtyam ātyayikam hi naḥ
सराजभृत्यम् शत्रुघ्नम् भरतम् च यश्स्विनम् ।
युधाजितम् सुमन्त्रम् च ये च तत्र हिता जनाः
sarājabhṛtyam śatrughnam bharatam ca yaśsvinam |
yudhājitam sumantram ca ye ca tatra hitā janāḥ
ततः हलहला शब्दो महान् समुदपद्यत ।
रथैः अश्वैः गजैः च अपि जनानाम् उपगच्चताम्
tataḥ halahalā śabdo mahān samudapadyata |
rathaiḥ aśvaiḥ gajaiḥ ca api janānām upagaccatām
ततः भरतम् आयान्तम् शत क्रतुम् इव अमराः ।
प्रत्यनन्दन् प्रकृतयो यथा दशरथम् तथा
tataḥ bharatam āyāntam śata kratum iva amarāḥ |
pratyanandan prakṛtayo yathā daśaratham tathā
ह्रदैव तिमि नाग सम्वृतः ।
स्तिमित जलो मणि शन्ख शर्करः ।
दशरथ सुत शोभिता सभा ।
सदशरथा इव बभौ यथा पुरा
hradaiva timi nāga samvṛtaḥ |
stimita jalo maṇi śankha śarkaraḥ |
daśaratha suta śobhitā sabhā |
sadaśarathā iva babhau yathā purā
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)