अत्र यात्राम् समीहन्तम् शत्रुघ्नः लक्ष्मण अनुजः ।
भरतम् शोक सम्तप्तम् इदम् वचनम् अब्रवीत्
atra yātrām samīhantam śatrughnaḥ lakṣmaṇa anujaḥ |
bharatam śoka samtaptam idam vacanam abravīt
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे अष्टसप्ततितमः सर्गः ॥२-७८॥
26 श्लोक · 78 में से 119
जब भरत वन जाने की तैयारी कर रहे होते हैं, शत्रुघ्न क्रोध से कहते हैं, सब प्राणियों के आश्रय राम को एक स्त्री ने वन भेज दिया, और लक्ष्मण को पिता को रोकना चाहिए था। उसी समय आभूषणों से लदी कुबड़ी मन्थरा पूर्वी द्वार पर दिखाई देती है। द्वारपाल उसे पकड़कर भीतर लाते हैं, यही वह क्रूर स्त्री है जिसके कारण यह सब हुआ। शत्रुघ्न चीखती मन्थरा को भूमि पर घसीटते हैं, और उसके आभूषण शरद के आकाश में तारों की तरह भवन में बिखर जाते हैं। भरत शत्रुघ्न को रोकते हैं, स्त्रियाँ अवध्य हैं; यदि राम जानेंगे कि हमने इसे मारा, तो वे हमसे कभी बात नहीं करेंगे। शत्रुघ्न उसे छोड़ देते हैं, और कैकेयी डरी हुई मन्थरा को ढाढ़स बँधाती है।
अत्र यात्राम् समीहन्तम् शत्रुघ्नः लक्ष्मण अनुजः ।
भरतम् शोक सम्तप्तम् इदम् वचनम् अब्रवीत्
atra yātrām samīhantam śatrughnaḥ lakṣmaṇa anujaḥ |
bharatam śoka samtaptam idam vacanam abravīt
गतिर् यः सर्व भूतानाम् दुह्खे किम् पुनर् आत्मनः ।
स रामः सत्त्व सम्पन्नः स्त्रिया प्रव्राजितः वनम्
gatir yaḥ sarva bhūtānām duhkhe kim punar ātmanaḥ |
sa rāmaḥ sattva sampannaḥ striyā pravrājitaḥ vanam
बलवान् वीर्य सम्पन्नो लक्ष्मणो नाम यो अपि असौ ।
किम् न मोचयते रामम् कृत्वा अपि पितृ निग्रहम्
balavān vīrya sampanno lakṣmaṇo nāma yo api asau |
kim na mocayate rāmam kṛtvā api pitṛ nigraham
पूर्वम् एव तु निग्राह्यः समवेक्ष्य नय अनयौ ।
उत्पथम् यः समारूढो नार्या राजा वशम् गतः
pūrvam eva tu nigrāhyaḥ samavekṣya naya anayau |
utpatham yaḥ samārūḍho nāryā rājā vaśam gataḥ
इति सम्भाषमाणे तु शत्रुघ्ने लक्ष्मण अनुजे ।
प्राग् द्वारे अभूत् तदा कुब्जा सर्व आभरण भूषिता
iti sambhāṣamāṇe tu śatrughne lakṣmaṇa anuje |
prāg dvāre abhūt tadā kubjā sarva ābharaṇa bhūṣitā
लिप्ता चन्दन सारेण राज वस्त्राणि बिभ्रती ।
विविधम् विविधैस्तैस्तैर्भूषणैश्च विभूषिता
liptā candana sāreṇa rāja vastrāṇi bibhratī |
vividham vividhaistaistairbhūṣaṇaiśca vibhūṣitā
मेखला दामभिः चित्रै रज्जु बद्धा इव वानरी ।
बभासे बहुभिर्बद्धा रज्जुबद्देव वानरी
mekhalā dāmabhiḥ citrai rajju baddhā iva vānarī |
babhāse bahubhirbaddhā rajjubaddeva vānarī
ताम् समीक्ष्य तदा द्वाह्स्थो भृशम् पापस्य कारिणीम् ।
गृहीत्वा अकरुणम् कुब्जाम् शत्रुघ्नाय न्यवेदयत्
tām samīkṣya tadā dvāhstho bhṛśam pāpasya kāriṇīm |
gṛhītvā akaruṇam kubjām śatrughnāya nyavedayat
यस्याः कृते वने रामः न्यस्त देहः च वः पिता ।
सा इयम् पापा नृशम्सा च तस्याः कुरु यथा मति
yasyāḥ kṛte vane rāmaḥ nyasta dehaḥ ca vaḥ pitā |
sā iyam pāpā nṛśamsā ca tasyāḥ kuru yathā mati
शत्रुघ्नः च तत् आज्ञाय वचनम् भृश दुह्खितः ।
अन्तः पुर चरान् सर्वान् इति उवाच धृत व्रतः
śatrughnaḥ ca tat ājñāya vacanam bhṛśa duhkhitaḥ |
antaḥ pura carān sarvān iti uvāca dhṛta vrataḥ
तीव्रम् उत्पादितम् दुह्खम् भ्रातृऋणाम् मे तथा पितुः ।
यया सा इयम् नृशम्सस्य कर्मणः फलम् अश्नुताम्
tīvram utpāditam duhkham bhrātṛṛṇām me tathā pituḥ |
yayā sā iyam nṛśamsasya karmaṇaḥ phalam aśnutām
एवम् उक्ता च तेन आशु सखी जन समावृता ।
गृहीता बलवत् कुब्जा सा तत् गृहम् अनादयत्
evam uktā ca tena āśu sakhī jana samāvṛtā |
gṛhītā balavat kubjā sā tat gṛham anādayat
ततः सुभृश सम्तप्तः तस्याः सर्वः सखी जनः ।
क्रुद्धम् आज्ञाय शत्रुघ्नम् व्यपलायत सर्वशः
tataḥ subhṛśa samtaptaḥ tasyāḥ sarvaḥ sakhī janaḥ |
kruddham ājñāya śatrughnam vyapalāyata sarvaśaḥ
अमन्त्रयत कृत्स्नः च तस्याः सर्व सखी जनः ।
यथा अयम् समुपक्रान्तः निह्शेषम् नः करिष्यति
amantrayata kṛtsnaḥ ca tasyāḥ sarva sakhī janaḥ |
yathā ayam samupakrāntaḥ nihśeṣam naḥ kariṣyati
सानुक्रोशाम् वदान्याम् च धर्मज्ञाम् च यशस्विनीम् ।
कौसल्याम् शरणम् यामः सा हि नो अस्तु ध्रुवा गतिः
sānukrośām vadānyām ca dharmajñām ca yaśasvinīm |
kausalyām śaraṇam yāmaḥ sā hi no astu dhruvā gatiḥ
स च रोषेण ताम्र अक्षः शत्रुघ्नः शत्रु तापनः ।
विचकर्ष तदा कुब्जाम् क्रोशन्तीम् पृथिवी तले
sa ca roṣeṇa tāmra akṣaḥ śatrughnaḥ śatru tāpanaḥ |
vicakarṣa tadā kubjām krośantīm pṛthivī tale
तस्या हि आकृष्यमाणाया मन्थरायाः ततः ततः ।
चित्रम् बहु विधम् भाण्डम् पृथिव्याम् तत् व्यशीर्यत
tasyā hi ākṛṣyamāṇāyā mantharāyāḥ tataḥ tataḥ |
citram bahu vidham bhāṇḍam pṛthivyām tat vyaśīryata
तेन भाण्डेन सम्कीर्णम् श्रीमद् राज निवेशनम् ।
अशोभत तदा भूयः शारदम् गगनम् यथा
tena bhāṇḍena samkīrṇam śrīmad rāja niveśanam |
aśobhata tadā bhūyaḥ śāradam gaganam yathā
स बली बलवत् क्रोधात् गृहीत्वा पुरुष ऋषभः ।
कैकेयीम् अभिनिर्भर्त्स्य बभाषे परुषम् वचः
sa balī balavat krodhāt gṛhītvā puruṣa ṛṣabhaḥ |
kaikeyīm abhinirbhartsya babhāṣe paruṣam vacaḥ
तैः वाक्यैः परुषैः दुह्खैः कैकेयी भृश दुह्हिता ।
शत्रुघ्न भय सम्त्रस्ता पुत्रम् शरणम् आगता
taiḥ vākyaiḥ paruṣaiḥ duhkhaiḥ kaikeyī bhṛśa duhhitā |
śatrughna bhaya samtrastā putram śaraṇam āgatā
ताम् प्रेक्ष्य भरतः क्रुद्धम् शत्रुघ्नम् इदम् अब्रवीत् ।
अवध्याः सर्व भूतानाम् प्रमदाः क्षम्यताम् इति
tām prekṣya bharataḥ kruddham śatrughnam idam abravīt |
avadhyāḥ sarva bhūtānām pramadāḥ kṣamyatām iti
हन्याम् अहम् इमाम् पापाम् कैकेयीम् दुष्ट चारिणीम् ।
यदि माम् धार्मिको रामः न असूयेन् मातृ घातकम्
hanyām aham imām pāpām kaikeyīm duṣṭa cāriṇīm |
yadi mām dhārmiko rāmaḥ na asūyen mātṛ ghātakam
इमाम् अपि हताम् कुब्जाम् यदि जानाति राघवः ।
त्वाम् च माम् चैव धर्म आत्मा न अभिभाषिष्यते ध्रुवम्
imām api hatām kubjām yadi jānāti rāghavaḥ |
tvām ca mām caiva dharma ātmā na abhibhāṣiṣyate dhruvam
भरतस्य वचः श्रुत्वा शत्रुघ्नः लक्ष्मण अनुजः ।
न्यवर्तत ततः रोषात् ताम् मुमोच च मन्थराम्
bharatasya vacaḥ śrutvā śatrughnaḥ lakṣmaṇa anujaḥ |
nyavartata tataḥ roṣāt tām mumoca ca mantharām
सा पाद मूले कैकेय्या मन्थरा निपपात ह ।
निह्श्वसन्ती सुदुह्ख आर्ता कृपणम् विललाप च
sā pāda mūle kaikeyyā mantharā nipapāta ha |
nihśvasantī suduhkha ārtā kṛpaṇam vilalāpa ca
शत्रुघ्न विक्षेप विमूढ सम्ज्ञाम् ।
समीक्ष्य कुब्जाम् भरतस्य माता ।
शनैः समाश्वासयद् आर्त रूपाम् ।
क्रौन्चीम् विलग्नाम् इव वीक्षमाणाम्
śatrughna vikṣepa vimūḍha samjñām |
samīkṣya kubjām bharatasya mātā |
śanaiḥ samāśvāsayad ārta rūpām |
krauncīm vilagnām iva vīkṣamāṇām
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)