तम् एवम् शोक सम्तप्तम् भरतम् केकयी सुतम् ।
उवाच वदताम् श्रेष्ठो वसिष्ठः श्रेष्ठ वाग् ऋषिः
tam evam śoka samtaptam bharatam kekayī sutam |
uvāca vadatām śreṣṭho vasiṣṭhaḥ śreṣṭha vāg ṛṣiḥ
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे षट्सप्ततितमः सर्गः ॥२-७६॥
23 श्लोक · 76 में से 119
वसिष्ठ शोकमग्न भरत से कहते हैं, राजकुमार, शोक छोड़ो; अब महाराज का अन्तिम संस्कार करने का समय है। भरत प्रणाम कर शरीर को तेल-द्रोणी से निकलवाकर भूमि पर रखवाते हैं। मुख पीला पड़ गया है, मानो राजा सो रहे हों। भरत पुकारते हैं, महाराज, राम के बिना हमें छोड़कर कहाँ जा रहे हैं? फिर ऋत्विज, पुरोहित और आचार्य बुलाए जाते हैं। अग्निहोत्र की अग्नियाँ आगे ले जाई जाती हैं। शिविका में शरीर ले जाते समय मार्ग में सोना-चाँदी लुटाया जाता है। चन्दन, अगुरु, सरल, पद्मक और देवदारु की चिता बनाई जाती है, राजा को उस पर रखा जाता है और ऋत्विज परिक्रमा करते हैं। कौसल्या आदि रानियाँ रोती हुई सरयू तट पर उतरती हैं, भरत के साथ जलांजलि देती हैं और नगर लौटकर दस दिन भूमि पर शयन करती हैं।
तम् एवम् शोक सम्तप्तम् भरतम् केकयी सुतम् ।
उवाच वदताम् श्रेष्ठो वसिष्ठः श्रेष्ठ वाग् ऋषिः
tam evam śoka samtaptam bharatam kekayī sutam |
uvāca vadatām śreṣṭho vasiṣṭhaḥ śreṣṭha vāg ṛṣiḥ
अलम् शोकेन भद्रम् ते राज पुत्र महा यशः ।
प्राप्त कालम् नर पतेः कुरु सम्यानम् उत्तरम्
alam śokena bhadram te rāja putra mahā yaśaḥ |
prāpta kālam nara pateḥ kuru samyānam uttaram
वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा भरतः धारणाम् गतः ।
प्रेत कार्याणि सर्वाणि कारयाम् आस धर्मवित्
vasiṣṭhasya vacaḥ śrutvā bharataḥ dhāraṇām gataḥ |
preta kāryāṇi sarvāṇi kārayām āsa dharmavit
उद्धृतम् तैल सम्क्लेदात् स तु भूमौ निवेशितम् ।
आपीत वर्ण वदनम् प्रसुप्तम् इव भूमिपम्
uddhṛtam taila samkledāt sa tu bhūmau niveśitam |
āpīta varṇa vadanam prasuptam iva bhūmipam
सम्वेश्य शयने च अग्र्ये नाना रत्न परिष्कृते ।
ततः दशरथम् पुत्रः विललाप सुदुह्खितः
samveśya śayane ca agrye nānā ratna pariṣkṛte |
tataḥ daśaratham putraḥ vilalāpa suduhkhitaḥ
किम् ते व्यवसितम् राजन् प्रोषिते मय्य् अनागते ।
विवास्य रामम् धर्मज्ञम् लक्ष्मणम् च महा बलम्
kim te vyavasitam rājan proṣite mayy anāgate |
vivāsya rāmam dharmajñam lakṣmaṇam ca mahā balam
क्व यास्यसि महा राज हित्वा इमम् दुह्खितम् जनम् ।
हीनम् पुरुष सिम्हेन रामेण अक्लिष्ट कर्मणा
kva yāsyasi mahā rāja hitvā imam duhkhitam janam |
hīnam puruṣa simhena rāmeṇa akliṣṭa karmaṇā
योग क्षेमम् तु ते राजन् को अस्मिन् कल्पयिता पुरे ।
त्वयि प्रयाते स्वः तात रामे च वनम् आश्रिते
yoga kṣemam tu te rājan ko asmin kalpayitā pure |
tvayi prayāte svaḥ tāta rāme ca vanam āśrite
विधवा पृथिवी राजम्स् त्वया हीना न राजते ।
हीन चन्द्रा इव रजनी नगरी प्रतिभाति माम्
vidhavā pṛthivī rājams tvayā hīnā na rājate |
hīna candrā iva rajanī nagarī pratibhāti mām
एवम् विलपमानम् तम् भरतम् दीन मानसम् ।
अब्रवीद् वचनम् भूयो वसिष्ठः तु महान् ऋषिः
evam vilapamānam tam bharatam dīna mānasam |
abravīd vacanam bhūyo vasiṣṭhaḥ tu mahān ṛṣiḥ
प्रेत कार्याणि यानि अस्य कर्तव्यानि विशाम्पतेः ।
तानि अव्यग्रम् महा बाहो क्रियताम् अविचारितम्
preta kāryāṇi yāni asya kartavyāni viśāmpateḥ |
tāni avyagram mahā bāho kriyatām avicāritam
तथा इति भरतः वाक्यम् वसिष्ठस्य अभिपूज्य तत् ।
ऋत्विक् पुरोहित आचार्याम्स् त्वरयाम् आस सर्वशः
tathā iti bharataḥ vākyam vasiṣṭhasya abhipūjya tat |
ṛtvik purohita ācāryāms tvarayām āsa sarvaśaḥ
ये तु अग्रतः नर इन्द्रस्याग्नि अगारात् बहिष् कृताः ।
ऋत्विग्भिर् याजकैः चैव ते ह्रियन्ते यथा विधि
ye tu agrataḥ nara indrasyāgni agārāt bahiṣ kṛtāḥ |
ṛtvigbhir yājakaiḥ caiva te hriyante yathā vidhi
शिबिलायाम् अथ आरोप्य राजानम् गत चेतनम् ।
बाष्प कण्ठा विमनसः तम् ऊहुः परिचारकाः
śibilāyām atha āropya rājānam gata cetanam |
bāṣpa kaṇṭhā vimanasaḥ tam ūhuḥ paricārakāḥ
हिरण्यम् च सुवर्णम् च वासाम्सि विविधानि च ।
प्रकिरन्तः जना मार्गम् नृपतेर् अग्रतः ययुः
hiraṇyam ca suvarṇam ca vāsāmsi vividhāni ca |
prakirantaḥ janā mārgam nṛpater agrataḥ yayuḥ
चन्दन अगुरु निर्यासान् सरलम् पद्मकम् तथा ।
देव दारूणि च आहृत्य चिताम् चक्रुस् तथा अपरे
candana aguru niryāsān saralam padmakam tathā |
deva dārūṇi ca āhṛtya citām cakrus tathā apare
गन्धान् उच्च अवचामः च अन्याम्स् तत्र दत्त्वा अथ भूमिपम् ।
ततः सम्वेशयाम् आसुः चिता मध्ये तम् ऋत्विजः
gandhān ucca avacāmaḥ ca anyāms tatra dattvā atha bhūmipam |
tataḥ samveśayām āsuḥ citā madhye tam ṛtvijaḥ
तथा हुत अशनम् हुत्वा जेपुस् तस्य तदा ऋत्विजः ।
जगुः च ते यथा शास्त्रम् तत्र सामानि सामगाः
tathā huta aśanam hutvā jepus tasya tadā ṛtvijaḥ |
jaguḥ ca te yathā śāstram tatra sāmāni sāmagāḥ
शिबिकाभिः च यानैः च यथा अर्हम् तस्य योषितः ।
नगरान् निर्ययुस् तत्र वृद्धैः परिवृताः तदा
śibikābhiḥ ca yānaiḥ ca yathā arham tasya yoṣitaḥ |
nagarān niryayus tatra vṛddhaiḥ parivṛtāḥ tadā
प्रसव्यम् च अपि तम् चक्रुर् ऋत्विजो अग्नि चितम् नृपम् ।
स्त्रियः च शोक सम्तप्ताः कौसल्या प्रमुखाः तदा
prasavyam ca api tam cakrur ṛtvijo agni citam nṛpam |
striyaḥ ca śoka samtaptāḥ kausalyā pramukhāḥ tadā
क्रौन्चीनाम् इव नारीणाम् निनादः तत्र शुश्रुवे ।
आर्तानाम् करुणम् काले क्रोशन्तीनाम् सहस्रशः
krauncīnām iva nārīṇām ninādaḥ tatra śuśruve |
ārtānām karuṇam kāle krośantīnām sahasraśaḥ
ततः रुदन्त्यो विवशा विलप्य च पुनः पुनः ।
यानेभ्यः सरयू तीरम् अवतेरुर् वर अन्गनाः
tataḥ rudantyo vivaśā vilapya ca punaḥ punaḥ |
yānebhyaḥ sarayū tīram avaterur vara anganāḥ
कृत उदकम् ते भरतेन सार्धम् ।
नृप अन्गना मन्त्रि पुरोहिताः च ।
पुरम् प्रविश्य अश्रु परीत नेत्रा ।
भूमौ दश अहम् व्यनयन्त दुह्खम्
kṛta udakam te bharatena sārdham |
nṛpa anganā mantri purohitāḥ ca |
puram praviśya aśru parīta netrā |
bhūmau daśa aham vyanayanta duhkham
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)