अध्याय 34: विदुर: विवेकपूर्ण कर्म और इन्द्रिय-निग्रह

जाग्रतो दह्यमानस्य यत्कार्यमनुपश्यसि ।
तद्ब्रूहि त्वं हि नस्तात धर्मार्थकुशलः शुचिः

jāgrato dahyamānasya yatkāryamanupaśyasi |
tadbrūhi tvaṃ hi nastāta dharmārthakuśalaḥ śuciḥ

तस्माद्यथावद्विदुर प्रशाधि
प्रज्ञापूर्वं सर्वमजातशत्रोः ।
यन्मन्यसे पथ्यमदीनसत्व
श्रेयस्करं ब्रूहि तद्वै कुरूणाम्

tasmādyathāvadvidura praśādhi
prajñāpūrvaṃ sarvamajātaśatroḥ |
yanmanyase pathyamadīnasatva
śreyaskaraṃ brūhi tadvai kurūṇām

पापाशङ्की पापमेवानुपश्यन्
पृच्छामि त्वां व्याकुलेनात्मनाहम् ।
कजे तन्मे ब्रूहि तत्पं यथाव-
न्मनीषितं सर्वमजातशत्रोः

pāpāśaṅkī pāpamevānupaśyan
pṛcchāmi tvāṃ vyākulenātmanāham |
kaje tanme brūhi tatpaṃ yathāva-
nmanīṣitaṃ sarvamajātaśatroḥ

शुभं वा यदि वा पापं द्वेष्यं वा यदि वा प्रियम् ।
नापृष्टः कस्यचिद्ब्रूयाद्यः स नेच्छेत्पराभवम्

śubhaṃ vā yadi vā pāpaṃ dveṣyaṃ vā yadi vā priyam |
nāpṛṣṭaḥ kasyacidbrūyādyaḥ sa necchetparābhavam

तस्माद्वक्ष्यामि ते राजन्हितं यत्स्यान्कुरून्प्रति ।
वचः श्रेयस्करं धर्म्यं ब्रुवतस्तन्निबोध मे

tasmādvakṣyāmi te rājanhitaṃ yatsyānkurūnprati |
vacaḥ śreyaskaraṃ dharmyaṃ bruvatastannibodha me

मिथ्योपेतानि कर्माणि सिद्ध्येतादीनि भारत ।
अनुपायप्रयुक्तानि मा स्म ते....मनः कृथाः

mithyopetāni karmāṇi siddhyetādīni bhārata |
anupāyaprayuktāni mā sma te....manaḥ kṛthāḥ

तथैव योगविहितं यत्तु कर्म न सिध्यति ।
उपाययुक्तं मेधावी न तत्र ग्लपयेन्मनः

tathaiva yogavihitaṃ yattu karma na sidhyati |
upāyayuktaṃ medhāvī na tatra glapayenmanaḥ

अनुबन्धानवेक्षेत सानुबन्धेषु कर्मसु ।
संप्रधार्य च कुर्वीत सहसा न समाचरेत्

anubandhānavekṣeta sānubandheṣu karmasu |
saṃpradhārya ca kurvīta sahasā na samācaret

अनुबन्धं च संप्रेक्ष्य विपाकं चैव कर्मणाम् ।
उत्थानमात्मनश्चैव धीरः कुर्वीत वा न वा

anubandhaṃ ca saṃprekṣya vipākaṃ caiva karmaṇām |
utthānamātmanaścaiva dhīraḥ kurvīta vā na vā

यः प्रमाणं न जानाति स्थाने वृद्धौ तथा क्षये ।
कोशे जनपदे दण्डे न स राज्येऽवतिष्ठते

yaḥ pramāṇaṃ na jānāti sthāne vṛddhau tathā kṣaye |
kośe janapade daṇḍe na sa rājye'vatiṣṭhate

यस्त्वेतानि प्रमाणानि यथोक्तान्यनुपश्यति ।
युक्तो धर्मार्थयोर्ज्ञाने स राज्यमधिगच्छति

yastvetāni pramāṇāni yathoktānyanupaśyati |
yukto dharmārthayorjñāne sa rājyamadhigacchati

न राज्यं प्राप्तमित्येव वर्तितव्यमसांप्रतम् ।
श्रियं ह्यविनयो हन्ति जरा रूपमिवोत्तमम्

na rājyaṃ prāptamityeva vartitavyamasāṃpratam |
śriyaṃ hyavinayo hanti jarā rūpamivottamam

भक्ष्योत्तमप्रतिच्छन्नं मत्स्यो बडिशमायसम् ।
अन्नाभिलाषी ग्रसते नानुबन्धमवेक्षते

bhakṣyottamapraticchannaṃ matsyo baḍiśamāyasam |
annābhilāṣī grasate nānubandhamavekṣate

यच्छक्यं ग्रसितुं ग्रस्यं ग्रस्तं परिणमेच्च यत् ।
हितं च परिणामे यत्तदाद्यं भूतिमिच्छता

yacchakyaṃ grasituṃ grasyaṃ grastaṃ pariṇamecca yat |
hitaṃ ca pariṇāme yattadādyaṃ bhūtimicchatā

वनस्पतेरपक्वानि फलानि प्रचिनोति यः ।
स नाप्नोति रसं तेभ्यो बीजं चास्य विनश्यति

vanaspaterapakvāni phalāni pracinoti yaḥ |
sa nāpnoti rasaṃ tebhyo bījaṃ cāsya vinaśyati

यस्तु पक्वमुपादत्ते काले परिणतं फलम् ।
फलाद्रसं स लभते बीजाच्चैव फलं पुनः

yastu pakvamupādatte kāle pariṇataṃ phalam |
phalādrasaṃ sa labhate bījāccaiva phalaṃ punaḥ

यथा मधु समादत्ते रक्षन्पुष्पाणि षट्पदः ।
तद्वदर्थान्मनुष्येभ्य आदद्यादविहिंसया

yathā madhu samādatte rakṣanpuṣpāṇi ṣaṭpadaḥ |
tadvadarthānmanuṣyebhya ādadyādavihiṃsayā

पुष्पं पुष्पं विचिन्वीत मूलच्छेदं न कारयेत् ।
मालाकार इवारामे न यथाङ्गारकारकः

puṣpaṃ puṣpaṃ vicinvīta mūlacchedaṃ na kārayet |
mālākāra ivārāme na yathāṅgārakārakaḥ

किं नु मे स्यादिदं कृत्वा किं नु मे स्यादकुर्वतः ।
इति कर्माणि सञ्चिन्त्य कुर्याद्वा पुरुषो न वा

kiṃ nu me syādidaṃ kṛtvā kiṃ nu me syādakurvataḥ |
iti karmāṇi sañcintya kuryādvā puruṣo na vā

अनारभ्या भवन्त्यर्थाः केचिन्नित्यं यथाऽगताः ।
कृतः पुरुषकारोऽहि भवेद्येषु निरर्थकः

anārabhyā bhavantyarthāḥ kecinnityaṃ yathā'gatāḥ |
kṛtaḥ puruṣakāro'hi bhavedyeṣu nirarthakaḥ

अनर्थे चैव निरतमर्थे चैव पराङ्भुखम् ।
न तं भर्तारमिच्छन्ति षण्ढं पतिमिव स्त्रियः

anarthe caiva niratamarthe caiva parāṅbhukham |
na taṃ bhartāramicchanti ṣaṇḍhaṃ patimiva striyaḥ

प्रसादो निष्फलो यस्य क्रोधश्चापि निरर्थकः ।
न तं भर्तारमिच्छन्ति षण्ढं पतिमिव स्त्रियः

prasādo niṣphalo yasya krodhaścāpi nirarthakaḥ |
na taṃ bhartāramicchanti ṣaṇḍhaṃ patimiva striyaḥ

कांश्चिदर्थान्नरः प्राज्ञो लघुमूलान्महाफलान् ।
क्षिप्रमारभते कर्तुं न दीर्घयति तादृशान्

kāṃścidarthānnaraḥ prājño laghumūlānmahāphalān |
kṣipramārabhate kartuṃ na dīrghayati tādṛśān

ऋजु पश्यति यः सर्वं चक्षुषा नु पिबन्निव ।
आसीनमपि तूष्णीकमनुरज्यन्ति तं प्रजाः

ṛju paśyati yaḥ sarvaṃ cakṣuṣā nu pibanniva |
āsīnamapi tūṣṇīkamanurajyanti taṃ prajāḥ

सुपुष्पितः स्यादफलः फलितः स्याद्दुरारुहः ।
अपक्वः पक्वसङ्काशो न तु शीर्येत कर्हिचित्

supuṣpitaḥ syādaphalaḥ phalitaḥ syāddurāruhaḥ |
apakvaḥ pakvasaṅkāśo na tu śīryeta karhicit

चक्षुषा मनसा वाचा कर्मणा च चतुर्विधम् ।
प्रसादयति यो लोकं तं लोकोऽनुप्रसीदति

cakṣuṣā manasā vācā karmaṇā ca caturvidham |
prasādayati yo lokaṃ taṃ loko'nuprasīdati

यस्मात्रस्यन्ति भूतानि मृगव्याधान्मृगा इव ।
सागरान्तामपि महीं लब्ध्वा स परिहीयते

yasmātrasyanti bhūtāni mṛgavyādhānmṛgā iva |
sāgarāntāmapi mahīṃ labdhvā sa parihīyate

पितृपैतामहं राज्यं प्राप्यापि स्वेन कर्मणा ।
वायुरभ्रमिवासाद्य भ्रंशयत्यनये स्थितः

pitṛpaitāmahaṃ rājyaṃ prāpyāpi svena karmaṇā |
vāyurabhramivāsādya bhraṃśayatyanaye sthitaḥ

धर्ममाचरतो राज्ञः सद्भिश्चरितमादितः ।
वसुधा वसुसंपूर्णा वर्धते भूतिवर्धनी

dharmamācarato rājñaḥ sadbhiścaritamāditaḥ |
vasudhā vasusaṃpūrṇā vardhate bhūtivardhanī

अथ संत्यजतो धर्ममधर्मं चानुतिष्ठतः ।
प्रतिसंवेष्टते भूमिरग्नौ चर्माहितं यथा ।

atha saṃtyajato dharmamadharmaṃ cānutiṣṭhataḥ |
pratisaṃveṣṭate bhūmiragnau carmāhitaṃ yathā |

य एव यत्नः क्रियते परराष्ट्रविमर्दने ।
स एव यत्नः कर्तव्यः स्वराष्ट्रपरिपालने ।

ya eva yatnaḥ kriyate pararāṣṭravimardane |
sa eva yatnaḥ kartavyaḥ svarāṣṭraparipālane |

धर्मेण राज्यं विन्देत धर्मेण परिपालयेत् ।
धर्ममूलां श्रियं प्राप्य न जहाति न हीयते

dharmeṇa rājyaṃ vindeta dharmeṇa paripālayet |
dharmamūlāṃ śriyaṃ prāpya na jahāti na hīyate

अप्युन्मत्तात्प्रलपतो बालाच्च परिजल्पतः ।
सर्वतः सारमादद्यादश्मभ्य इव काञ्चनम्

apyunmattātpralapato bālācca parijalpataḥ |
sarvataḥ sāramādadyādaśmabhya iva kāñcanam

सुव्याहृतानि महतां सुकृतानि ततस्ततः ।
सञ्चिन्वन्धीर आसीत शिलाहारी शिलं यथा

suvyāhṛtāni mahatāṃ sukṛtāni tatastataḥ |
sañcinvandhīra āsīta śilāhārī śilaṃ yathā

गन्धेन गावः पश्यन्ति वेदैः पश्यन्ति ब्राह्मणाः ।
चारैः पश्यन्ति राजानश्चक्षुर्भ्यामितरे जनाः

gandhena gāvaḥ paśyanti vedaiḥ paśyanti brāhmaṇāḥ |
cāraiḥ paśyanti rājānaścakṣurbhyāmitare janāḥ

भूयांसं लभते क्लेशं या गौर्भवति दुर्दुहा ।
अथ या सुदुघा राजन्नैव तां वितुदन्त्यपि

bhūyāṃsaṃ labhate kleśaṃ yā gaurbhavati durduhā |
atha yā sudughā rājannaiva tāṃ vitudantyapi

यदतप्तं प्रणमति न तत्सन्तापमर्हति ।
यच्च स्वयं नतं दारु न तत्संनामयेद्बुधः

yadataptaṃ praṇamati na tatsantāpamarhati |
yacca svayaṃ nataṃ dāru na tatsaṃnāmayedbudhaḥ

एतयोपमया धीरः सन्नमेत बलीयसे ।
इन्द्राय स प्रणमते नमते यो बलीयसे

etayopamayā dhīraḥ sannameta balīyase |
indrāya sa praṇamate namate yo balīyase

पर्जन्यनाथाः पशवो राजानो मन्त्रिबान्धवाः ।
पतयो बान्धवाः स्त्रीणां ब्राह्मणा वेदबान्धवाः

parjanyanāthāḥ paśavo rājāno mantribāndhavāḥ |
patayo bāndhavāḥ strīṇāṃ brāhmaṇā vedabāndhavāḥ

सत्येन रक्ष्यते धर्मो विद्या योगेन रक्ष्यते ।
मृजया रक्ष्यते रूपं कुलं वृत्तेन रक्ष्यते

satyena rakṣyate dharmo vidyā yogena rakṣyate |
mṛjayā rakṣyate rūpaṃ kulaṃ vṛttena rakṣyate

मानेन रक्ष्यते धान्यमश्वान्रक्षेदनुक्रमात् ।
अभीक्ष्णदर्शनाद्गावः स्त्रियो रक्ष्याः कुचेलतः

mānena rakṣyate dhānyamaśvānrakṣedanukramāt |
abhīkṣṇadarśanādgāvaḥ striyo rakṣyāḥ kucelataḥ

न कुलं वृत्तहीनस्य प्रमाणमिति मे मतिः ।
अन्तेष्वपि हि जातानां वृत्तमेव विशिष्यते

na kulaṃ vṛttahīnasya pramāṇamiti me matiḥ |
anteṣvapi hi jātānāṃ vṛttameva viśiṣyate

य ईर्षुः परवित्तेषु रूपे वीर्ये कुलान्वये ।
सुखसौभाग्यसत्कारे तस्य व्याधिरनन्तकः

ya īrṣuḥ paravitteṣu rūpe vīrye kulānvaye |
sukhasaubhāgyasatkāre tasya vyādhiranantakaḥ

अकार्यकरणाद्भीतः कार्याणां च विवर्जनात् ।
अकाले मन्त्रभेदाच्च येन माद्येन्न तत्पिबेत्

akāryakaraṇādbhītaḥ kāryāṇāṃ ca vivarjanāt |
akāle mantrabhedācca yena mādyenna tatpibet

विद्यामदो धनमदस्तृतीयोऽभिजनो मदः ।
मदा एतेऽवलिप्तानामेत एव सतां दमाः

vidyāmado dhanamadastṛtīyo'bhijano madaḥ |
madā ete'valiptānāmeta eva satāṃ damāḥ

असन्तोऽभ्यर्थिताः सद्भिः क्वचित्कार्ये कदाचन ।
मन्यन्ते सन्तमात्मानमसन्तमपि विश्रुतम्

asanto'bhyarthitāḥ sadbhiḥ kvacitkārye kadācana |
manyante santamātmānamasantamapi viśrutam

गतिरात्मवतां सन्तः सन्त एव सतां गतिः ।
असतां च गतिः सन्तो न त्वसन्तः सतां गतिः

gatirātmavatāṃ santaḥ santa eva satāṃ gatiḥ |
asatāṃ ca gatiḥ santo na tvasantaḥ satāṃ gatiḥ

जिता सभा वस्त्रवता मिष्टाशा गोमता जिता ।
अध्वा जितो यानवता सर्वं शीलवता जितम्

jitā sabhā vastravatā miṣṭāśā gomatā jitā |
adhvā jito yānavatā sarvaṃ śīlavatā jitam

शीलं प्रधानं पुरुषे तद्यस्येह प्रणश्यति ।
न तस्य जीवितेनार्थो न धनेन न बन्धुभिः

śīlaṃ pradhānaṃ puruṣe tadyasyeha praṇaśyati |
na tasya jīvitenārtho na dhanena na bandhubhiḥ

आढ्यानां मांसपरमं मध्यानां गोरसोत्तरम् ।
तैलोत्तरं दरिद्राणां भोजनं भरतर्षभ

āḍhyānāṃ māṃsaparamaṃ madhyānāṃ gorasottaram |
tailottaraṃ daridrāṇāṃ bhojanaṃ bharatarṣabha

संपन्नतरमेवान्नं दरिद्रा भुञ्जते सदा ।
श्रुत्स्वादुतां जनयति सा चाढ्येषु सुदुर्लभा

saṃpannataramevānnaṃ daridrā bhuñjate sadā |
śrutsvādutāṃ janayati sā cāḍhyeṣu sudurlabhā

प्रायेण श्रीमतां लोके भोक्तुं शक्तिर्न विद्यते ।
जीर्यन्त्यपि हि काष्ठानि दरिद्राणां महीपते

prāyeṇa śrīmatāṃ loke bhoktuṃ śaktirna vidyate |
jīryantyapi hi kāṣṭhāni daridrāṇāṃ mahīpate

अवृत्तिर्भयमन्त्यानां मध्यानां मरणाद्भयम् ।
उत्तमानां तु मर्त्यानामवमानात्परं भयम्

avṛttirbhayamantyānāṃ madhyānāṃ maraṇādbhayam |
uttamānāṃ tu martyānāmavamānātparaṃ bhayam

ऐश्वर्यमदपापिष्ठा मदाः पानमदादयः ।
ऐश्वर्यमदमत्तो हि नो पतित्वाऽवबुध्यते

aiśvaryamadapāpiṣṭhā madāḥ pānamadādayaḥ |
aiśvaryamadamatto hi no patitvā'vabudhyate

इन्द्रियौरिन्द्रियार्थेषु वर्तमानैरनिग्रहैः ।
तैरयं ताप्यते लोको नक्षत्राणि ग्रहैरिव

indriyaurindriyārtheṣu vartamānairanigrahaiḥ |
tairayaṃ tāpyate loko nakṣatrāṇi grahairiva

यो जितः पञ्चवर्गेण सहजेनात्मकर्षिणा ।
आपदस्तस्य वर्धन्ते शुक्लपक्ष इवोडुराट्

yo jitaḥ pañcavargeṇa sahajenātmakarṣiṇā |
āpadastasya vardhante śuklapakṣa ivoḍurāṭ

अविजित्य य आत्मानममात्यान्विजिगीषते ।
अमित्रान्वा जितामात्यः सोऽवशः परिहीयते

avijitya ya ātmānamamātyānvijigīṣate |
amitrānvā jitāmātyaḥ so'vaśaḥ parihīyate

आत्मानमेव प्रथमं द्वेष्यरूपेण योजयेत् ।
ततोऽमात्यानमित्रांश्च न मोघं विजिगीषते

ātmānameva prathamaṃ dveṣyarūpeṇa yojayet |
tato'mātyānamitrāṃśca na moghaṃ vijigīṣate

वश्येन्द्रियं जितामात्यं धृतदण्डं विकारिषु ।
परीक्ष्यकारिणं धीरमत्यन्तं श्रीर्निषेवते

vaśyendriyaṃ jitāmātyaṃ dhṛtadaṇḍaṃ vikāriṣu |
parīkṣyakāriṇaṃ dhīramatyantaṃ śrīrniṣevate

रथः शरीरं पुरुषस्य राज-
न्नात्मा नियन्तेन्द्रियाण्यस्य चाश्वाः ।
तैरप्रमत्तः कुशली सदश्वै-
र्दान्तैः सुखं याति रथीव धीरः

rathaḥ śarīraṃ puruṣasya rāja-
nnātmā niyantendriyāṇyasya cāśvāḥ |
tairapramattaḥ kuśalī sadaśvai-
rdāntaiḥ sukhaṃ yāti rathīva dhīraḥ

एतान्यनिगृहीतानि व्यापादयितुमप्यलम् ।
अविधेया इवादान्ताः सरथं सारथिं हयम्

etānyanigṛhītāni vyāpādayitumapyalam |
avidheyā ivādāntāḥ sarathaṃ sārathiṃ hayam

अनर्थमर्थतः पश्यन्नर्थं चैवाप्यनर्थतः ।
इन्द्रियैरजितैर्बालः सुदुःखं मन्यते सुखम्

anarthamarthataḥ paśyannarthaṃ caivāpyanarthataḥ |
indriyairajitairbālaḥ suduḥkhaṃ manyate sukham

धर्मार्थौ यः परित्यज्य स्यादिन्द्रियवशानुगः ।
श्रीप्राणधनदारेभ्यः क्षिप्रं स परिहीयते

dharmārthau yaḥ parityajya syādindriyavaśānugaḥ |
śrīprāṇadhanadārebhyaḥ kṣipraṃ sa parihīyate

अर्थानामीश्वरो यः स्यादिन्द्रियाणामनीश्वरः ।
इन्द्रियाणामनैश्वर्यादैश्वार्याद्भूश्यते हि सः

arthānāmīśvaro yaḥ syādindriyāṇāmanīśvaraḥ |
indriyāṇāmanaiśvaryādaiśvāryādbhūśyate hi saḥ

आत्मनात्मानमन्विच्छेन्मनोबुद्धीन्द्रियैर्यतैः ।
आत्मा ह्येवात्मनो बन्धुरात्मैव रिपुरात्मनः

ātmanātmānamanvicchenmanobuddhīndriyairyataiḥ |
ātmā hyevātmano bandhurātmaiva ripurātmanaḥ

बन्धुरात्मात्मनस्तस्य येनैवात्मात्मना जितः ।
स एव नियतो बन्धुः स एव नियतो रिपुः

bandhurātmātmanastasya yenaivātmātmanā jitaḥ |
sa eva niyato bandhuḥ sa eva niyato ripuḥ

क्षुद्राक्षेणेव जालेन झपावपिहितावुरू ।
कामश्च राजन्क्रोधश्च तौ प्रज्ञानं विलुम्पतः

kṣudrākṣeṇeva jālena jhapāvapihitāvurū |
kāmaśca rājankrodhaśca tau prajñānaṃ vilumpataḥ

समवेक्ष्येह धर्मार्थौ संभारान्योऽधिगच्छति ।
स वै संभृतसंभारः सततं सुखमेधते

samavekṣyeha dharmārthau saṃbhārānyo'dhigacchati |
sa vai saṃbhṛtasaṃbhāraḥ satataṃ sukhamedhate

यः पञ्चाभ्यन्तराञ्शत्रूनविजित्य मनोमयान् ।
जिगीषति रिपूनन्यान्रिपवोऽभिभवन्ति तम्

yaḥ pañcābhyantarāñśatrūnavijitya manomayān |
jigīṣati ripūnanyānripavo'bhibhavanti tam

दृश्यन्ते हि महात्मानो बध्यमानाः स्वकर्मभिः ।
इन्द्रियाणामनीशत्वाद्राजानो राज्यविभ्रमैः

dṛśyante hi mahātmāno badhyamānāḥ svakarmabhiḥ |
indriyāṇāmanīśatvādrājāno rājyavibhramaiḥ

असंत्यागात्पापकृतामपापां-
स्तुल्यो दण्डः स्पृशते मिश्रभावात् ।
शुष्केणार्द्रं दह्यते मिश्रभावा-
त्तस्मात्पापैः सह सन्धिं न कुर्यात्

asaṃtyāgātpāpakṛtāmapāpāṃ-
stulyo daṇḍaḥ spṛśate miśrabhāvāt |
śuṣkeṇārdraṃ dahyate miśrabhāvā-
ttasmātpāpaiḥ saha sandhiṃ na kuryāt

निजानुत्पततः शत्रून्पश्च पञ्चप्रयोजनान् ।
यो मोहान्न निगृह्णाति तमापद्ग्रसते नरम्

nijānutpatataḥ śatrūnpaśca pañcaprayojanān |
yo mohānna nigṛhṇāti tamāpadgrasate naram

अनसूयार्जवं शौचं सन्तोषः प्रियवादिता ।
दमः सत्यमनायासो न भवन्ति दुरात्मनाम्

anasūyārjavaṃ śaucaṃ santoṣaḥ priyavāditā |
damaḥ satyamanāyāso na bhavanti durātmanām

आत्मज्ञानमानायासस्तितिक्षा धर्मनित्यता ।
वाक्चैव गुप्ता दानं च नैतान्यन्त्येषु भारत

ātmajñānamānāyāsastitikṣā dharmanityatā |
vākcaiva guptā dānaṃ ca naitānyantyeṣu bhārata

आक्रोशपरिवादाभ्यां विहिंसन्त्यबुधा बुधान् ।
वक्ता पापमुपादत्ते क्षममाणो विमुच्यते

ākrośaparivādābhyāṃ vihiṃsantyabudhā budhān |
vaktā pāpamupādatte kṣamamāṇo vimucyate

हिंसा बलमसाधूनां राज्ञां दण्डविधिर्बलम् ।
शुश्रूपा तु वलं स्त्रीणां क्षमा गुणवतां बलम्

hiṃsā balamasādhūnāṃ rājñāṃ daṇḍavidhirbalam |
śuśrūpā tu valaṃ strīṇāṃ kṣamā guṇavatāṃ balam

वाक्संयमो हि नृपते सुदुष्करतमो मतः ।
अर्थवच्च विचित्रं च न शक्यं बहु भाषितुम्

vāksaṃyamo hi nṛpate suduṣkaratamo mataḥ |
arthavacca vicitraṃ ca na śakyaṃ bahu bhāṣitum

अभ्यावहति कल्याणं विविधं वाक् सुभाषिता ।
सैव दुर्भाषिता राजन्ननर्थायोपपद्यते

abhyāvahati kalyāṇaṃ vividhaṃ vāk subhāṣitā |
saiva durbhāṣitā rājannanarthāyopapadyate

रोहते सायकैर्विद्धं वनं परशुना हतम् ।
वाचा दुरुक्तं बीभत्सं न संरोहति वाक्क्षतम्

rohate sāyakairviddhaṃ vanaṃ paraśunā hatam |
vācā duruktaṃ bībhatsaṃ na saṃrohati vākkṣatam

कर्णिनालीकनाराचान्निर्हरन्ति शरीरतः ।
वाक्छशल्यस्तु न निर्हर्तुं शक्यो हृदिशयो हि सः

karṇinālīkanārācānnirharanti śarīrataḥ |
vākchaśalyastu na nirhartuṃ śakyo hṛdiśayo hi saḥ

वाक्सायका वदनान्निष्पतन्ति
यैराहतः शोचति रात्र्यहानि ।
परस्य नामर्मसु ते पतन्ति
तान्पण्डितो नावसृजेत्परेभ्यः

vāksāyakā vadanānniṣpatanti
yairāhataḥ śocati rātryahāni |
parasya nāmarmasu te patanti
tānpaṇḍito nāvasṛjetparebhyaḥ

यस्मै देवाः प्रयच्छन्ति पुरुषाय पराभवम् ।
बुद्धिं तस्यापकर्षन्ति सोऽवाचीनानि पश्यति

yasmai devāḥ prayacchanti puruṣāya parābhavam |
buddhiṃ tasyāpakarṣanti so'vācīnāni paśyati

बुद्धौ कलुषभूतायां विनाशे प्रत्युपस्थिते ।
अनयो नयसङ्काशो हृदयान्नापसर्पति

buddhau kaluṣabhūtāyāṃ vināśe pratyupasthite |
anayo nayasaṅkāśo hṛdayānnāpasarpati

सेयं बुद्धिः परीता ते पुत्राणां भरतर्षभ ।
पाण्डवानां विरोधेन न चैनानवबुध्यसे

seyaṃ buddhiḥ parītā te putrāṇāṃ bharatarṣabha |
pāṇḍavānāṃ virodhena na cainānavabudhyase

राजा लक्षणसंपन्नस्त्रैलोक्यस्यापि यो भवेत् ।
शिष्यस्ते शासिता सोऽस्तु धृतराष्ट्र युधिष्ठिरः

rājā lakṣaṇasaṃpannastrailokyasyāpi yo bhavet |
śiṣyaste śāsitā so'stu dhṛtarāṣṭra yudhiṣṭhiraḥ

अतीव सर्वान्पुत्रांस्ते भागधेयपुरस्कृतः ।
तेजसा प्रज्ञया चैव युक्तो धर्मर्थतत्त्ववित्

atīva sarvānputrāṃste bhāgadheyapuraskṛtaḥ |
tejasā prajñayā caiva yukto dharmarthatattvavit

अनुक्रोशादानृशंस्याद्योऽसौ धर्मभृतां वरः ।
गौरवात्तव राजेन्द्र बहून्क्लेशांस्तितिक्षति

anukrośādānṛśaṃsyādyo'sau dharmabhṛtāṃ varaḥ |
gauravāttava rājendra bahūnkleśāṃstitikṣati