इमं चाप्यपरं भूय इति हासं निबोध मे ।
पितुर्मम सकाशे वै ब्राह्मणः प्राह धर्मवित्
imaṃ cāpyaparaṃ bhūya iti hāsaṃ nibodha me |
piturmama sakāśe vai brāhmaṇaḥ prāha dharmavit
इति श्रीमन्महाभारते कर्णपर्वणि अष्टविंशोऽध्यायः ॥
35 श्लोक · 28 में से 101
दुर्योधन एक और कथा सुनाता है। जमदग्निपुत्र परशुराम ने अस्त्रों के लिए भक्ति और शान्ति से शिव की आराधना की। वर्षों की आराधना के बाद, जब बलवान दैत्य देवताओं को सता रहे थे, शिव ने राम को उनके विरुद्ध भेजा। राम ने पूछा कि बिना अस्त्रों के कैसे लडूँ; शिव बोले, जाओ, तुम जीतोगे। राम ने वज्र जैसे प्रहारों से दैत्यों को मार डाला। शिव के स्पर्श से उनके घाव तुरन्त भर गए, और प्रसन्न होकर शिव ने उन्हें दिव्य अस्त्र और वर दिए। उन्हीं परशुराम ने कर्ण को पूरा धनुर्वेद सिखाया। दुर्योधन कहता है कि हिरनी बाघ को जन्म नहीं देती; कवच कुण्डल सहित जन्मा कर्ण सूतकुल का नहीं, क्षत्रिय कुल का देवपुत्र है।
दुर्योधन उवाच
इमं चाप्यपरं भूय इति हासं निबोध मे ।
पितुर्मम सकाशे वै ब्राह्मणः प्राह धर्मवित्
imaṃ cāpyaparaṃ bhūya iti hāsaṃ nibodha me |
piturmama sakāśe vai brāhmaṇaḥ prāha dharmavit
श्रुत्वा चैतद्वचश्चित्रं हेतुकार्यार्थतत्त्ववित् ।
कुरु शल्य विनिश्चित्य मा भूदत्र विचारणा
śrutvā caitadvacaścitraṃ hetukāryārthatattvavit |
kuru śalya viniścitya mā bhūdatra vicāraṇā
भार्गवाणां कुले जातो जमदग्निर्महातपाः ।
तस्य रामेति विख्यातः पुत्रस्तेजोगुणान्वितः
bhārgavāṇāṃ kule jāto jamadagnirmahātapāḥ |
tasya rāmeti vikhyātaḥ putrastejoguṇānvitaḥ
स तीव्रं तप आस्थाय सम्प्रसादितवान्भवम् ।
अस्त्रहेतोः प्रसन्नात्मा नियतः संयतेन्द्रियः
sa tīvraṃ tapa āsthāya samprasāditavānbhavam |
astrahetoḥ prasannātmā niyataḥ saṃyatendriyaḥ
तस्मै तुष्टो महादेवो भक्त्या च प्रशमेन च ।
हृद्गतं चास्य विज्ञाय दर्शयामास शङ्करः ।
प्रत्यक्षेण महादेवः स्वां तनुं सर्वशङ्करः
tasmai tuṣṭo mahādevo bhaktyā ca praśamena ca |
hṛdgataṃ cāsya vijñāya darśayāmāsa śaṅkaraḥ |
pratyakṣeṇa mahādevaḥ svāṃ tanuṃ sarvaśaṅkaraḥ
शङ्कर उवाच
राम तुष्टोऽस्मि भद्रं ते विदितं तव चेप्सितम् ।
कुरुष्व पूतमात्मानं सर्वमेतदवाप्स्यसि
rāma tuṣṭo'smi bhadraṃ te viditaṃ tava cepsitam |
kuruṣva pūtamātmānaṃ sarvametadavāpsyasi
दास्यामि ते तदाऽस्त्राणि यदा पूतो भविष्यसि ।
अपात्रमसमर्थं च दहन्त्यस्त्राणि भार्गव
dāsyāmi te tadā'strāṇi yadā pūto bhaviṣyasi |
apātramasamarthaṃ ca dahantyastrāṇi bhārgava
इत्युक्तो जामदग्न्यस्तु देवदेवेन शूलिना ।
प्रत्युवाच महात्मानं शिरसाऽवनतः प्रभुम्
ityukto jāmadagnyastu devadevena śūlinā |
pratyuvāca mahātmānaṃ śirasā'vanataḥ prabhum
यदा जानासि देवेश पात्रं मामस्त्रधारणे ।
तदा शुश्रूषतेऽस्त्राणि भवान्मे दातुमर्हति
yadā jānāsi deveśa pātraṃ māmastradhāraṇe |
tadā śuśrūṣate'strāṇi bhavānme dātumarhati
ततः स तपसा चैव व्रतेन नियमेन च ।
पूजोपहारबलिभिर्होममन्त्रपुरस्कृतैः
tataḥ sa tapasā caiva vratena niyamena ca |
pūjopahārabalibhirhomamantrapuraskṛtaiḥ
समाराधितवाञ्शर्वं बहुवर्षगणांस्तदा ।
प्रसन्नश्च महादेवो भार्गवस्य महात्मनः
samārādhitavāñśarvaṃ bahuvarṣagaṇāṃstadā |
prasannaśca mahādevo bhārgavasya mahātmanaḥ
असकृच्चाब्रवीत्तस्य गुणान्देव्याः सकाशतः ।
भक्तिमानेष सततं मयि रामो दृढव्रतः
asakṛccābravīttasya guṇāndevyāḥ sakāśataḥ |
bhaktimāneṣa satataṃ mayi rāmo dṛḍhavrataḥ
एवमस्य गुणान्प्रीतो बहुशो कथयद्विभुः ।
देवतानां पितॄणां च समक्षमरिसूदन
evamasya guṇānprīto bahuśo kathayadvibhuḥ |
devatānāṃ pitṝṇāṃ ca samakṣamarisūdana
एतस्मिन्नेव काले तु दैत्या ह्यासन्महाबलाः ।
तैस्तदा दर्पमोहाद्वै अबाध्यन्त दिवौकसः
etasminneva kāle tu daityā hyāsanmahābalāḥ |
taistadā darpamohādvai abādhyanta divaukasaḥ
ततः सम्भूय विबुधास्तान्हन्तुं कृतनिश्चयाः ।
चक्रुः शत्रुवधे यत्नं दैत्याञ्चेतुमशक्नुवन्
tataḥ sambhūya vibudhāstānhantuṃ kṛtaniścayāḥ |
cakruḥ śatruvadhe yatnaṃ daityāñcetumaśaknuvan
अभिगम्य ततो देवा महेश्वरमुमापतिम् ।
प्रासादयंस्तदा भक्त्या जहि शत्रुगणानिति
abhigamya tato devā maheśvaramumāpatim |
prāsādayaṃstadā bhaktyā jahi śatrugaṇāniti
प्रतिज्ञाय ततो देवो देवतानां रिपुक्षयम् ।
रामं भार्गवमाहूय सोऽभ्यभाषत शङ्करः
pratijñāya tato devo devatānāṃ ripukṣayam |
rāmaṃ bhārgavamāhūya so'bhyabhāṣata śaṅkaraḥ
रिपून्भार्गव देवानां जहि सर्वान्समागतान् ।
लोकानां हितकामार्थं मत्प्रियार्थं तथैव च
ripūnbhārgava devānāṃ jahi sarvānsamāgatān |
lokānāṃ hitakāmārthaṃ matpriyārthaṃ tathaiva ca
परशुराम उवाच
का शक्तिर्मम देवेश अकृतास्त्रस्य संयुगे ।
निहन्तुं दानवान्सर्वान्कृतास्त्रान्युद्धदुर्मदान्
kā śaktirmama deveśa akṛtāstrasya saṃyuge |
nihantuṃ dānavānsarvānkṛtāstrānyuddhadurmadān
ईश्वर उवाच
गच्छ त्वं मदनुज्ञानान्निहनिष्यसि शात्रवान् ।
विजित्य च रिपून्सर्वान्गुणान्प्राप्स्यसि पुष्कलान्
gaccha tvaṃ madanujñānānnihaniṣyasi śātravān |
vijitya ca ripūnsarvānguṇānprāpsyasi puṣkalān
दुर्योधन उवाच
एतच्छ्रुत्वा तु वचनं प्रतिगृह्य च सर्वशः ।
रामः कृतस्वस्त्ययनः प्रययौ दानवान्प्रति
etacchrutvā tu vacanaṃ pratigṛhya ca sarvaśaḥ |
rāmaḥ kṛtasvastyayanaḥ prayayau dānavānprati
ततोऽजयद्देवशत्रून्महादर्पबलान्वितान् ।
वज्राशनिसमस्पर्शैः प्रहारैरेव भार्गवः
tato'jayaddevaśatrūnmahādarpabalānvitān |
vajrāśanisamasparśaiḥ prahāraireva bhārgavaḥ
स दानवैः क्षततनुर्जामदग्न्यो नृपोत्तम ।
संस्पृष्टः स्थाणुना सद्यो निर्व्रणः समपद्यत
sa dānavaiḥ kṣatatanurjāmadagnyo nṛpottama |
saṃspṛṣṭaḥ sthāṇunā sadyo nirvraṇaḥ samapadyata
प्रीतश्च भगवान्देवः कर्मणा तेन तस्य वै ।
वरान्प्रादाद्बहुविधान्भार्गवाय महात्मने
prītaśca bhagavāndevaḥ karmaṇā tena tasya vai |
varānprādādbahuvidhānbhārgavāya mahātmane
उक्तश्च प्रीतियुक्तेन देवदेवेन शूलिना
uktaśca prītiyuktena devadevena śūlinā
निपातात्तव शस्त्राणां शरीरे याऽभवद्रुजा ।
तया ते मानुषं कर्म व्यपोहं भृगुनन्दन ।
गृहाणास्त्राणि दिव्यानि मत्सकाशाद्यथेप्सितं
nipātāttava śastrāṇāṃ śarīre yā'bhavadrujā |
tayā te mānuṣaṃ karma vyapohaṃ bhṛgunandana |
gṛhāṇāstrāṇi divyāni matsakāśādyathepsitaṃ
ततोऽस्त्राणि समग्राणि वरांश्च मनसेप्सितान् ।
लब्ध्वा बहुविधान्रामः प्रणम्यशिरसा शिवम् ।
अनुज्ञां प्राप्य देवेशाज्जगाम स महातपाः
tato'strāṇi samagrāṇi varāṃśca manasepsitān |
labdhvā bahuvidhānrāmaḥ praṇamyaśirasā śivam |
anujñāṃ prāpya deveśājjagāma sa mahātapāḥ
एवमेतत्पुरावृत्तं तथा कथितवानृषिः
evametatpurāvṛttaṃ tathā kathitavānṛṣiḥ
भार्गवोऽपि ददौ सर्वं धनुर्वेदं महात्मने ।
कर्णाय पुरुषव्याघ्रः सुप्रीतेनान्तरात्मना
bhārgavo'pi dadau sarvaṃ dhanurvedaṃ mahātmane |
karṇāya puruṣavyāghraḥ suprītenāntarātmanā
वृजिनं न भवेत्किञ्चिदस्य कर्णस्य पार्थिव ।
सूतेन वर्धितो नित्यं न सूतो नृप एव सः
vṛjinaṃ na bhavetkiñcidasya karṇasya pārthiva |
sūtena vardhito nityaṃ na sūto nṛpa eva saḥ
विशुद्धयोनिं विज्ञाय दिव्यान्यस्त्राण्यदाद्भृगुः ।
नापि सूतकुले जातं मन्ये कर्णं कथञ्चन ।
देवपुत्रमदं मन्ये क्षत्रियाणां कुलोद्भवम्
viśuddhayoniṃ vijñāya divyānyastrāṇyadādbhṛguḥ |
nāpi sūtakule jātaṃ manye karṇaṃ kathañcana |
devaputramadaṃ manye kṣatriyāṇāṃ kulodbhavam
विसृष्टमविबोधार्थं कुलस्येंति मतिर्मम ।
सर्वथा न ह्यसो शल्य कर्णः सूतकुलोद्भवः
visṛṣṭamavibodhārthaṃ kulasyeṃti matirmama |
sarvathā na hyaso śalya karṇaḥ sūtakulodbhavaḥ
सकुण्डलं सकवचं दीर्घबाहुमरिन्दमम् ।
कथमादित्यसङ्काशं मृगी सिंहं प्रसूयते
sakuṇḍalaṃ sakavacaṃ dīrghabāhumarindamam |
kathamādityasaṅkāśaṃ mṛgī siṃhaṃ prasūyate
पश्य ह्यस्य भुजौ पीनौ नागराजकरोपमौ ।
वक्षः पश्य विशालं च सर्वशस्त्रसहं रणे
paśya hyasya bhujau pīnau nāgarājakaropamau |
vakṣaḥ paśya viśālaṃ ca sarvaśastrasahaṃ raṇe
न त्वेव प्राकृतः कश्चित्कर्णो वैकर्तनो वृषा ।
महात्माह्येष राजेन्द्र रामशिष्यः प्रतापवान्
na tveva prākṛtaḥ kaścitkarṇo vaikartano vṛṣā |
mahātmāhyeṣa rājendra rāmaśiṣyaḥ pratāpavān
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)