दातव्यमद्य मन्येऽहं पाण्डवानां स्वकं पुनः ।
न विग्रहो हि बलिना श्रेयसे स्याद्यथातथा
dātavyamadya manye'haṃ pāṇḍavānāṃ svakaṃ punaḥ |
na vigraho hi balinā śreyase syādyathātathā
इति श्रीमन्महाभारते द्रोणपर्वणि जयद्रथवधपर्वणि चतुर्दशदिवसयुद्धे चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः ॥
29 श्लोक · 140 में से 203
धृतराष्ट्र निराशा में कहते हैं कि बलवान से लड़ने के बदले पाण्डवों को उनका भाग लौटा देना अच्छा था। उनका यश नित्य घट रहा है, योद्धा मर रहे हैं, और अर्जुन अश्वत्थामा व कर्ण से रक्षित सेना में घुस चुके हैं। उन्हें लगता है जयद्रथ नहीं बचेगा, और वे सात्यकि का युद्ध पूछते हैं। सञ्जय बताते हैं कि सात्यकि भीम के पीछे चले, तो कभी पीठ न दिखाने वाले राजा अलम्बुस ने उन्हें रोका। दोनों सेनाएँ यह द्वन्द्व देखती रहीं। सात्यकि ने उसके घोड़े मारे, सारथि का सिर काटा और राजा का वध किया। दुःशासन आदि पुत्रों ने उन्हें घेरा, तो उन्होंने सबको रोककर दुःशासन के घोड़े मार गिराए। यह देखकर अर्जुन और श्रीकृष्ण हर्षित हुए।
धृतराष्ट्र उवाच
दातव्यमद्य मन्येऽहं पाण्डवानां स्वकं पुनः ।
न विग्रहो हि बलिना श्रेयसे स्याद्यथातथा
dātavyamadya manye'haṃ pāṇḍavānāṃ svakaṃ punaḥ |
na vigraho hi balinā śreyase syādyathātathā
पादयोः प्रणतेनापि भुक्त्वाऽप्युच्छिष्टमप्यरेः ।
अतोऽन्यद्वापि कृत्वैव जीव्यं लोके नरेण वै
pādayoḥ praṇatenāpi bhuktvā'pyucchiṣṭamapyareḥ |
ato'nyadvāpi kṛtvaiva jīvyaṃ loke nareṇa vai
जीवतैव परो लोकः साध्यते चैव सर्वथा ।
अजीवतस्तथैवासीन्न सुखं न परा गतिः
jīvataiva paro lokaḥ sādhyate caiva sarvathā |
ajīvatastathaivāsīnna sukhaṃ na parā gatiḥ
विनाशे सर्वथोत्पन्ने न बालो बुध्यते क्रियाम् ।
मिथ्याभिमानदग्धो हि न बुद्ध्येत कृताकृते
vināśe sarvathotpanne na bālo budhyate kriyām |
mithyābhimānadagdho hi na buddhyeta kṛtākṛte
अहन्यहनि मे दीप्तं यशः पतति सञ्जय ।
हता मे बहवो योधा मन्ये कालस्य पर्ययम्
ahanyahani me dīptaṃ yaśaḥ patati sañjaya |
hatā me bahavo yodhā manye kālasya paryayam
धनञ्जयः सुसङ्क्रद्धः प्रविष्टो मामकं बलम् ।
रक्षितं द्रौणिकर्णाभ्यामप्रवेश्यं सुरैरपि
dhanañjayaḥ susaṅkraddhaḥ praviṣṭo māmakaṃ balam |
rakṣitaṃ drauṇikarṇābhyāmapraveśyaṃ surairapi
ताभ्यामूर्जितवीर्याभ्यामाप्यायितपराक्रमः ।
सहितः कृष्णभीमाभ्यां शिनीनामृषभेण च
tābhyāmūrjitavīryābhyāmāpyāyitaparākramaḥ |
sahitaḥ kṛṣṇabhīmābhyāṃ śinīnāmṛṣabheṇa ca
तदाप्रभृति मां शोको दहत्यग्निरिवाशयम् ।
ग्रस्तानिव प्रपश्यामि भूमिपालान्ससैन्धवान्
tadāprabhṛti māṃ śoko dahatyagnirivāśayam |
grastāniva prapaśyāmi bhūmipālānsasaindhavān
अप्रियं सुमहत्कृत्वा सिन्धुराजः किरीटिनः ।
क्रुद्धस्य देवराजस्य शक्रस्येव महाद्युतेः ।
चक्षुर्विषयमापन्नः कथं जीवितमाप्नुयात्
apriyaṃ sumahatkṛtvā sindhurājaḥ kirīṭinaḥ |
kruddhasya devarājasya śakrasyeva mahādyuteḥ |
cakṣurviṣayamāpannaḥ kathaṃ jīvitamāpnuyāt
अनुमानाच्च पश्यामि नास्ति सञ्जय सैन्धवः ।
युद्धं तु तद्यथावृत्तं तन्ममाचक्ष्व तत्त्वतः
anumānācca paśyāmi nāsti sañjaya saindhavaḥ |
yuddhaṃ tu tadyathāvṛttaṃ tanmamācakṣva tattvataḥ
यच्च विक्षोभ्य महतीं सेनामालोड्य चासकृत् ।
एकः प्रविष्टः सङ्क्रुद्धो नलिनीमिव कुञ्जरः
yacca vikṣobhya mahatīṃ senāmāloḍya cāsakṛt |
ekaḥ praviṣṭaḥ saṅkruddho nalinīmiva kuñjaraḥ
तस्य मे वृष्णिवीरस्य ब्रूहि युद्धं यथातथम् ।
धनञ्जयार्थे यत्तस्य कुशलो ह्यसि सञ्जय
tasya me vṛṣṇivīrasya brūhi yuddhaṃ yathātatham |
dhanañjayārthe yattasya kuśalo hyasi sañjaya
सञ्जय उवाच
तथा तु वैकर्त नपीडितं तं
भीमं प्रयान्तं पुरुषप्रवीरम् ।
समीक्ष्य राजन्नरवीरमध्ये
शिनिप्रवीरोऽनुययौ रथेन
tathā tu vaikarta napīḍitaṃ taṃ
bhīmaṃ prayāntaṃ puruṣapravīram |
samīkṣya rājannaravīramadhye
śinipravīro'nuyayau rathena
नदन्यथा वज्रधरस्तपान्ते
ज्वलन्यथा जलदान्ते च सूर्यः ।
निघ्नन्नमित्रान्धनुषा दृढेन
स कम्पयंस्तव पुत्रस्य सेनाम्
nadanyathā vajradharastapānte
jvalanyathā jaladānte ca sūryaḥ |
nighnannamitrāndhanuṣā dṛḍhena
sa kampayaṃstava putrasya senām
तं यान्तमश्वै रजतप्रकाशै--
रायोधने वीरतरं नदन्तम् ।
नाशक्नुवन्वारयितुं त्वदीयाः
सर्वे रथा भारत माधवाग्र्यम्
taṃ yāntamaśvai rajataprakāśai--
rāyodhane vīrataraṃ nadantam |
nāśaknuvanvārayituṃ tvadīyāḥ
sarve rathā bhārata mādhavāgryam
अमर्षपूर्णस्त्वनिवृत्तयोधी
शरासनी काञ्चनवर्मधारी ।
अलम्बुसः सात्यकिं माधवाग्र्य--
मवारयद्राजवरोऽभिपत्य
amarṣapūrṇastvanivṛttayodhī
śarāsanī kāñcanavarmadhārī |
alambusaḥ sātyakiṃ mādhavāgrya--
mavārayadrājavaro'bhipatya
तयोरभूद्भारत सम्प्रहारो
यथाविधो नैव बभूव कश्चित् ।
प्रेक्षन्त एवाहवशोभिनौ तौ
योधास्त्वदीयाश्च परे च सर्वे
tayorabhūdbhārata samprahāro
yathāvidho naiva babhūva kaścit |
prekṣanta evāhavaśobhinau tau
yodhāstvadīyāśca pare ca sarve
आविध्यदेनं दशभिः पृषत्कै--
रलम्बुसो राजवरः प्रसह्य ।
अनागतानेव तु तान्पृषत्कां--
श्चिच्छेद बाणैः शिनिपुङ्गवोऽपि
āvidhyadenaṃ daśabhiḥ pṛṣatkai--
ralambuso rājavaraḥ prasahya |
anāgatāneva tu tānpṛṣatkāṃ--
ściccheda bāṇaiḥ śinipuṅgavo'pi
पुनः स बाणैस्त्रिभिरग्निकल्पै--
राकर्णपूर्णैर्निशितैः सपुङ्खैः ।
विव्याध देहावरणं विदार्य
ते सात्यकेराविविशुः शरीरम्
punaḥ sa bāṇaistribhiragnikalpai--
rākarṇapūrṇairniśitaiḥ sapuṅkhaiḥ |
vivyādha dehāvaraṇaṃ vidārya
te sātyakerāviviśuḥ śarīram
तैः कायमस्याग्न्यनिलप्रभावै--
र्विदार्य बाणैर्निशितैर्ज्वलद्भिः ।
आजघ्निवांस्तान्रजतप्रकाशा--
नश्वांश्चतुर्भिश्चतुरः प्रसह्य
taiḥ kāyamasyāgnyanilaprabhāvai--
rvidārya bāṇairniśitairjvaladbhiḥ |
ājaghnivāṃstānrajataprakāśā--
naśvāṃścaturbhiścaturaḥ prasahya
तथा तु तेनाभिहतस्तरस्वी
नप्ता शिनेश्चक्रधरप्रभावः ।
अलम्बुसस्योत्तमवेगवद्भि--
रश्वांशअचतुर्भिर्निजघान बाणैः
tathā tu tenābhihatastarasvī
naptā śineścakradharaprabhāvaḥ |
alambusasyottamavegavadbhi--
raśvāṃśaacaturbhirnijaghāna bāṇaiḥ
अथास्य सूतस्य शिरो निकृत्य
भल्लेन कालानलसन्निभेन ।
सकुण्डलं पूर्मशशिप्रकाशं
भ्राजिष्णु वक्त्रं निचकर्त देहात्
athāsya sūtasya śiro nikṛtya
bhallena kālānalasannibhena |
sakuṇḍalaṃ pūrmaśaśiprakāśaṃ
bhrājiṣṇu vaktraṃ nicakarta dehāt
निहत्य तं पार्थिवपुत्रपौत्रं
सङ्ख्ये यदूनामृषभः प्रमाथी ।
ततोऽन्वयादर्जुनमेव वीरः
सैन्यानि राजंस्तव सन्निवार्य
nihatya taṃ pārthivaputrapautraṃ
saṅkhye yadūnāmṛṣabhaḥ pramāthī |
tato'nvayādarjunameva vīraḥ
sainyāni rājaṃstava sannivārya
अन्वागतं वृष्णिवीरं समीक्ष्य
तथारिमध्ये परिवर्तमानम् ।
घ्नन्तं कुरूणामिषुभिर्बलानि
पुनःपुनर्वायुमिवाभ्रपूगान्
anvāgataṃ vṛṣṇivīraṃ samīkṣya
tathārimadhye parivartamānam |
ghnantaṃ kurūṇāmiṣubhirbalāni
punaḥpunarvāyumivābhrapūgān
ततोऽवहन्सैन्धवाः साधुदान्ता
गोक्षीरकुन्देन्दुहिमप्रकाशाः ।
सुवर्णजालावतताः सदश्वा
यतोयतः कामयते नृसिंहः
tato'vahansaindhavāḥ sādhudāntā
gokṣīrakundenduhimaprakāśāḥ |
suvarṇajālāvatatāḥ sadaśvā
yatoyataḥ kāmayate nṛsiṃhaḥ
अथात्मजास्ते सहिताऽभिपेतु--
रन्ये च योधास्त्वरितास्त्वदीयाः ।
कृत्वा मुखं भारतयोधमुख्यं
दुःशासनं त्वत्सुतमाजमीढ
athātmajāste sahitā'bhipetu--
ranye ca yodhāstvaritāstvadīyāḥ |
kṛtvā mukhaṃ bhāratayodhamukhyaṃ
duḥśāsanaṃ tvatsutamājamīḍha
ते सर्वतः सम्परिवार्य सङ्ख्ये
शैनेयमाजघ्नुरनीकसाहाः ।
स चापि तान्प्रवरः सात्वतानां
न्यवारयद्बाणजालेन वीरः
te sarvataḥ samparivārya saṅkhye
śaineyamājaghnuranīkasāhāḥ |
sa cāpi tānpravaraḥ sātvatānāṃ
nyavārayadbāṇajālena vīraḥ
निवार्य तांस्तूर्णममित्रघाती
नप्ता शिनेः पत्रिभिरग्निकल्पैः ।
दुःशासनस्याभिजघान वाहा--
ञ्जवीयसस्तन्मनसोऽपि बाणैः
nivārya tāṃstūrṇamamitraghātī
naptā śineḥ patribhiragnikalpaiḥ |
duḥśāsanasyābhijaghāna vāhā--
ñjavīyasastanmanaso'pi bāṇaiḥ
ततोऽर्जुनो हर्षमवाप सङ्ख्ये
कृष्णश्च दृष्ट्वा पुरुषप्रवीरम्
tato'rjuno harṣamavāpa saṅkhye
kṛṣṇaśca dṛṣṭvā puruṣapravīram
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)