एतदर्थमवाप्नोति नरः प्रेत्य शुभेक्षणे
etadarthamavāpnoti naraḥ pretya śubhekṣaṇe
इति श्रीमन्महाभारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि चतुस्त्रिंशदधिकद्विशततमोऽध्यायः ॥
36 श्लोक · 234 में से 274
उमा पूछती हैं कि जो वस्तुएँ सबकी हैं, उन्हें देकर पुण्य कैसे मिलता है। महादेव बताते हैं कि दान के छह अंग हैं: दाता, ग्रहीता, देय वस्तु, देने की विधि, देश और काल। दाता मन, वाणी और देह से शुद्ध हो। योग्य पात्र संयमी, विद्वान, सदाचारी, निर्धन, बड़े परिवार वाला और पञ्चयज्ञ करने वाला हो। भूखे को अन्न और प्यासे को जल देना चाहिए। व्यभिचारी, चोर और हिंसक को छोड़ देना चाहिए। चोरी, क्रूरता या छल से कमाया धन फल नहीं देता। जो अपने को प्रिय हो वही, सम्मान के साथ, कुरुक्षेत्र आदि तीर्थों में, पूर्णिमा या ग्रहण पर देना चाहिए। देकर पछताना या बड़ाई करना पुण्य को नष्ट कर देता है।
महेश्वर उवाच
एतदर्थमवाप्नोति नरः प्रेत्य शुभेक्षणे
etadarthamavāpnoti naraḥ pretya śubhekṣaṇe
उमोवाच
लोकसिद्धं तु यद्द्रव्यं सर्वसाधारणं भवेत् ।
तददत्सर्विसामान्यं कथं धर्मं लभेन्नरः ।
एवं साधारणे द्रव्ये तस्य स्वत्वं कथं भवेत्
lokasiddhaṃ tu yaddravyaṃ sarvasādhāraṇaṃ bhavet |
tadadatsarvisāmānyaṃ kathaṃ dharmaṃ labhennaraḥ |
evaṃ sādhāraṇe dravye tasya svatvaṃ kathaṃ bhavet
महेश्वर उवाच
लोके भूतमयं द्रव्यं सर्वसाधारणं तथा ।
तथैव तद्ददन्मर्त्यो लभेत्पुण्यं स तच्छृणु
loke bhūtamayaṃ dravyaṃ sarvasādhāraṇaṃ tathā |
tathaiva taddadanmartyo labhetpuṇyaṃ sa tacchṛṇu
दाता प्रतिग्रहीता च देयं सोपक्रमं तथा ।
देशकालौ च यत्त्वेतद्दानं षङ्गुणमुच्यते ।
तेषां सम्पद्विशेषांश्च कीर्त्यमानान्निबोध मे
dātā pratigrahītā ca deyaṃ sopakramaṃ tathā |
deśakālau ca yattvetaddānaṃ ṣaṅguṇamucyate |
teṣāṃ sampadviśeṣāṃśca kīrtyamānānnibodha me
आदिप्रभृति यः शुद्धो मनोवाक्कायकर्मभिः ।
ādiprabhṛti yaḥ śuddho manovākkāyakarmabhiḥ |
शुद्रो दान्तो जितक्रोधस्तथा दीनकुलोद्भवः ।
श्रुतचारित्रसम्पन्नस्तथा बहुकलत्रवान्
śudro dānto jitakrodhastathā dīnakulodbhavaḥ |
śrutacāritrasampannastathā bahukalatravān
पञ्चयज्ञपरो नित्यं निर्विकारशरीरवान् ।
एतान्पात्रगुणान्विद्धि तादृक्पात्रं प्रशस्यते
pañcayajñaparo nityaṃ nirvikāraśarīravān |
etānpātraguṇānviddhi tādṛkpātraṃ praśasyate
पितृदेवाग्निकार्येषु तस्य दत्तं महाफलम् ।
यद्यदर्हति यो लोके पात्रं तस्य भवेच्च सः ।
pitṛdevāgnikāryeṣu tasya dattaṃ mahāphalam |
yadyadarhati yo loke pātraṃ tasya bhavecca saḥ |
अन्नस्य क्षुधितं पात्रं तृषितस्तु जलस्य वै ।
एवं पात्रेषु नानात्वमिष्यते पुरुषं प्रति
annasya kṣudhitaṃ pātraṃ tṛṣitastu jalasya vai |
evaṃ pātreṣu nānātvamiṣyate puruṣaṃ prati
जारश्चोरश्च षण्डश्च हिंस्रः समयभेदकः ।
लोकविघ्नकराश्चान्ये वर्जितव्याः सर्वशः प्रिये
jāraścoraśca ṣaṇḍaśca hiṃsraḥ samayabhedakaḥ |
lokavighnakarāścānye varjitavyāḥ sarvaśaḥ priye
परोपघाताद्यद्द्रव्यं चौर्याद्वा लभ्यते नृभिः ।
निर्दयाल्लभ्यते यच्च धूर्तभावेन वै तथा
paropaghātādyaddravyaṃ cauryādvā labhyate nṛbhiḥ |
nirdayāllabhyate yacca dhūrtabhāvena vai tathā
अधर्मादर्थमोहाद्वा बहूनामुपरोधनात् ।
यल्लभ्यते धनं देवि तदत्यन्तविगर्हितम्
adharmādarthamohādvā bahūnāmuparodhanāt |
yallabhyate dhanaṃ devi tadatyantavigarhitam
तादृशेन कृतं धर्मं निष्फलं विद्धि भामिनि ।
तस्मान्न्यायागतेनैव दातव्यं शुभमिच्छता
tādṛśena kṛtaṃ dharmaṃ niṣphalaṃ viddhi bhāmini |
tasmānnyāyāgatenaiva dātavyaṃ śubhamicchatā
यद्यदात्मप्रियं नित्यं तत्तद्देयमिति स्थितिः ।
उपक्रममिमं विद्धि दातॄणां परमं हितम्
yadyadātmapriyaṃ nityaṃ tattaddeyamiti sthitiḥ |
upakramamimaṃ viddhi dātṝṇāṃ paramaṃ hitam
पात्रभूतं तु दूरस्थमभिगम्य प्रसाद्य च ।
दाता दानं तथा दद्याद्यथा तुष्येत तेन सः ।
pātrabhūtaṃ tu dūrasthamabhigamya prasādya ca |
dātā dānaṃ tathā dadyādyathā tuṣyeta tena saḥ |
पूर्वं च पात्रतां ज्ञात्वा समाहूय निवेद्य च ।
शौचाचमनसंयुक्तं दातव्यं श्रद्धया प्रिये
pūrvaṃ ca pātratāṃ jñātvā samāhūya nivedya ca |
śaucācamanasaṃyuktaṃ dātavyaṃ śraddhayā priye
याचितॄणां तु परममाभिमुख्यं पुरस्कृतम् ।
संमानपूर्वं सङ्ग्राह्यं दातव्यं देशकालयो
yācitṝṇāṃ tu paramamābhimukhyaṃ puraskṛtam |
saṃmānapūrvaṃ saṅgrāhyaṃ dātavyaṃ deśakālayo
अपात्रेभ्योपि चान्येभ्यो दातव्यं भूतिमिच्छता ॥
पात्राणि सम्परीक्ष्यैव दात्रा वै नाममात्रया ।
apātrebhyopi cānyebhyo dātavyaṃ bhūtimicchatā ||
pātrāṇi samparīkṣyaiva dātrā vai nāmamātrayā |
अतिशक्तया परं दानं यथाशक्ति तु मध्यमम् ।
तृतीयं चापरं दानं नानुरूपमिवात्मनः
atiśaktayā paraṃ dānaṃ yathāśakti tu madhyamam |
tṛtīyaṃ cāparaṃ dānaṃ nānurūpamivātmanaḥ
यथा सम्भाषितं पूर्वं दातव्यं तत्तथैव च ।
पुण्यिक्षेत्रेषु यद्दत्तं पुण्यकालेषु वा यथा ।
yathā sambhāṣitaṃ pūrvaṃ dātavyaṃ tattathaiva ca |
puṇyikṣetreṣu yaddattaṃ puṇyakāleṣu vā yathā |
यश्च पुण्यतमो देशस्तथा कालश्च शंस मे
yaśca puṇyatamo deśastathā kālaśca śaṃsa me
कुरुक्षेत्रं महानन्यो यश्च देवर्षिसेवितः ।
गिरिर्वरश्च तीर्थानि देशभागेषु पूजितः ।
ग्रहीतुमीप्सितो यत्र तत्र दत्तं महाफमल्
kurukṣetraṃ mahānanyo yaśca devarṣisevitaḥ |
girirvaraśca tīrthāni deśabhāgeṣu pūjitaḥ |
grahītumīpsito yatra tatra dattaṃ mahāphamal
शरद्वसन्तकालश्च पुण्यमासस्तथैव च ।
शुक्लपक्षश्च पक्षाणां पौर्णमासी च पर्वसु
śaradvasantakālaśca puṇyamāsastathaiva ca |
śuklapakṣaśca pakṣāṇāṃ paurṇamāsī ca parvasu
पितृदैवतनक्षत्रनिर्मलो दिवसस्तथा ।
तच्छोभनतरं विद्धि चन्द्रसूर्यग्रहे तथा
pitṛdaivatanakṣatranirmalo divasastathā |
tacchobhanataraṃ viddhi candrasūryagrahe tathā
प्रतिग्रहीतुर्यः कालो मनसा कीर्तितः शुभे ।
एवमादिष्टकालेषु दत्तं दानं महद्भवेत्
pratigrahīturyaḥ kālo manasā kīrtitaḥ śubhe |
evamādiṣṭakāleṣu dattaṃ dānaṃ mahadbhavet
दाता देयं च पात्रं च उपक्रमयुता क्रिया ।
देशकालं तथा तेषां सम्पच्छुद्धिः प्रकीर्तिता
dātā deyaṃ ca pātraṃ ca upakramayutā kriyā |
deśakālaṃ tathā teṣāṃ sampacchuddhiḥ prakīrtitā
यथैव युगपत्सम्पत्तत्र दानं महद्भवेत्
yathaiva yugapatsampattatra dānaṃ mahadbhavet
अत्यल्पमपि यद्दानमेभिः षड्भिर्गुणैर्युतम् ।
भूत्वाऽनन्तं नयेत्स्वर्गं दातारं दोषवर्जितम्
atyalpamapi yaddānamebhiḥ ṣaḍbhirguṇairyutam |
bhūtvā'nantaṃ nayetsvargaṃ dātāraṃ doṣavarjitam
सुमहद्वाऽपि यद्दानं गुणैरेभिर्विनाकृतम् ।
अत्यल्पफलनिर्योगमफलं वा फलोद्धतम्
sumahadvā'pi yaddānaṃ guṇairebhirvinākṛtam |
atyalpaphalaniryogamaphalaṃ vā phaloddhatam
एवंगुणयुतं दानं दत्तं च फलतां व्रजेत् ।
तदस्ति चेन्महद्देयं तन्मे शंसितुमर्हसि
evaṃguṇayutaṃ dānaṃ dattaṃ ca phalatāṃ vrajet |
tadasti cenmahaddeyaṃ tanme śaṃsitumarhasi
तदप्यस्ति महाभागे नराणां भावदोषतः
tadapyasti mahābhāge narāṇāṃ bhāvadoṣataḥ
कृत्वा धर्मं तु विधिवत्पश्चात्तापं करोति चेत् ।
श्लाघया वा यदि ब्रूयाद्वृथा संसदिं यत्कृतम्
kṛtvā dharmaṃ tu vidhivatpaścāttāpaṃ karoti cet |
ślāghayā vā yadi brūyādvṛthā saṃsadiṃ yatkṛtam
प्रकल्पयेच्च मनसा तत्फलं प्रेत्यभावतः ।
कर्म धर्मकृतं यच्च सततं फलकाङ्क्षया ।
prakalpayecca manasā tatphalaṃ pretyabhāvataḥ |
karma dharmakṛtaṃ yacca satataṃ phalakāṅkṣayā |
एते दोषा विवर्ज्याश्च दातृभिः पुण्यकाङ्क्षिभिः ।
सनातनमिदं वृत्तं सद्भिराचरितं तथा
ete doṣā vivarjyāśca dātṛbhiḥ puṇyakāṅkṣibhiḥ |
sanātanamidaṃ vṛttaṃ sadbhirācaritaṃ tathā
अनुग्रहात्परेषां तु गृहस्थानामृणं हि तत् ।
इत्येवं मन आविश्य दातव्यं सततं बुधैः
anugrahātpareṣāṃ tu gṛhasthānāmṛṇaṃ hi tat |
ityevaṃ mana āviśya dātavyaṃ satataṃ budhaiḥ
एवमेव कृतं नित्यं सुकृतं तद्भवेन्महत् ।
सर्वसाधारणं द्रव्यमेवं दत्त्वा महत्फलम्
evameva kṛtaṃ nityaṃ sukṛtaṃ tadbhavenmahat |
sarvasādhāraṇaṃ dravyamevaṃ dattvā mahatphalam
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)