वक्ष्ये मदात्ययादेश्च निदानं मुनिभाषितम् ।
तीक्ष्णाम्लरूक्षसूक्ष्माम्लव्यवायासुकरं लघु
vakṣye madātyayādeśca nidānaṃ munibhāṣitam |
tīkṣṇāmlarūkṣasūkṣmāmlavyavāyāsukaraṃ laghu
इति श्रीगारुडे महापुराणे पूर्वखण्डे प्रथमांशाख्ये आचारकाण्डे मदात्ययादिनिदानं नाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरशततमोऽध्यायः ॥
34 श्लोक · 155 में से 241
धन्वन्तरि मुनियों के कहे अनुसार मदात्यय, अर्थात मद्य से होने वाले रोगों, का निदान बताते हैं। मद्य तीक्ष्ण, खट्टा, रूखा, सूक्ष्म, शीघ्र फैलने वाला और हल्का है, और उसके दस गुण ओज के उलटे हैं, इसलिए वह विष की तरह मन को विचलित करता है। मद की पहली अवस्था में मनुष्य सुख और आत्मविश्वास अनुभव करता है, बीच की अवस्था में विवेक जाता है, और अन्तिम में वह गिरे पेड़ सा अचेत पड़ा रहता है, सब कर्तव्यों से शून्य। बिना मात्रा के पीने से हर दोष का और तीनों का मदात्यय होता है, मूर्छा, हृदय-पीड़ा, प्यास, ज्वर, अरुचि और कम्पन के साथ। जो संयम से मद्य छोड़ देता है वह बचता है। दोषों से होने वाली मूर्छा और संन्यास का भी वर्णन है, जो प्रायः स्वयं शान्त हो जाते हैं।
धन्वन्तरिरुवाच
वक्ष्ये मदात्ययादेश्च निदानं मुनिभाषितम् ।
तीक्ष्णाम्लरूक्षसूक्ष्माम्लव्यवायासुकरं लघु
vakṣye madātyayādeśca nidānaṃ munibhāṣitam |
tīkṣṇāmlarūkṣasūkṣmāmlavyavāyāsukaraṃ laghu
विकाशि विशदं मद्यं मेदसोऽस्माद्विपर्ययः ।
तीक्ष्णोदयाश्च दिव्युक्ताश्चित्तोपप्लविनो गुणाः
vikāśi viśadaṃ madyaṃ medaso'smādviparyayaḥ |
tīkṣṇodayāśca divyuktāścittopaplavino guṇāḥ
जीवितान्ताः प्रजायन्ते विषेणोत्कर्षवर्तिना ।
तीक्ष्णादिभिर्गुणैर्मद्यं मान्द्यदीनोजसो गुणान्
jīvitāntāḥ prajāyante viṣeṇotkarṣavartinā |
tīkṣṇādibhirguṇairmadyaṃ māndyadīnojaso guṇān
दशभिर्गुणैः संक्षोम्यं चेतो नयति चाक्रियम् ।
आद्ये मदे द्वितीयेऽपि प्रम
दायतने स्थितः
daśabhirguṇaiḥ saṃkṣomyaṃ ceto nayati cākriyam |
ādye made dvitīye'pi prama
dāyatane sthitaḥ
दुर्विकल्पहतो मूढः सुखमित्यभिमुच्यते ।
मध्यमोत्तमयोः सन्धिं प्राप्य राजासनो मदः
durvikalpahato mūḍhaḥ sukhamityabhimucyate |
madhyamottamayoḥ sandhiṃ prāpya rājāsano madaḥ
निरङ्कुश इव व्यालो न किञ्चिन्नाचरेत्ततः ।
इयं भूमिरवाच्यानां दौः शीलस्येदमास्पदम्
niraṅkuśa iva vyālo na kiñcinnācarettataḥ |
iyaṃ bhūmiravācyānāṃ dauḥ śīlasyedamāspadam
एकोऽयं बहुमार्गायाः दुर्गर्
तेर्दर्शकः परम् ।
निश्चेष्टः सन्नवाक्शेते तृतीयेऽत्र मदे स्थितः
eko'yaṃ bahumārgāyāḥ durgar
terdarśakaḥ param |
niśceṣṭaḥ sannavākśete tṛtīye'tra made sthitaḥ
मरणादपि पापात्मा गतः पापतरां दशाम् ।
धर्माधर्मं सुखं दुः खं मानानर्थं हिताहितम्
maraṇādapi pāpātmā gataḥ pāpatarāṃ daśām |
dharmādharmaṃ sukhaṃ duḥ khaṃ mānānarthaṃ hitāhitam
न वेद शीकमोहार्तं शोष
मोहादिसंयुतः ।
सोन्मादभ्रममूर्छायां सापस्मारः पतत्यधः
na veda śīkamohārtaṃ śoṣa
mohādisaṃyutaḥ |
sonmādabhramamūrchāyāṃ sāpasmāraḥ patatyadhaḥ
नाति माद्यन्ति बलिनः कृताहारा महाशनाः ।
वातात्पित्तात्कफात्सर्वैर्भवेद्रोगो मदात्ययः
nāti mādyanti balinaḥ kṛtāhārā mahāśanāḥ |
vātātpittātkaphātsarvairbhavedrogo madātyayaḥ
सामान्यलक्षणं तेषां प्रमोहो हृदयव्यथा ।
विभेदं प्रसभं तृष्णा सौम्यो ग्लानिर्ज्वरोऽरुचिः
sāmānyalakṣaṇaṃ teṣāṃ pramoho hṛdayavyathā |
vibhedaṃ prasabhaṃ tṛṣṇā saumyo glānirjvaro'ruciḥ
पुरोविबन्धस्तिमिरं कासः श्वासः प्रजागरः ।
स्वेदोऽतिमात्रं विष्टम्भः श्वयथुश्चित्तविभ्रमः
purovibandhastimiraṃ kāsaḥ śvāsaḥ prajāgaraḥ |
svedo'timātraṃ viṣṭambhaḥ śvayathuścittavibhramaḥ
स्वप्नेनेवाभिभवति न चोक्तश्च स भाषतेः ।
पित्ताद्दाहज्वरः स्वेदो मोहो नित्यं च विभ्रमः
svapnenevābhibhavati na coktaśca sa bhāṣateḥ |
pittāddāhajvaraḥ svedo moho nityaṃ ca vibhramaḥ
श्लेष्मणश्छर्दिर्हृल्लासो निद्रा चोदरगौरवम् ।
सर्वजे सर्वलिङ्गत्वं ज्ञात्वा मद्यं पिबेत्तु यः
śleṣmaṇaśchardirhṛllāso nidrā codaragauravam |
sarvaje sarvaliṅgatvaṃ jñātvā madyaṃ pibettu yaḥ
सहसा रुचिरं चान्यतरध्वंसकशोषिणौ ।
भवेतां मारुतात्कष्टाद्भवेत्त स्य विशेषतः
sahasā ruciraṃ cānyataradhvaṃsakaśoṣiṇau |
bhavetāṃ mārutātkaṣṭādbhavetta sya viśeṣataḥ
ध्वंसकश्लेष्मनिष्ठिवाः कण्ठशोषोऽतिनिद्रता ।
शब्दासहत्वं तच्चित्तविक्षेपोऽङ्गे हि वातरुक्
dhvaṃsakaśleṣmaniṣṭhivāḥ kaṇṭhaśoṣo'tinidratā |
śabdāsahatvaṃ taccittavikṣepo'ṅge hi vātaruk
हृत्कण्ठरोगः संमोहः श्वासतृष्णावमिज्वराः ।
निवर्तेद्यस्तु मद्येभ्यो जितात्मा बुद्धिपूर्वकृत्
hṛtkaṇṭharogaḥ saṃmohaḥ śvāsatṛṣṇāvamijvarāḥ |
nivartedyastu madyebhyo jitātmā buddhipūrvakṛt
विकारैः क्लिश्यते जातु न स शरीरमानसः ।
रजोमोहहिताहारपास्य स्युस्त्रयो गदाः
vikāraiḥ kliśyate jātu na sa śarīramānasaḥ |
rajomohahitāhārapāsya syustrayo gadāḥ
वसासृक्क्लेदनावाहिस्रोतोरोधः सुद्भवाः ।
मदमूर्छापसंन्यासा यथोत्तरबलोद्भवाः
vasāsṛkkledanāvāhisrotorodhaḥ sudbhavāḥ |
madamūrchāpasaṃnyāsā yathottarabalodbhavāḥ
मदोऽत्र दोषैः सर्वैस्तु रक्तमद्यविषैरपि ।
शक्त्यानन्त्याद्गताभासश्चलश्छलितवेष्टितः
mado'tra doṣaiḥ sarvaistu raktamadyaviṣairapi |
śaktyānantyādgatābhāsaścalaśchalitaveṣṭitaḥ
रूक्षश्यामारुणतनुर्मद्ये वातोद्भवे भवेत् ।
पित्तेन क्रोधनो रक्तपीताभः कलहप्रियः
rūkṣaśyāmāruṇatanurmadye vātodbhave bhavet |
pittena krodhano raktapītābhaḥ kalahapriyaḥ
स्वप्नेऽसम्बद्धवाक्यादिः कफाद्ध्यानपरो हि सः ।
सर्वोत्थसन्निपातेन रक्तस्तम्भाङ्गदूषणम्
svapne'sambaddhavākyādiḥ kaphāddhyānaparo hi saḥ |
sarvotthasannipātena raktastambhāṅgadūṣaṇam
पित्तलिङ्गत्वमाद्येन विकृतेहा स्वराज्ञता ।
विसत्कम्पोतिनिद्रा च सर्वेभ्योऽभ्यधिकं श्रमः
pittaliṅgatvamādyena vikṛtehā svarājñatā |
visatkampotinidrā ca sarvebhyo'bhyadhikaṃ śramaḥ
लक्षयेल्लक्षणोत्कर्षाद्वातादीञ्छोणितादिषु ।
अरुणं नीलकृष्णं वा सम्प्रविश्यन्विशेत्तमः
lakṣayellakṣaṇotkarṣādvātādīñchoṇitādiṣu |
aruṇaṃ nīlakṛṣṇaṃ vā sampraviśyanviśettamaḥ
शीघ्रं च प्रतिबुध्येत हृत्पीडा वेपथुर्भ्रमः ।
कासः श्यावारुणा च्छाया मूर्छायां मारुतात्मकः
śīghraṃ ca pratibudhyeta hṛtpīḍā vepathurbhramaḥ |
kāsaḥ śyāvāruṇā cchāyā mūrchāyāṃ mārutātmakaḥ
पित्तेन रक्तं पीतं वा नभः पश्यन्विशेत्तमः ।
विबुध्येत च सस्वेदो दाहतृष्णोपपीडितः
pittena raktaṃ pītaṃ vā nabhaḥ paśyanviśettamaḥ |
vibudhyeta ca sasvedo dāhatṛṣṇopapīḍitaḥ
भिन्नवत्पीतनीलाभो रक्तनीलाकुलेक्षणः ।
कफेन मेघसंकाशं पश्यत्याकाशमाविशेत्
bhinnavatpītanīlābho raktanīlākulekṣaṇaḥ |
kaphena meghasaṃkāśaṃ paśyatyākāśamāviśet
तमश्चिराच्च बुध्ये हृदुरः सुप्रसेकवान् ।
गुरुभिस्तिमितै
रङ्गे राजधर्मावबन्धान्
सर्वाकृतिस्त्रिभिर्देषैरपस्मार इवापरः ।
पातयत्याशु निश्चेष्टं विना बीभत्सचेष्टितैः
tamaścirācca budhye hṛduraḥ suprasekavān |
gurubhistimitai
raṅge rājadharmāvabandhān
sarvākṛtistribhirdeṣairapasmāra ivāparaḥ |
pātayatyāśu niśceṣṭaṃ vinā bībhatsaceṣṭitaiḥ
दोषैस्तु मदमूर्छायां कृतवेगेषु देहिनाम् ।
स्वयमेवोपशाम्यन्ति संन्यासेनौषधैर्निवा
doṣaistu madamūrchāyāṃ kṛtavegeṣu dehinām |
svayamevopaśāmyanti saṃnyāsenauṣadhairnivā
वाग्देहमनसां चेष्टामाक्षिप्यातिबलाबलाः ।
ससन्यासं निपतिताः प्राणाघातनसंश्रयाः
vāgdehamanasāṃ ceṣṭāmākṣipyātibalābalāḥ |
sasanyāsaṃ nipatitāḥ prāṇāghātanasaṃśrayāḥ
भवन्ति तेन पुरुषाः काष्ठभूता मृतोपमाः ।
म्रियेत शीघ्रं शीघ्रं चेच्चिकित्सा न प्रयुज्यते
bhavanti tena puruṣāḥ kāṣṭhabhūtā mṛtopamāḥ |
mriyeta śīghraṃ śīghraṃ ceccikitsā na prayujyate
अगाधे ग्राहबहुले सलिलौघ इवार्णवे ।
संन्यासे विनिमज्जन्तं नरमाशु निवर्तयेत्
agādhe grāhabahule salilaugha ivārṇave |
saṃnyāse vinimajjantaṃ naramāśu nivartayet
मदमानरोषतोष प्रवृत्तिभिरितस्ततः ।
युक्तायुक्तं च समं युक्तिं युङ्क्ते न मद्येन
madamānaroṣatoṣa pravṛttibhiritastataḥ |
yuktāyuktaṃ ca samaṃ yuktiṃ yuṅkte na madyena
बलकासदेशपात्रं प्रकृतिसहतामथवा वयांसि ।
प्रविभज्ज्यात्तनुरूपं पिबति ततः पिबत्यमृत
balakāsadeśapātraṃ prakṛtisahatāmathavā vayāṃsi |
pravibhajjyāttanurūpaṃ pibati tataḥ pibatyamṛta
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)