एकदोपवनं राजन्जग्मुर्यदुकुमारकाः
विहर्तुं साम्बप्रद्युम्न चारुभानुगदादयः
ekadopavanaṃ rājanjagmuryadukumārakāḥ
vihartuṃ sāmbapradyumna cārubhānugadādayaḥ
इति श्रीमद्भागवते महापुराणे पारमहंस्यां संहितायां दशमस्कन्धे उत्तरार्धे नृगोपाख्यानं नाम चतुःषष्टितमोऽध्यायः ॥
44 श्लोक · 64 में से 90
उपवन में खेलते यदुकुमार सूखे कुएँ में एक विशाल गिरगिट देखते हैं, जिसे वे निकाल नहीं पाते। श्रीकृष्ण लीलापूर्वक बाएँ हाथ से उसे निकालते हैं, और उनके स्पर्श से वह तेजस्वी देव बन जाता है। वे इक्ष्वाकुपुत्र राजा नृग थे, जिन्होंने ब्राह्मणों को असंख्य गौएँ दान की थीं। एक दान की हुई गाय भटककर उनके झुण्ड में लौट आई, और अनजाने में उन्होंने उसे दूसरे ब्राह्मण को दे दिया। दोनों ब्राह्मणों ने उस पर अधिकार जताया और बदले में कुछ न लिया। इसी दोष से यमराज ने उन्हें गिरगिट बनाया, पर दर्शन की आशा में स्मृति बनी रही। स्तुति करके नृग स्वर्ग जाते हैं। फिर श्रीकृष्ण स्वजनों को चेताते हैं कि ब्राह्मण का धन असाध्य विष है; मारने या शाप देने पर भी ब्राह्मण को प्रणाम करो।
श्रीबादरायणिरुवाच
एकदोपवनं राजन्जग्मुर्यदुकुमारकाः
विहर्तुं साम्बप्रद्युम्न चारुभानुगदादयः
ekadopavanaṃ rājanjagmuryadukumārakāḥ
vihartuṃ sāmbapradyumna cārubhānugadādayaḥ
क्रीडित्वा सुचिरं तत्र विचिन्वन्तः पिपासिताः
जलं निरुदके कूपे ददृशुः सत्त्वमद्भुतम्
krīḍitvā suciraṃ tatra vicinvantaḥ pipāsitāḥ
jalaṃ nirudake kūpe dadṛśuḥ sattvamadbhutam
तस्य चोद्धरणे यत्नं चक्रुस्ते कृयान्विताः
tasya coddharaṇe yatnaṃ cakruste kṛyānvitāḥ
चर्मजैस्तान्तवैः पाशैर्बद्ध्वा पतितमर्भकाः
नाशक्नुरन्समुद्धर्तुं कृष्णायाचख्युरुत्सुकाः
carmajaistāntavaiḥ pāśairbaddhvā patitamarbhakāḥ
nāśaknuransamuddhartuṃ kṛṣṇāyācakhyurutsukāḥ
वीक्ष्योज्जहार वामेन तं करेण स लीलया
vīkṣyojjahāra vāmena taṃ kareṇa sa līlayā
स उत्तमःश्लोककराभिमृष्टो विहाय सद्यः कृकलासरूपम्
सन्तप्तचामीकरचारुवर्णः स्वर्ग्यद्भुतालङ्करणाम्बरस्रक्
sa uttamaḥślokakarābhimṛṣṭo vihāya sadyaḥ kṛkalāsarūpam
santaptacāmīkaracāruvarṇaḥ svargyadbhutālaṅkaraṇāmbarasrak
पप्रच्छ विद्वानपि तन्निदानं जनेषु विख्यापयितुं मुकुन्दः
कस्त्वं महाभाग वरेण्यरूपो देवोत्तमं त्वां गणयामि नूनम्
papraccha vidvānapi tannidānaṃ janeṣu vikhyāpayituṃ mukundaḥ
kastvaṃ mahābhāga vareṇyarūpo devottamaṃ tvāṃ gaṇayāmi nūnam
दशामिमां वा कतमेन कर्मणा सम्प्रापितोऽस्यतदर्हः सुभद्र
आत्मानमाख्याहि विवित्सतां नो यन्मन्यसे नः क्षममत्र वक्तुम्
daśāmimāṃ vā katamena karmaṇā samprāpito'syatadarhaḥ subhadra
ātmānamākhyāhi vivitsatāṃ no yanmanyase naḥ kṣamamatra vaktum
इति स्म राजा सम्पृष्टः कृष्णेनानन्तमूर्तिना
माधवं प्रणिपत्याह किरीटेनार्कवर्चसा
iti sma rājā sampṛṣṭaḥ kṛṣṇenānantamūrtinā
mādhavaṃ praṇipatyāha kirīṭenārkavarcasā
नृगो नाम नरेन्द्रो ऽहमिक्ष्वाकुतनयः प्रभो
दानिष्वाख्यायमानेषु यदि ते कर्णमस्पृशम्
nṛgo nāma narendro 'hamikṣvākutanayaḥ prabho
dāniṣvākhyāyamāneṣu yadi te karṇamaspṛśam
कालेनाव्याहतदृशो वक्ष्येऽथापि तवाज्ञया
kālenāvyāhatadṛśo vakṣye'thāpi tavājñayā
यावत्यो वर्षधाराश्च तावतीरददं स्म गाः
yāvatyo varṣadhārāśca tāvatīradadaṃ sma gāḥ
पयस्विनीस्तरुणीः शीलरूप गुणोपपन्नाः कपिला हेमसृङ्गीः
न्यायार्जिता रूप्यखुराः सवत्सा दुकूलमालाभरणा ददावहम्
payasvinīstaruṇīḥ śīlarūpa guṇopapannāḥ kapilā hemasṛṅgīḥ
nyāyārjitā rūpyakhurāḥ savatsā dukūlamālābharaṇā dadāvaham
स्वलङ्कृतेभ्यो गुणशीलवद्भ्यः सीदत्कुटुम्बेभ्य ऋतव्रतेभ्यः
तपःश्रुतब्रह्मवदान्यसद्भ्यः प्रादां युवभ्यो द्विजपुङ्गवेभ्यः
svalaṅkṛtebhyo guṇaśīlavadbhyaḥ sīdatkuṭumbebhya ṛtavratebhyaḥ
tapaḥśrutabrahmavadānyasadbhyaḥ prādāṃ yuvabhyo dvijapuṅgavebhyaḥ
गोभूहिरण्यायतनाश्वहस्तिनः कन्याः सदासीस्तिलरूप्यशय्याः
वासांसि रत्नानि परिच्छदान्रथानिष्टं च यज्ञैश्चरितं च पूर्तम्
gobhūhiraṇyāyatanāśvahastinaḥ kanyāḥ sadāsīstilarūpyaśayyāḥ
vāsāṃsi ratnāni paricchadānrathāniṣṭaṃ ca yajñaiścaritaṃ ca pūrtam
कस्यचिद्द्विजमुख्यस्य भ्रष्टा गौर्मम गोधने
सम्पृक्ताविदुषा सा च मया दत्ता द्विजातये
kasyaciddvijamukhyasya bhraṣṭā gaurmama godhane
sampṛktāviduṣā sā ca mayā dattā dvijātaye
तां नीयमानां तत्स्वामी दृष्ट्रोवाच ममेति तम्
ममेति परिग्राह्याह नृगो मे दत्तवानिति
tāṃ nīyamānāṃ tatsvāmī dṛṣṭrovāca mameti tam
mameti parigrāhyāha nṛgo me dattavāniti
भवान्दातापहर्तेति तच्छ्रुत्वा मेऽभवद्भ्रमः
bhavāndātāpaharteti tacchrutvā me'bhavadbhramaḥ
गवां लक्षं प्रकृष्टानां दास्याम्येषा प्रदीयताम्
gavāṃ lakṣaṃ prakṛṣṭānāṃ dāsyāmyeṣā pradīyatām
समुद्धरतं मां कृच्छ्रात्पतन्तं निरयेऽशुचौ
samuddharataṃ māṃ kṛcchrātpatantaṃ niraye'śucau
नाहं प्रतीच्छे वै राजन्नित्युक्त्वा स्वाम्यपाक्रमत्
नान्यद्गवामप्ययुतमिच्छामीत्यपरो ययौ
nāhaṃ pratīcche vai rājannityuktvā svāmyapākramat
nānyadgavāmapyayutamicchāmītyaparo yayau
यमेन पृष्टस्तत्राहं देवदेव जगत्पते
yamena pṛṣṭastatrāhaṃ devadeva jagatpate
पूर्वं त्वमशुभं भुङ्क्ष उताहो नृपते शुभम्
नान्तं दानस्य धर्मस्य पश्ये लोकस्य भास्वतः
pūrvaṃ tvamaśubhaṃ bhuṅkṣa utāho nṛpate śubham
nāntaṃ dānasya dharmasya paśye lokasya bhāsvataḥ
तावदद्रा क्षमात्मानं कृकलासं पतन्प्रभो
tāvadadrā kṣamātmānaṃ kṛkalāsaṃ patanprabho
स्मृतिर्नाद्यापि विध्वस्ता भवत्सन्दर्शनार्थिनः
smṛtirnādyāpi vidhvastā bhavatsandarśanārthinaḥ
योगेश्वरः श्रुतिदृशामलहृद्विभाव्यः
साक्षादधोक्षज उरुव्यसनान्धबुद्धेः
स्यान्मेऽनुदृश्य इह यस्य भवापवर्गः
yogeśvaraḥ śrutidṛśāmalahṛdvibhāvyaḥ
sākṣādadhokṣaja uruvyasanāndhabuddheḥ
syānme'nudṛśya iha yasya bhavāpavargaḥ
नारायण हृषीकेश पुण्यश्लोकाच्युताव्यय
nārāyaṇa hṛṣīkeśa puṇyaślokācyutāvyaya
यत्र क्वापि सतश्चेतो भूयान्मे त्वत्पदास्पदम्
yatra kvāpi sataśceto bhūyānme tvatpadāspadam
कृष्णाय वासुदेवाय योगानां पतये नमः
kṛṣṇāya vāsudevāya yogānāṃ pataye namaḥ
इत्युक्त्वा तं परिक्रम्य पादौ स्पृष्ट्वा स्वमौलिना
अनुज्ञातो विमानाग्र्यमारुहत्पश्यतां नृणाम्
ityuktvā taṃ parikramya pādau spṛṣṭvā svamaulinā
anujñāto vimānāgryamāruhatpaśyatāṃ nṛṇām
ब्रह्मण्यदेवो धर्मात्मा राजन्याननुशिक्षयन्
brahmaṇyadevo dharmātmā rājanyānanuśikṣayan
तेजीयसोऽपि किमुत राज्ञां ईश्वरमानिनाम्
tejīyaso'pi kimuta rājñāṃ īśvaramāninām
ब्रह्मस्वं हि विषं प्रोक्तं नास्य प्रतिविधिर्भुवि
brahmasvaṃ hi viṣaṃ proktaṃ nāsya pratividhirbhuvi
हिनस्ति विषमत्तारं वह्निरद्भिः प्रशाम्यति
कुलं समूलं दहति ब्रह्मस्वारणिपावकः
hinasti viṣamattāraṃ vahniradbhiḥ praśāmyati
kulaṃ samūlaṃ dahati brahmasvāraṇipāvakaḥ
ब्रह्मस्वं दुरनुज्ञातं भुक्तं हन्ति त्रिपूरुषम्
प्रसह्य तु बलाद्भुक्तं दश पूर्वान्दशापरान्
brahmasvaṃ duranujñātaṃ bhuktaṃ hanti tripūruṣam
prasahya tu balādbhuktaṃ daśa pūrvāndaśāparān
राजानो राजलक्ष्म्यान्धा नात्मपातं विचक्षते
निरयं येऽभिमन्यन्ते ब्रह्मस्वं साधु बालिशाः
rājāno rājalakṣmyāndhā nātmapātaṃ vicakṣate
nirayaṃ ye'bhimanyante brahmasvaṃ sādhu bāliśāḥ
गृह्णन्ति यावतः पांशून्क्रन्दतामश्रुबिन्दवः
विप्राणां हृतवृत्तीनाम्वदान्यानां कुटुम्बिनाम्
gṛhṇanti yāvataḥ pāṃśūnkrandatāmaśrubindavaḥ
viprāṇāṃ hṛtavṛttīnāmvadānyānāṃ kuṭumbinām
राजानो राजकुल्याश्च तावतोऽब्दान्निरङ्कुशाः
कुम्भीपाकेषु पच्यन्ते ब्रह्मदायापहारिणः
rājāno rājakulyāśca tāvato'bdānniraṅkuśāḥ
kumbhīpākeṣu pacyante brahmadāyāpahāriṇaḥ
स्वदत्तां परदत्तां वा ब्रह्मवृत्तिं हरेच्च यः
षष्टिवर्षसहस्राणि विष्ठायां जायते कृमिः
svadattāṃ paradattāṃ vā brahmavṛttiṃ harecca yaḥ
ṣaṣṭivarṣasahasrāṇi viṣṭhāyāṃ jāyate kṛmiḥ
न मे ब्रह्मधनं भूयाद्यद्गृध्वाल्पायुषो नराः
पराजिताश्च्युता राज्याद्भवन्त्युद्वेजिनोऽहयः
na me brahmadhanaṃ bhūyādyadgṛdhvālpāyuṣo narāḥ
parājitāścyutā rājyādbhavantyudvejino'hayaḥ
घ्नन्तं बहु शपन्तं वा नमस्कुरुत नित्यशः
ghnantaṃ bahu śapantaṃ vā namaskuruta nityaśaḥ
तथा नमत यूयं च योऽन्यथा मे स दण्डभाक्
tathā namata yūyaṃ ca yo'nyathā me sa daṇḍabhāk
अजानन्तमपि ह्येनं नृगं ब्राह्मणगौरिव
ajānantamapi hyenaṃ nṛgaṃ brāhmaṇagauriva
पावनः सर्वलोकानां विवेश निजमन्दिरम्
pāvanaḥ sarvalokānāṃ viveśa nijamandiram
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)