What happens in this chapter Agni comes as the gods' friend Vasishtha urges Agni on with homage as one spurs a prize-winning horse, asking him to be the knowing messenger of the rite. Let him come along his own paths, gladdening the gods, making the ridges of earth roar and burning the woods with his jaws. The grass is well spread and the offering faces east; Agni is invoked as hotar and calls on his two mothers, Heaven and Earth. Men have made him the chariot of the rite and lord of the house, sweet of speech and true to rita. The Vasishthas end asking the son of strength for food for singers and patrons.
7.1 प्र वो॑ दे॒वं चि॑त्सहसा॒नम॒ग्निमश्वं॒ न वा॒जिनं॑ हिषे॒ नमो॑भिः । भवा॑ नो दू॒तो अ॑ध्व॒रस्य॑ वि॒द्वान्त्मना॑ दे॒वेषु॑ विविदे मि॒तद्रु॑ः
pra vo devaṃ citsahasānamagnimaśvaṃ na vājinaṃ hiṣe namobhiḥ | bhavā no dūto adhvarasya vidvāntmanā deveṣu vivide mitadruḥ
7.2 आ या॑ह्यग्ने प॒थ्या॒३॒॑ अनु॒ स्वा म॒न्द्रो दे॒वानां॑ स॒ख्यं जु॑षा॒णः । आ सानु॒ शुष्मै॑र्न॒दय॑न्पृथि॒व्या जम्भे॑भि॒र्विश्व॑मु॒शध॒ग्वना॑नि
ā yāhyagne pathyā anu svā mandro devānāṃ sakhyaṃ juṣāṇaḥ | ā sānu śuṣmairnadayanpṛthivyā jambhebhirviśvamuśadhagvanāni
7.3 प्रा॒चीनो॑ य॒ज्ञः सुधि॑तं॒ हि ब॒र्हिः प्री॑णी॒ते अ॒ग्निरी॑ळि॒तो न होता॑ । आ मा॒तरा॑ वि॒श्ववा॑रे हुवा॒नो यतो॑ यविष्ठ जज्ञि॒षे सु॒शेव॑ः
prācīno yajñaḥ sudhitaṃ hi barhiḥ prīṇīte agnirīḻito na hotā | ā mātarā viśvavāre huvāno yato yaviṣṭha jajñiṣe suśevaḥ
7.4 स॒द्यो अ॑ध्व॒रे र॑थि॒रं ज॑नन्त॒ मानु॑षासो॒ विचे॑तसो॒ य ए॑षाम् । वि॒शाम॑धायि वि॒श्पति॑र्दुरो॒णे॒३॒॑ऽग्निर्म॒न्द्रो मधु॑वचा ऋ॒तावा॑
sadyo adhvare rathiraṃ jananta mānuṣāso vicetaso ya eṣām | viśāmadhāyi viśpatirduroṇe'gnirmandro madhuvacā ṛtāvā
7.5 असा॑दि वृ॒तो वह्नि॑राजग॒न्वान॒ग्निर्ब्र॒ह्मा नृ॒षद॑ने विध॒र्ता । द्यौश्च॒ यं पृ॑थि॒वी वा॑वृ॒धाते॒ आ यं होता॒ यज॑ति वि॒श्ववा॑रम्
asādi vṛto vahnirājaganvānagnirbrahmā nṛṣadane vidhartā | dyauśca yaṃ pṛthivī vāvṛdhāte ā yaṃ hotā yajati viśvavāram
7.6 ए॒ते द्यु॒म्नेभि॒र्विश्व॒माति॑रन्त॒ मन्त्रं॒ ये वारं॒ नर्या॒ अत॑क्षन् । प्र ये विश॑स्ति॒रन्त॒ श्रोष॑माणा॒ आ ये मे॑ अ॒स्य दीध॑यन्नृ॒तस्य॑
ete dyumnebhirviśvamātiranta mantraṃ ye vāraṃ naryā atakṣan | pra ye viśastiranta śroṣamāṇā ā ye me asya dīdhayannṛtasya
7.7 नू त्वाम॑ग्न ईमहे॒ वसि॑ष्ठा ईशा॒नं सू॑नो सहसो॒ वसू॑नाम् । इषं॑ स्तो॒तृभ्यो॑ म॒घव॑द्भ्य आनड्यू॒यं पा॑त स्व॒स्तिभि॒ः सदा॑ नः
nū tvāmagna īmahe vasiṣṭhā īśānaṃ sūno sahaso vasūnām | iṣaṃ stotṛbhyo maghavadbhya ānaḍyūyaṃ pāta svastibhiḥ sadā naḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)
← Mandala 7 · Sukta 6 Vaishvanara who scatters the Panis Mandala 7 · Sukta 8 → The fire of the Bharatas