वने॒ न वा॒ यो न्य॑धायि चा॒कञ्छुचि॑र्वां॒ स्तोमो॑ भुरणावजीगः ।
यस्येदिन्द्र॑ः पुरु॒दिने॑षु॒ होता॑ नृ॒णां नर्यो॒ नृत॑मः क्ष॒पावा॑न्
vane na vā yo nyadhāyi cākañchucirvāṃ stomo bhuraṇāvajīgaḥ |
yasyedindraḥ purudineṣu hotā nṛṇāṃ naryo nṛtamaḥ kṣapāvān
Mandala 10
Sukta 29: When will Indra's joy reach us?
Rishi: ऐन्द्रो वसुक्रः · Devata: इन्द्रः · Metre: त्रिष्टुप्
8 verses · 29 of 191
What happens in this chapter
When will Indra's joy reach us?
Vasukra Aindra praises Indra in eight trishtubh verses. Indra is called the most manly of men, the hotar of many days. The rishi asks to stand under his guidance at this dawn and the next. Triśoka brought a hundred men, and Kutsa's chariot won. Then a run of questions: when will your joy be pleasing, Indra? When will you come to me with your horses? When will you give glory to men like us? Heaven and earth were measured out for him. The sweet pressed Soma is poured full for Indra, true in his gifts, who grew beyond the breadth of the earth.
प्र ते॑ अ॒स्या उ॒षस॒ः प्राप॑रस्या नृ॒तौ स्या॑म॒ नृत॑मस्य नृ॒णाम् ।
अनु॑ त्रि॒शोक॑ः श॒तमाव॑ह॒न्नॄन्कुत्से॑न॒ रथो॒ यो अस॑त्सस॒वान्
pra te asyā uṣasaḥ prāparasyā nṛtau syāma nṛtamasya nṛṇām |
anu triśokaḥ śatamāvahannṝnkutsena ratho yo asatsasavān
कस्ते॒ मद॑ इन्द्र॒ रन्त्यो॑ भू॒द्दुरो॒ गिरो॑ अ॒भ्यु१॒॑ग्रो वि धा॑व ।
कद्वाहो॑ अ॒र्वागुप॑ मा मनी॒षा आ त्वा॑ शक्यामुप॒मं राधो॒ अन्नै॑ः
kaste mada indra rantyo bhūdduro giro abhyugro vi dhāva |
kadvāho arvāgupa mā manīṣā ā tvā śakyāmupamaṃ rādho annaiḥ
कदु॑ द्यु॒म्नमि॑न्द्र॒ त्वाव॑तो॒ नॄन्कया॑ धि॒या क॑रसे॒ कन्न॒ आग॑न् ।
मि॒त्रो न स॒त्य उ॑रुगाय भृ॒त्या अन्ने॑ समस्य॒ यदस॑न्मनी॒षाः
kadu dyumnamindra tvāvato nṝnkayā dhiyā karase kanna āgan |
mitro na satya urugāya bhṛtyā anne samasya yadasanmanīṣāḥ
प्रेर॑य॒ सूरो॒ अर्थं॒ न पा॒रं ये अ॑स्य॒ कामं॑ जनि॒धा इ॑व॒ ग्मन् ।
गिर॑श्च॒ ये ते॑ तुविजात पू॒र्वीर्नर॑ इन्द्र प्रति॒शिक्ष॒न्त्यन्नै॑ः
preraya sūro arthaṃ na pāraṃ ye asya kāmaṃ janidhā iva gman |
giraśca ye te tuvijāta pūrvīrnara indra pratiśikṣantyannaiḥ
मात्रे॒ नु ते॒ सुमि॑ते इन्द्र पू॒र्वी द्यौर्म॒ज्मना॑ पृथि॒वी काव्ये॑न ।
वरा॑य ते घृ॒तव॑न्तः सु॒तास॒ः स्वाद्म॑न्भवन्तु पी॒तये॒ मधू॑नि
mātre nu te sumite indra pūrvī dyaurmajmanā pṛthivī kāvyena |
varāya te ghṛtavantaḥ sutāsaḥ svādmanbhavantu pītaye madhūni
आ मध्वो॑ अस्मा असिच॒न्नम॑त्र॒मिन्द्रा॑य पू॒र्णं स हि स॒त्यरा॑धाः ।
स वा॑वृधे॒ वरि॑म॒न्ना पृ॑थि॒व्या अ॒भि क्रत्वा॒ नर्य॒ः पौंस्यै॑श्च
ā madhvo asmā asicannamatramindrāya pūrṇaṃ sa hi satyarādhāḥ |
sa vāvṛdhe varimannā pṛthivyā abhi kratvā naryaḥ pauṃsyaiśca
व्या॑न॒ळिन्द्र॒ः पृत॑ना॒ः स्वोजा॒ आस्मै॑ यतन्ते स॒ख्याय॑ पू॒र्वीः ।
आ स्मा॒ रथं॒ न पृत॑नासु तिष्ठ॒ यं भ॒द्रया॑ सुम॒त्या चो॒दया॑से
vyānaḻindraḥ pṛtanāḥ svojā āsmai yatante sakhyāya pūrvīḥ |
ā smā rathaṃ na pṛtanāsu tiṣṭha yaṃ bhadrayā sumatyā codayāse
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)