मेधावी तु ततो ध्यात्वा स किञ्चिदिदमुत्तरम् ।
लब्धसंज्ञस्ततस्तं तु वेदज्ञो नृपमब्रवीत्
medhāvī tu tato dhyātvā sa kiñcididamuttaram |
labdhasaṃjñastatastaṃ tu vedajño nṛpamabravīt
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये बालकाण्डे पञ्चदशः सर्गः ॥
34 verses · 15 of 77
Rishyashringa begins the putrakameshti, with mantras from the Atharva tradition. The devas, gandharvas, siddhas and rishis gather to take their shares, and there they tell Bhagwan Brahma their trouble. Ravana, made unconquerable by his boon, torments the rishis, gandharvas and apsaras; even the sun and wind fear him. Brahma recalls that Ravana asked to be safe from devas, gandharvas, yakshas and rakshasas, but scorned to ask protection from men: by a man he can be slain. At that moment Bhagwan Vishnu arrives, bearing conch, discus and mace, on Garuda. The devas praise him and beg him to take birth as four sons of Dasharatha, from his three queens, and to destroy Ravana. Vishnu grants their prayer.
मेधावी तु ततो ध्यात्वा स किञ्चिदिदमुत्तरम् ।
लब्धसंज्ञस्ततस्तं तु वेदज्ञो नृपमब्रवीत्
medhāvī tu tato dhyātvā sa kiñcididamuttaram |
labdhasaṃjñastatastaṃ tu vedajño nṛpamabravīt
इष्टिं तेऽहं करिष्यामि पुत्रीयां पुत्रकारणात् ।
अथर्वशिरसि प्रोक्तैर्मन्त्रैः सिद्धां विधानतः
iṣṭiṃ te'haṃ kariṣyāmi putrīyāṃ putrakāraṇāt |
atharvaśirasi proktairmantraiḥ siddhāṃ vidhānataḥ
ततः प्राक्रमदिष्टिं तां पुत्रीयां पुत्रकारणात् ।
जुहावाग्नौ च तेजस्वी मन्त्रदृष्टेन कर्मणा
tataḥ prākramadiṣṭiṃ tāṃ putrīyāṃ putrakāraṇāt |
juhāvāgnau ca tejasvī mantradṛṣṭena karmaṇā
ततो देवाः सगन्धर्वाः सिद्धाश्च परमर्षयः ।
भागप्रतिग्रहार्थं वै समवेता यथाविधि
tato devāḥ sagandharvāḥ siddhāśca paramarṣayaḥ |
bhāgapratigrahārthaṃ vai samavetā yathāvidhi
ताः समेत्य यथान्यायं तस्मिन् सदसि देवताः ।
अब्रुवँल्लोककर्तारं ब्रह्माणं वचनं ततः
tāḥ sametya yathānyāyaṃ tasmin sadasi devatāḥ |
abruvam̐llokakartāraṃ brahmāṇaṃ vacanaṃ tataḥ
भगवंस्त्वत्प्रसादेन रावणो नाम राक्षसः ।
सर्वान् नो बाधते वीर्याच्छासितुं तं न शक्नुमः
bhagavaṃstvatprasādena rāvaṇo nāma rākṣasaḥ |
sarvān no bādhate vīryācchāsituṃ taṃ na śaknumaḥ
त्वया तस्मै वरो दत्तः प्रीतेन भगवंस्तदा ।
मानयन्तश्च तं नित्यं सर्वं तस्य क्षमामहे
tvayā tasmai varo dattaḥ prītena bhagavaṃstadā |
mānayantaśca taṃ nityaṃ sarvaṃ tasya kṣamāmahe
उद्वेजयति लोकांस्त्रीनुच्छ्रितान् द्वेष्टि दुर्मतिः ।
शक्रं त्रिदशराजानं प्रधर्षयितुमिच्छति
udvejayati lokāṃstrīnucchritān dveṣṭi durmatiḥ |
śakraṃ tridaśarājānaṃ pradharṣayitumicchati
ऋषीन् यक्षान् सगन्धर्वान् ब्राह्मणानसुरांस्तदा ।
अतिक्रामति दुर्धर्षो वरदानेन मोहितः
ṛṣīn yakṣān sagandharvān brāhmaṇānasurāṃstadā |
atikrāmati durdharṣo varadānena mohitaḥ
नैनं सूर्यः प्रतपति पार्श्वे वाति न मारुतः ।
चलोर्मिमाली तं दृष्ट्वा समुद्रोऽपि न कम्पते
nainaṃ sūryaḥ pratapati pārśve vāti na mārutaḥ |
calormimālī taṃ dṛṣṭvā samudro'pi na kampate
तन्महन्नो भयं तस्माद् राक्षसाद् घोरदर्शनात् ।
वधार्थं तस्य भगवन्नुपायं कर्तुमर्हसि
tanmahanno bhayaṃ tasmād rākṣasād ghoradarśanāt |
vadhārthaṃ tasya bhagavannupāyaṃ kartumarhasi
एवमुक्तः सुरैः सर्वैश्चिन्तयित्वा ततोऽब्रवीत् ।
हन्तायं विदितस्तस्य वधोपायो दुरात्मनः
evamuktaḥ suraiḥ sarvaiścintayitvā tato'bravīt |
hantāyaṃ viditastasya vadhopāyo durātmanaḥ
तेन गन्धर्वयक्षाणां देवदानवरक्षसाम् ।
अवध्योऽस्मीति वागुक्ता तथेत्युक्तं च तन्मया
tena gandharvayakṣāṇāṃ devadānavarakṣasām |
avadhyo'smīti vāguktā tathetyuktaṃ ca tanmayā
नाकीर्तयदवज्ञानात् तद् रक्षो मानुषांस्तदा ।
तस्मात् स मानुषाद् वध्यो मृत्युर्नान्योऽस्य विद्यते
nākīrtayadavajñānāt tad rakṣo mānuṣāṃstadā |
tasmāt sa mānuṣād vadhyo mṛtyurnānyo'sya vidyate
एतच्छ्रुत्वा प्रियं वाक्यं ब्रह्मणा समुदाहृतम् ।
देवा महर्षयः सर्वे प्रहृष्टास्तेऽभवंस्तदा
etacchrutvā priyaṃ vākyaṃ brahmaṇā samudāhṛtam |
devā maharṣayaḥ sarve prahṛṣṭāste'bhavaṃstadā
एतस्मिन्नन्तरे विष्णुरुपयातो महाद्युतिः ।
शङ्खचक्रगदापाणिः पीतवासा जगत्पतिः
etasminnantare viṣṇurupayāto mahādyutiḥ |
śaṅkhacakragadāpāṇiḥ pītavāsā jagatpatiḥ
वैनतेयं समारुह्य भास्करस्तोयदम् यथा ।
तप्तहाटककेयूरो वन्द्यमानः सुरोत्तमैः
vainateyaṃ samāruhya bhāskarastoyadam yathā |
taptahāṭakakeyūro vandyamānaḥ surottamaiḥ
ब्रह्मणा च समागत्य तत्र तस्थौ समाहितः ।
तमब्रुवन् सुराः सर्वे समभिष्टूय संनताः
brahmaṇā ca samāgatya tatra tasthau samāhitaḥ |
tamabruvan surāḥ sarve samabhiṣṭūya saṃnatāḥ
त्वां नियोक्ष्यामहे विष्णो लोकानां हितकाम्यया ।
राज्ञो दशरथस्य त्वमयोध्याधिपतेर्विभो
tvāṃ niyokṣyāmahe viṣṇo lokānāṃ hitakāmyayā |
rājño daśarathasya tvamayodhyādhipatervibho
धर्मज्ञस्य वदान्यस्य महर्षिसमतेजसः ।
तस्य भार्यासु तिसृषु ह्रीश्रीकीर्त्युपमासु च
dharmajñasya vadānyasya maharṣisamatejasaḥ |
tasya bhāryāsu tisṛṣu hrīśrīkīrtyupamāsu ca
विष्णो पुत्रत्वमागच्छ कृत्वाऽऽत्मानं चतुर्विधम् ।
तत्र त्वं मानुषो भूत्वा प्रवृद्धं लोककण्टकम्
viṣṇo putratvamāgaccha kṛtvā''tmānaṃ caturvidham |
tatra tvaṃ mānuṣo bhūtvā pravṛddhaṃ lokakaṇṭakam
अवध्यं दैवतैर्विष्णो समरे जहि रावणम् ।
स हि देवान् सगन्धर्वान् सिद्धांश्च ऋषिसत्तमान्
avadhyaṃ daivatairviṣṇo samare jahi rāvaṇam |
sa hi devān sagandharvān siddhāṃśca ṛṣisattamān
राक्षसो रावणो मूर्खो वीर्योद्रेकेण बाधते ।
ऋषयश्च ततस्तेन गन्धर्वाप्सरसस्तथा
rākṣaso rāvaṇo mūrkho vīryodrekeṇa bādhate |
ṛṣayaśca tatastena gandharvāpsarasastathā
क्रीडन्तो नन्दनवने रौद्रेण विनिपातिताः ।
वधार्थं वयमायातास्तस्य वै मुनिभिः सह
krīḍanto nandanavane raudreṇa vinipātitāḥ |
vadhārthaṃ vayamāyātāstasya vai munibhiḥ saha
सिद्धगन्धर्वयक्षाश्च ततस्त्वां श्ररणं गताः ।
त्वं गतिः परमा देव सर्वेषाम् नः परंतपः
siddhagandharvayakṣāśca tatastvāṃ śraraṇaṃ gatāḥ |
tvaṃ gatiḥ paramā deva sarveṣām naḥ paraṃtapaḥ
वधाय देवशतॄणां नृणां लोके मनः कुरु ।
एवं स्तुतस्तु देवेशो विष्णुस्त्रिदशपुंगवः
vadhāya devaśatṝṇāṃ nṛṇāṃ loke manaḥ kuru |
evaṃ stutastu deveśo viṣṇustridaśapuṃgavaḥ
पितामहपुरोगांस्तान् सर्वलोकनमस्कृतः ।
अब्रवीत् त्रिदशान् सर्वान् समेतान् धर्मसंहितान्
pitāmahapurogāṃstān sarvalokanamaskṛtaḥ |
abravīt tridaśān sarvān sametān dharmasaṃhitān
भयं त्यजत भद्रं वो हितार्थं युधि रावणम् ।
सपुत्रपौत्रं सामात्यं समन्त्रिज्ञातिबान्धवम्
bhayaṃ tyajata bhadraṃ vo hitārthaṃ yudhi rāvaṇam |
saputrapautraṃ sāmātyaṃ samantrijñātibāndhavam
हत्वा क्रूरं दुराधर्षं देवर्षीणां भयावहम् ।
दशवर्षसहस्राणि दशवर्षशतानि च
hatvā krūraṃ durādharṣaṃ devarṣīṇāṃ bhayāvaham |
daśavarṣasahasrāṇi daśavarṣaśatāni ca
वत्स्यामि मानुषे लोके पालयन् पृथिवीमिमाम् ।
एवं दत्त्वा वरं देवो देवानां विष्णुरात्मवान्
vatsyāmi mānuṣe loke pālayan pṛthivīmimām |
evaṃ dattvā varaṃ devo devānāṃ viṣṇurātmavān
मानुष्ये चिन्तयामास जन्मभूमिमथात्मनः ।
ततः पद्मपलाशाक्षः कृत्वात्मानं चतुर्विधम्
mānuṣye cintayāmāsa janmabhūmimathātmanaḥ |
tataḥ padmapalāśākṣaḥ kṛtvātmānaṃ caturvidham
पितरं रोचयामास तदा दशरथं नृपम् ।
ततो देवर्षिगन्धर्वाः सरुद्राः साप्सरोगणाः ।
स्तुतिभिर्दिव्यरूपाभिस्तुष्टुवुर्मधुसूदनम्
pitaraṃ rocayāmāsa tadā daśarathaṃ nṛpam |
tato devarṣigandharvāḥ sarudrāḥ sāpsarogaṇāḥ |
stutibhirdivyarūpābhistuṣṭuvurmadhusūdanam
तमुद्धतं रावणमुग्रतेजसं
प्रवृद्धदर्पं त्रिदशेश्वरद्विषम् ।
विरावणं साधु तपस्विकण्टकं
तपस्विनामुद्धर तं भयावहम्
tamuddhataṃ rāvaṇamugratejasaṃ
pravṛddhadarpaṃ tridaśeśvaradviṣam |
virāvaṇaṃ sādhu tapasvikaṇṭakaṃ
tapasvināmuddhara taṃ bhayāvaham
तमेव हत्वा सबलं सबान्धवम्
विरावणं रावणमुग्रपौरुषम् ।
स्वर्लोकमागच्छ गतज्वरश्चिरं
सुरेन्द्रगुप्तं गतदोषकल्मषम्
tameva hatvā sabalaṃ sabāndhavam
virāvaṇaṃ rāvaṇamugrapauruṣam |
svarlokamāgaccha gatajvaraściraṃ
surendraguptaṃ gatadoṣakalmaṣam
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)