भरद्वाजाश्रमं दृष्ट्वा क्रोशादेव नरर्षभ: ।
बलं सर्वमवस्थाप्य जगाम सह मन्त्रिभि:
bharadvājāśramaṃ dṛṣṭvā krośādeva nararṣabha: |
balaṃ sarvamavasthāpya jagāma saha mantribhi:
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमदयोध्याकाण्डे नवतितम: सर्ग: ॥ ९० ॥
24 verses · 90 of 119
A krosha from the ashram Bharata halts the army and walks on unarmed, Vasishtha ahead. Bharadvaja welcomes them with water and arghya. Then, out of love for Rama, he asks directly: why have you come here, leaving your kingdom? Do you mean to harm him, sinless as he is, so as to enjoy the kingdom without a thorn? Bharata's eyes fill with tears. If you think so of me, I am lost. I did not want this; I do not accept my mother's words. I have come to win Rama's grace and bring him back. The sage is satisfied, tells him Rama lives on Chitrakuta, and asks him to stay the night as his guest.
भरद्वाजाश्रमं दृष्ट्वा क्रोशादेव नरर्षभ: ।
बलं सर्वमवस्थाप्य जगाम सह मन्त्रिभि:
bharadvājāśramaṃ dṛṣṭvā krośādeva nararṣabha: |
balaṃ sarvamavasthāpya jagāma saha mantribhi:
पद्भ्यामेव हि धर्मज्ञो न्यस्तशस्त्रपरिच्छद: ।
वसानो वाससी क्षौमे पुरोधाय पुरोधसम्
padbhyāmeva hi dharmajño nyastaśastraparicchada: |
vasāno vāsasī kṣaume purodhāya purodhasam
तत: सन्दर्शने तस्य भरद्वाजस्य राघव: ।
मन्त्रिणस्तानवस्थाप्य जगामानुपुरोहितम्
tata: sandarśane tasya bharadvājasya rāghava: |
mantriṇastānavasthāpya jagāmānupurohitam
वसिष्ठमथ दृष्ट्वैव भरद्वाजो महातपा: ।
सञ्चचालासनात्तूर्णं शिष्यानर्घ्यमिति ब्रुवन्
vasiṣṭhamatha dṛṣṭvaiva bharadvājo mahātapā: |
sañcacālāsanāttūrṇaṃ śiṣyānarghyamiti bruvan
वसिष्ठसाहचर्य्यादिति भाव:
vasiṣṭhasāhacaryyāditi bhāva:
ताभ्यामर्घ्यं च पाद्यं च दत्त्वा पश्चात् फलानि च ।
आनुपूर्व्याच्च धर्मज्ञ: पप्रच्छ कुशलं कुले
tābhyāmarghyaṃ ca pādyaṃ ca dattvā paścāt phalāni ca |
ānupūrvyācca dharmajña: papraccha kuśalaṃ kule
अयोध्यायां बले कोशे मित्रेष्वपि च मन्त्रिषु ।
जानन् दशरथं वृत्तं न राजानमुदाहरत्
ayodhyāyāṃ bale kośe mitreṣvapi ca mantriṣu |
jānan daśarathaṃ vṛttaṃ na rājānamudāharat
वसिष्ठो भरतश्चैनं पप्रच्छतुरनामयम् ।
शरीरे ऽग्निषु वृक्षेषु शिष्येषु मृगपक्षिषु
vasiṣṭho bharataścainaṃ papracchaturanāmayam |
śarīre 'gniṣu vṛkṣeṣu śiṣyeṣu mṛgapakṣiṣu
तथेति तत्प्रतिज्ञाय भरद्वाजो महातपा: ।
भरतं प्रत्युवाचेदं राघवस्नेहबन्धनात्
tatheti tatpratijñāya bharadvājo mahātapā: |
bharataṃ pratyuvācedaṃ rāghavasnehabandhanāt
किमिहागमने कार्य्यं तव राज्यं प्रशासत: ।
एतदाचक्ष्व मे सर्वं नहि मे शुद्ध्यते मन:
kimihāgamane kāryyaṃ tava rājyaṃ praśāsata: |
etadācakṣva me sarvaṃ nahi me śuddhyate mana:
सुषुवे यममित्रघ्नं कौसल्या नन्दवर्द्धनम् ।
भ्रात्रा सह सभार्यो यश्चिरं प्रव्राजितो वनम्
suṣuve yamamitraghnaṃ kausalyā nandavarddhanam |
bhrātrā saha sabhāryo yaściraṃ pravrājito vanam
नियुक्त: स्त्रीनियुक्तेन पित्रा यो ऽसौ महायशा: ।
वनवासी भवेतीह समा: किल चतुर्दश
niyukta: strīniyuktena pitrā yo 'sau mahāyaśā: |
vanavāsī bhavetīha samā: kila caturdaśa
कच्चिन्न तस्यापापस्य पापं कर्तुमिहेच्छसि ।
अकण्टकं भोक्तुमना राज्यं तस्यानुजस्य च
kaccinna tasyāpāpasya pāpaṃ kartumihecchasi |
akaṇṭakaṃ bhoktumanā rājyaṃ tasyānujasya ca
एवमुक्तो भरद्वाजं भरत: प्रत्युवाच ह ।
पर्य्यश्रुनयनो दु:खाद्वाचा संसज्जमानया
evamukto bharadvājaṃ bharata: pratyuvāca ha |
paryyaśrunayano du:khādvācā saṃsajjamānayā
हतो ऽस्मि यदि मामेवं भगवानपि मन्यते ।
मत्तो न दोषमाशङ्के नैवं मामनुशाधि हि
hato 'smi yadi māmevaṃ bhagavānapi manyate |
matto na doṣamāśaṅke naivaṃ māmanuśādhi hi
न चैतदिष्टं माता मे यदवोचन्मदन्तरे ।
नाहमेतेन तुष्टश्च न तद्वचनमाददे
na caitadiṣṭaṃ mātā me yadavocanmadantare |
nāhametena tuṣṭaśca na tadvacanamādade
अहं तु तं नरव्याघ्रमुपयात: प्रसादक: ।
प्रतिनेतुमयोध्यां च पादौ तस्याभिवन्दितुम्
ahaṃ tu taṃ naravyāghramupayāta: prasādaka: |
pratinetumayodhyāṃ ca pādau tasyābhivanditum
त्वं मामेवङ्गतं मत्वा प्रसादं कर्तुमर्हसि ।
शंस मे भगवन् राम: क्व सम्प्रति महीपति:
tvaṃ māmevaṅgataṃ matvā prasādaṃ kartumarhasi |
śaṃsa me bhagavan rāma: kva samprati mahīpati:
वसिष्ठादिभिर्ऋत्विग्भिर्याचितो भगवांस्तत: ।
उवाच तं भरद्वाज: प्रसादाद्भरतं वच:
vasiṣṭhādibhirṛtvigbhiryācito bhagavāṃstata: |
uvāca taṃ bharadvāja: prasādādbharataṃ vaca:
त्वय्येतत्पुरुषव्याघ्र युक्तं राघववंशजे ।
गुरुवृत्तिर्दमश्चैव साधूनां चानुयायिता
tvayyetatpuruṣavyāghra yuktaṃ rāghavavaṃśaje |
guruvṛttirdamaścaiva sādhūnāṃ cānuyāyitā
जाने चैतन्मन:स्थं ते दृढीकरणमस्त्विति ।
अपृच्छं त्वां तथात्यर्थं कीर्त्तिं समभिवर्द्धयन्
jāne caitanmana:sthaṃ te dṛḍhīkaraṇamastviti |
apṛcchaṃ tvāṃ tathātyarthaṃ kīrttiṃ samabhivarddhayan
जाने च रामं धर्म्मज्ञं ससीतं सहलक्ष्मणम् ।
असौ वसति ते भ्राता चित्रकूटे महागिरौ
jāne ca rāmaṃ dharmmajñaṃ sasītaṃ sahalakṣmaṇam |
asau vasati te bhrātā citrakūṭe mahāgirau
श्वस्तु गन्तासि तं देशं वसाद्य सह मन्त्रिभि: ।
एतं मे कुरु सुप्राज्ञ कामं कामार्थकोविद
śvastu gantāsi taṃ deśaṃ vasādya saha mantribhi: |
etaṃ me kuru suprājña kāmaṃ kāmārthakovida
ततस्तथेत्येवमुदारदर्शन: प्रतीतरूपो भरतो ऽब्रवीद्वच: ।
चकार बुद्धिं च तदा तदाश्रमे निशानिवासाय नराधिपात्मज:
tatastathetyevamudāradarśana: pratītarūpo bharato 'bravīdvaca: |
cakāra buddhiṃ ca tadā tadāśrame niśānivāsāya narādhipātmaja:
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)