तेषामेवम् विष्ण्णानाम्पीडितानामतीव च ।
बाष्पविप्लुतनेत्राणाम् सशोकानाम् मुमूर्षया
teṣāmevam viṣṇṇānāmpīḍitānāmatīva ca |
bāṣpaviplutanetrāṇām saśokānām mumūrṣayā
इति वाल्मीकि रामायणे आदि काव्ये अयोध्याकाण्डे अष्टचत्वारिंशः सर्गः ॥२-४८॥
37 verses · 48 of 119
The citizens return so stricken that they seem near death. Their wives reproach them: what use are homes, sons and wealth without Rama? Lakshmana alone is blessed, for he serves Rama in the forest. The women imagine the forest itself welcoming him: the rivers will offer him lotuses, the mountains will show him flowers and fruit out of season. Rama will guard the people of the forest, and Sita will guard the women. Let us serve Sita, they tell their husbands, and you serve Rama. They lament that the kingdom, left without a leader, will be ruined by Kaikeyi's doing. The women weep as if a son or brother had been exiled. Ayodhya falls silent: no songs, no festivals, no dancing or music, the shops closed.
तेषामेवम् विष्ण्णानाम्पीडितानामतीव च ।
बाष्पविप्लुतनेत्राणाम् सशोकानाम् मुमूर्षया
teṣāmevam viṣṇṇānāmpīḍitānāmatīva ca |
bāṣpaviplutanetrāṇām saśokānām mumūrṣayā
अनुगम्य निवृत्तानाम् रामम् नगर वासिनाम् ।
उद्गतानि इव सत्त्वानि बभूवुर् अमनस्विनाम्
anugamya nivṛttānām rāmam nagara vāsinām |
udgatāni iva sattvāni babhūvur amanasvinām
स्वम् स्वम् निलयम् आगम्य पुत्र दारैः समावृताः ।
अश्रूणि मुमुचुः सर्वे बाष्पेण पिहित आननाः
svam svam nilayam āgamya putra dāraiḥ samāvṛtāḥ |
aśrūṇi mumucuḥ sarve bāṣpeṇa pihita ānanāḥ
न च आहृष्यन् न च अमोदन् वणिजो न प्रसारयन् ।
न च अशोभन्त पण्यानि न अपचन् गृह मेधिनः
na ca āhṛṣyan na ca amodan vaṇijo na prasārayan |
na ca aśobhanta paṇyāni na apacan gṛha medhinaḥ
नष्टम् दृष्ट्वा न अभ्यनन्दन् विपुलम् वा धन आगमम् ।
पुत्रम् प्रथमजम् लब्ध्वा जननी न अभ्यनन्दत
naṣṭam dṛṣṭvā na abhyanandan vipulam vā dhana āgamam |
putram prathamajam labdhvā jananī na abhyanandata
गृहे गृहे रुदन्त्यः च भर्तारम् गृहम् आगतम् ।
व्यगर्हयन्तः दुह्ख आर्ता वाग्भिस् तोत्रैः इव द्विपान्
gṛhe gṛhe rudantyaḥ ca bhartāram gṛham āgatam |
vyagarhayantaḥ duhkha ārtā vāgbhis totraiḥ iva dvipān
किम् नु तेषाम् गृहैः कार्यम् किम् दारैः किम् धनेन वा ।
पुत्रैः वा किम् सुखैः वा अपि ये न पश्यन्ति राघवम्
kim nu teṣām gṛhaiḥ kāryam kim dāraiḥ kim dhanena vā |
putraiḥ vā kim sukhaiḥ vā api ye na paśyanti rāghavam
एकः सत् पुरुषो लोके लक्ष्मणः सह सीतया ।
यो अनुगच्चति काकुत्स्थम् रामम् परिचरन् वने
ekaḥ sat puruṣo loke lakṣmaṇaḥ saha sītayā |
yo anugaccati kākutstham rāmam paricaran vane
आपगाः कृत पुण्याः ताः पद्मिन्यः च सराम्सि च ।
येषु स्नास्यति काकुत्स्थो विगाह्य सलिलम् शुचि
āpagāḥ kṛta puṇyāḥ tāḥ padminyaḥ ca sarāmsi ca |
yeṣu snāsyati kākutstho vigāhya salilam śuci
शोभयिष्यन्ति काकुत्स्थम् अटव्यो रम्य काननाः ।
आपगाः च महा अनूपाः सानुमन्तः च पर्वताः
śobhayiṣyanti kākutstham aṭavyo ramya kānanāḥ |
āpagāḥ ca mahā anūpāḥ sānumantaḥ ca parvatāḥ
काननम् वा अपि शैलम् वा यम् रामः अभिगमिष्यति ।
प्रिय अतिथिम् इव प्राप्तम् न एनम् शक्ष्यन्ति अनर्चितुम्
kānanam vā api śailam vā yam rāmaḥ abhigamiṣyati |
priya atithim iva prāptam na enam śakṣyanti anarcitum
विचित्र कुसुम आपीडा बहु मन्जलि धारिणः ।
अकाले च अपि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च
vicitra kusuma āpīḍā bahu manjali dhāriṇaḥ |
akāle ca api mukhyāni puṣpāṇi ca phalāni ca
अकाले चापि मुख्यानि पुष्पाणि च फलानि च ।
दर्शयिष्यन्ति अनुक्रोशात् गिरयो रामम् आगतम्
akāle cāpi mukhyāni puṣpāṇi ca phalāni ca |
darśayiṣyanti anukrośāt girayo rāmam āgatam
प्रस्रविष्यन्ति तोयानि विमलानि महीधराः ।
विदर्शयन्तः विविधान् भूयः चित्रामः च निर्झरान्
prasraviṣyanti toyāni vimalāni mahīdharāḥ |
vidarśayantaḥ vividhān bhūyaḥ citrāmaḥ ca nirjharān
पादपाः पर्वत अग्रेषु रमयिष्यन्ति राघवम् ।
यत्र रामः भयम् न अत्र न अस्ति तत्र पराभवः
pādapāḥ parvata agreṣu ramayiṣyanti rāghavam |
yatra rāmaḥ bhayam na atra na asti tatra parābhavaḥ
स हि शूरः महा बाहुः पुत्रः दशरथस्य च ।
पुरा भवति नो दूरात् अनुगच्चाम राघवम्
sa hi śūraḥ mahā bāhuḥ putraḥ daśarathasya ca |
purā bhavati no dūrāt anugaccāma rāghavam
पादच् चाया सुखा भर्तुस् तादृशस्य महात्मनः ।
स हि नाथो जनस्य अस्य स गतिः स परायणम्
pādac cāyā sukhā bhartus tādṛśasya mahātmanaḥ |
sa hi nātho janasya asya sa gatiḥ sa parāyaṇam
वयम् परिचरिष्यामः सीताम् यूयम् तु राघवम् ।
इति पौर स्त्रियो भर्तृऋन् दुह्ख आर्ताः तत् तत् अब्रुवन्
vayam paricariṣyāmaḥ sītām yūyam tu rāghavam |
iti paura striyo bhartṛṛn duhkha ārtāḥ tat tat abruvan
युष्माकम् राघवो अरण्ये योग क्षेमम् विधास्यति ।
सीता नारी जनस्य अस्य योग क्षेमम् करिष्यति
yuṣmākam rāghavo araṇye yoga kṣemam vidhāsyati |
sītā nārī janasya asya yoga kṣemam kariṣyati
को न्व् अनेन अप्रतीतेन स उत्कण्ठित जनेन च ।
सम्प्रीयेत अमनोज्ञेन वासेन हृत चेतसा
ko nv anena apratītena sa utkaṇṭhita janena ca |
samprīyeta amanojñena vāsena hṛta cetasā
कैकेय्या यदि चेद् राज्यम् स्यात् अधर्म्यम् अनाथवत् ।
न हि नो जीवितेन अर्थः कुतः पुत्रैः कुतः धनैः
kaikeyyā yadi ced rājyam syāt adharmyam anāthavat |
na hi no jīvitena arthaḥ kutaḥ putraiḥ kutaḥ dhanaiḥ
यया पुत्रः च भर्ता च त्यक्ताव् ऐश्वर्य कारणात् ।
कम् सा परिहरेद् अन्यम् कैकेयी कुल पाम्सनी
yayā putraḥ ca bhartā ca tyaktāv aiśvarya kāraṇāt |
kam sā parihared anyam kaikeyī kula pāmsanī
कैकेय्या न वयम् राज्ये भृतका निवसेमहि ।
जीवन्त्या जातु जीवन्त्यः पुत्रैः अपि शपामहे
kaikeyyā na vayam rājye bhṛtakā nivasemahi |
jīvantyā jātu jīvantyaḥ putraiḥ api śapāmahe
या पुत्रम् पार्थिव इन्द्रस्य प्रवासयति निर्घृणा ।
कः ताम् प्राप्य सुखम् जीवेद् अधर्म्याम् दुष्ट चारिणीम्
yā putram pārthiva indrasya pravāsayati nirghṛṇā |
kaḥ tām prāpya sukham jīved adharmyām duṣṭa cāriṇīm
उपद्रुतमिदम् सर्वमनालम्बमनायकम् ।
कैकेय्या हि कृते सर्वम् विनाशमुपयास्यति
upadrutamidam sarvamanālambamanāyakam |
kaikeyyā hi kṛte sarvam vināśamupayāsyati
न हि प्रव्रजिते रामे जीविष्यति मही पतिः ।
मृते दशरथे व्यक्तम् विलोपः तत् अनन्तरम्
na hi pravrajite rāme jīviṣyati mahī patiḥ |
mṛte daśarathe vyaktam vilopaḥ tat anantaram
ते विषम् पिबत आलोड्य क्षीण पुण्याः सुदुर्गताः ।
राघवम् वा अनुगच्चध्वम् अश्रुतिम् वा अपि गच्चत
te viṣam pibata āloḍya kṣīṇa puṇyāḥ sudurgatāḥ |
rāghavam vā anugaccadhvam aśrutim vā api gaccata
मिथ्या प्रव्राजितः रामः सभार्यः सह लक्ष्मणः ।
भरते सम्निषृष्टाः स्मः सौनिके पशवो यथा
mithyā pravrājitaḥ rāmaḥ sabhāryaḥ saha lakṣmaṇaḥ |
bharate samniṣṛṣṭāḥ smaḥ saunike paśavo yathā
पूर्णचन्द्राननः श्यामो गूढजत्रुररिंदमः ।
आजानुबाहुः पद्माक्षो रामो लक्ष्मनपूर्वजः
pūrṇacandrānanaḥ śyāmo gūḍhajatrurariṃdamaḥ |
ājānubāhuḥ padmākṣo rāmo lakṣmanapūrvajaḥ
पूर्वाभिभाषी मधुरः सत्यवादी महाबलः ।
सौम्यः सर्वस्य लोकस्य चन्द्रवत्प्रियदर्शनः
pūrvābhibhāṣī madhuraḥ satyavādī mahābalaḥ |
saumyaḥ sarvasya lokasya candravatpriyadarśanaḥ
नूनम् पुरुषशार्दूलो मत्तमातङ्गविक्रमः ।
शोभयुश्यत्यरण्यानि विचरन् स महारथः
nūnam puruṣaśārdūlo mattamātaṅgavikramaḥ |
śobhayuśyatyaraṇyāni vicaran sa mahārathaḥ
तास्तथा विलपन्त्यस्तु नगरे नागरस्त्रियः ।
चुक्रुशुर्दुःखसम्तप्तामृत्योरिव भयागमे
tāstathā vilapantyastu nagare nāgarastriyaḥ |
cukruśurduḥkhasamtaptāmṛtyoriva bhayāgame
इत्येव विलपन्तीनाम् स्त्रीणाम् वेश्मसु राघवम् ।
जगामास्तम् दिनकरो रजनी चाभ्यवर्तत
ityeva vilapantīnām strīṇām veśmasu rāghavam |
jagāmāstam dinakaro rajanī cābhyavartata
नष्टज्वलनसम्पाता प्रशान्ताध्यायसत्कथा ।
तिमिरेणाभिलिप्तेव तदा सा नगरी बभौ
naṣṭajvalanasampātā praśāntādhyāyasatkathā |
timireṇābhilipteva tadā sā nagarī babhau
उपशान्तवणिक्पण्या नष्टहर्षा निराश्रया ।
अयोध्या नगरी चासीन्नष्टतारमिवाम्बरम्
upaśāntavaṇikpaṇyā naṣṭaharṣā nirāśrayā |
ayodhyā nagarī cāsīnnaṣṭatāramivāmbaram
तथा स्त्रियो राम निमित्तम् आतुरा ।
यथा सुते भ्रातरि वा विवासिते ।
विलप्य दीना रुरुदुर् विचेतसः ।
सुतैः हि तासाम् अधिको हि सो अभवत्
tathā striyo rāma nimittam āturā |
yathā sute bhrātari vā vivāsite |
vilapya dīnā rurudur vicetasaḥ |
sutaiḥ hi tāsām adhiko hi so abhavat
प्रशान्तगीतोत्सव नृत्तवादना ।
व्यपास्तहर्षा पिहितापणोदया ।
तदा ह्ययोध्या नगरी बभूव सा ।
महार्णवः सम्क्षपितोदको यथा
praśāntagītotsava nṛttavādanā |
vyapāstaharṣā pihitāpaṇodayā |
tadā hyayodhyā nagarī babhūva sā |
mahārṇavaḥ samkṣapitodako yathā
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)