ह्रियमाणौ तु काकुत्स्थौ दृष्ट्वा सीता रघूत्तमौ ।
उच्चैः स्वरेण चुक्रोश प्रगृह्य सुमहाभुजौ
hriyamāṇau tu kākutsthau dṛṣṭvā sītā raghūttamau |
uccaiḥ svareṇa cukrośa pragṛhya sumahābhujau
इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये अरण्यकाण्डे चतुर्थः सर्गः ॥३-४॥
34 verses · 4 of 75
Seeing the two princes carried away, Sita cries aloud and begs the rakshasa to take her instead and leave them. At her cry Rama and Lakshmana break Viradha's arms, Lakshmana the left and Rama the right, and beat him to the ground. Since weapons cannot kill him, Rama presses him down with his foot and tells Lakshmana to dig a deep pit. Then Viradha recognises Rama and tells his story: he was the gandharva Tumburu, cursed by Kubera to become a rakshasa until Rama freed him. He asks to be buried, for that is the rakshasa way to the higher worlds, and points them to the hermitage of Sharabhanga. The brothers throw him into the pit and cover it with stones.
ह्रियमाणौ तु काकुत्स्थौ दृष्ट्वा सीता रघूत्तमौ ।
उच्चैः स्वरेण चुक्रोश प्रगृह्य सुमहाभुजौ
hriyamāṇau tu kākutsthau dṛṣṭvā sītā raghūttamau |
uccaiḥ svareṇa cukrośa pragṛhya sumahābhujau
एष दाशरथी रामः सत्यवाञ्छीलवान् शुचिः ।
रक्षसा रौद्ररूपेण ह्रियते सहलक्ष्मणः
eṣa dāśarathī rāmaḥ satyavāñchīlavān śuciḥ |
rakṣasā raudrarūpeṇa hriyate sahalakṣmaṇaḥ
मामृक्षा भक्षयिष्यन्ति शार्दूलद्वीपिनस्तथा ।
मां हरोत्सृज काकुत्स्थौ नमस्ते राक्षसोत्तम
māmṛkṣā bhakṣayiṣyanti śārdūladvīpinastathā |
māṃ harotsṛja kākutsthau namaste rākṣasottama
तस्यास्तद् वचनं श्रुत्वा वैदेह्या रामलक्ष्मणौ ।
वेगं प्रचक्रतुर्वीरौ वधे तस्य दुरात्मनः
tasyāstad vacanaṃ śrutvā vaidehyā rāmalakṣmaṇau |
vegaṃ pracakraturvīrau vadhe tasya durātmanaḥ
तस्य रौद्रस्य सौमित्रिः सव्यं बाहुं बभञ्ज ह ।
रामस्तु दक्षिणं बाहुं तरसा तस्य रक्षसः
tasya raudrasya saumitriḥ savyaṃ bāhuṃ babhañja ha |
rāmastu dakṣiṇaṃ bāhuṃ tarasā tasya rakṣasaḥ
स भग्नबाहुः संविग्नः पपाताशु विमूर्च्छितः ।
धरण्यां मेघसंकाशो वज्रभिन्न इवाचलः
sa bhagnabāhuḥ saṃvignaḥ papātāśu vimūrcchitaḥ |
dharaṇyāṃ meghasaṃkāśo vajrabhinna ivācalaḥ
मुष्टिभिर्बाहुभिः पद्भिः सूदयन्तौ तु राक्षसम् ।
उद्यम्योद्यम्य चाप्येनं स्थण्डिले निष्पिपेषतुः
muṣṭibhirbāhubhiḥ padbhiḥ sūdayantau tu rākṣasam |
udyamyodyamya cāpyenaṃ sthaṇḍile niṣpipeṣatuḥ
स विद्धौ बहुभिर्बाणैः खड्गाभ्यां च परिक्षतः ।
निष्पिष्टो बहुधा भूमौ न ममार स राक्षसः
sa viddhau bahubhirbāṇaiḥ khaḍgābhyāṃ ca parikṣataḥ |
niṣpiṣṭo bahudhā bhūmau na mamāra sa rākṣasaḥ
तं प्रेक्ष्य रामः सुभृशमवध्यमचलोपमम् ।
भयेष्वभयदः श्रीमानिदं वचनमब्रवीत्
taṃ prekṣya rāmaḥ subhṛśamavadhyamacalopamam |
bhayeṣvabhayadaḥ śrīmānidaṃ vacanamabravīt
तपसा पुरुषव्याघ्र राक्षसोऽयं न शक्यते ।
शस्त्रेण युधि निर्जेतुं राक्षसं निखनावहे
tapasā puruṣavyāghra rākṣaso'yaṃ na śakyate |
śastreṇa yudhi nirjetuṃ rākṣasaṃ nikhanāvahe
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण ।
वनेऽस्मिन् सुमहच्छ्वभ्रं खन्यतां रौद्रवर्चसः
kuñjarasyeva raudrasya rākṣasasyāsya lakṣmaṇa |
vane'smin sumahacchvabhraṃ khanyatāṃ raudravarcasaḥ
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति ।
तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्
ityuktvā lakṣmaṇaṃ rāmaḥ pradaraḥ khanyatāmiti |
tasthau virādhamākramya kaṇṭhe pādena vīryavān
तच्छ्रुत्वा राघवेणोक्तं राक्षसः प्रश्रितं वचः ।
इदं प्रोवाच काकुत्स्थं विराधः पुरुषर्षभम्
tacchrutvā rāghaveṇoktaṃ rākṣasaḥ praśritaṃ vacaḥ |
idaṃ provāca kākutsthaṃ virādhaḥ puruṣarṣabham
हतोऽहं पुरुषव्याघ्र शक्रतुल्यबलेन वै ।
मया तु पूर्वं त्वं मोहान्न ज्ञातः पुरुषर्षभ
hato'haṃ puruṣavyāghra śakratulyabalena vai |
mayā tu pūrvaṃ tvaṃ mohānna jñātaḥ puruṣarṣabha
कौसल्या सुप्रजास्तात रामस्त्वं विदितो मया ।
वैदेही च महाभागा लक्ष्मणश्च महायशाः
kausalyā suprajāstāta rāmastvaṃ vidito mayā |
vaidehī ca mahābhāgā lakṣmaṇaśca mahāyaśāḥ
अभिशापादहं घोरां प्रविष्टो राक्षसीं तनुम् ।
तुम्बुरुर्नाम गन्धर्वः शप्तो वैश्रवणेन हि
abhiśāpādahaṃ ghorāṃ praviṣṭo rākṣasīṃ tanum |
tumbururnāma gandharvaḥ śapto vaiśravaṇena hi
प्रसाद्यमानश्च मया सोऽब्रवीन्मां महायशाः ।
यदा दाशरथी रामस्त्वां वधिष्यति संयुगे
prasādyamānaśca mayā so'bravīnmāṃ mahāyaśāḥ |
yadā dāśarathī rāmastvāṃ vadhiṣyati saṃyuge
तदा प्रकृतिमापन्नो भवान् स्वर्गं गमिष्यति ।
अनुपस्थीयमानो मां स क्रुद्धो व्याजहार ह
tadā prakṛtimāpanno bhavān svargaṃ gamiṣyati |
anupasthīyamāno māṃ sa kruddho vyājahāra ha
इति वैश्रवणो राजा रम्भासक्तमुवाच ह ।
तव प्रसादान्मुक्तोऽहमभिशापात् सुदारुणात्
iti vaiśravaṇo rājā rambhāsaktamuvāca ha |
tava prasādānmukto'hamabhiśāpāt sudāruṇāt
भुवनं स्वं गमिष्यामि स्वस्ति वोऽस्तु परंतप ।
इतो वसति धर्मात्मा शरभङ्गः प्रतापवान्
bhuvanaṃ svaṃ gamiṣyāmi svasti vo'stu paraṃtapa |
ito vasati dharmātmā śarabhaṅgaḥ pratāpavān
अध्यर्धयोजने तात महर्षिः सूर्यसंनिभः ।
तं क्षिप्रमभिगच्छ त्वं स ते श्रेयोऽभिधास्यति
adhyardhayojane tāta maharṣiḥ sūryasaṃnibhaḥ |
taṃ kṣipramabhigaccha tvaṃ sa te śreyo'bhidhāsyati
अवटे चापि मां राम निक्षिप्य कुशली व्रज ।
रक्षसां गतसत्त्वानामेष धर्मः सनातनः
avaṭe cāpi māṃ rāma nikṣipya kuśalī vraja |
rakṣasāṃ gatasattvānāmeṣa dharmaḥ sanātanaḥ
अवटे ये निधीयन्ते तेषां लोकाः सनातनाः ।
एवमुक्त्वा तु काकुत्स्थं विराधः शरपीडितः
avaṭe ye nidhīyante teṣāṃ lokāḥ sanātanāḥ |
evamuktvā tu kākutsthaṃ virādhaḥ śarapīḍitaḥ
बभूव स्वर्गसम्प्राप्तो न्यस्तदेहो महाबलः ।
तच्छ्रुत्वा राघवो वाक्यं लक्ष्मणं व्यादिदेश ह
babhūva svargasamprāpto nyastadeho mahābalaḥ |
tacchrutvā rāghavo vākyaṃ lakṣmaṇaṃ vyādideśa ha
कुञ्जरस्येव रौद्रस्य राक्षसस्यास्य लक्ष्मण ।
वनेऽस्मिन्सुमहान् श्वभ्रः खन्यतां रौद्रकर्मणः
kuñjarasyeva raudrasya rākṣasasyāsya lakṣmaṇa |
vane'sminsumahān śvabhraḥ khanyatāṃ raudrakarmaṇaḥ
इत्युक्त्वा लक्ष्मणं रामः प्रदरः खन्यतामिति ।
तस्थौ विराधमाक्रम्य कण्ठे पादेन वीर्यवान्
ityuktvā lakṣmaṇaṃ rāmaḥ pradaraḥ khanyatāmiti |
tasthau virādhamākramya kaṇṭhe pādena vīryavān
ततः खनित्रमादाय लक्ष्मणः श्वभ्रमुत्तमम् ।
अखनत् पार्श्वतस्तस्य विराधस्य महात्मनः
tataḥ khanitramādāya lakṣmaṇaḥ śvabhramuttamam |
akhanat pārśvatastasya virādhasya mahātmanaḥ
तं मुक्तकण्ठमुत्क्षिप्य शङ्कुकर्णं महास्वनम् ।
विराधं प्राक्षिपच्छ्वभ्रे नदन्तं भैरवस्वनम्
taṃ muktakaṇṭhamutkṣipya śaṅkukarṇaṃ mahāsvanam |
virādhaṃ prākṣipacchvabhre nadantaṃ bhairavasvanam
तमाहवे दारुणमाशुविक्रमौ
स्थिरावुभौ संयति रामलक्ष्मणौ ।
मुदान्वितौ चिक्षिपतुर्भयावहं
नदन्तमुत्क्षिप्य बलेन राक्षसम्
tamāhave dāruṇamāśuvikramau
sthirāvubhau saṃyati rāmalakṣmaṇau |
mudānvitau cikṣipaturbhayāvahaṃ
nadantamutkṣipya balena rākṣasam
अवध्यतां प्रेक्ष्य महासुरस्य तौ
शितेन शस्त्रेण तदा नरर्षभौ ।
समर्थ्य चात्यर्थविशारदावुभौ
बिले विराधस्य वधं प्रचक्रतुः
avadhyatāṃ prekṣya mahāsurasya tau
śitena śastreṇa tadā nararṣabhau |
samarthya cātyarthaviśāradāvubhau
bile virādhasya vadhaṃ pracakratuḥ
स्वयं विराधेन हि मृत्युमात्मनः
प्रसह्य रामेण यथार्थमीप्सितः ।
निवेदितः काननचारिणा स्वयं
न मे वधः शस्त्रकृतो भवेदिति
svayaṃ virādhena hi mṛtyumātmanaḥ
prasahya rāmeṇa yathārthamīpsitaḥ |
niveditaḥ kānanacāriṇā svayaṃ
na me vadhaḥ śastrakṛto bhavediti
तदेव रामेण निशम्य भाषितं
कृता मतिस्तस्य बिलप्रवेशने ।
बिलं च तेनातिबलेन रक्षसा
प्रवेश्यमानेन वनं विनादितम्
tadeva rāmeṇa niśamya bhāṣitaṃ
kṛtā matistasya bilapraveśane |
bilaṃ ca tenātibalena rakṣasā
praveśyamānena vanaṃ vināditam
प्रहृष्टरूपाविव रामलक्ष्मणौ
विराधमुर्व्यां प्रदरे निपात्य तम् ।
ननन्दतुर्वीतभयौ महावने
शिलाभिरन्तर्दधतुश्च राक्षसम्
prahṛṣṭarūpāviva rāmalakṣmaṇau
virādhamurvyāṃ pradare nipātya tam |
nanandaturvītabhayau mahāvane
śilābhirantardadhatuśca rākṣasam
ततस्तु तौ काञ्चनचित्रकार्मुकौ
निहत्य रक्षः परिगृह्य मैथिलीम् ।
विजह्रतुस्तौ मुदितौ महावने
दिवि स्थितौ चन्द्रदिवाकराविव
tatastu tau kāñcanacitrakārmukau
nihatya rakṣaḥ parigṛhya maithilīm |
vijahratustau muditau mahāvane
divi sthitau candradivākarāviva
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)