Chapter 352: More divine names and the Rudra-Narayana battle

सूर्याचन्द्रमसौ शश्वत्केशैर्मे अंशुसञ्ज्ञितैः ।
बोधयंस्तापयंश्चैव जगदुत्तिष्ठतः पृथक् (३४२.६६)

sūryācandramasau śaśvatkeśairme aṃśusañjñitaiḥ |
bodhayaṃstāpayaṃścaiva jagaduttiṣṭhataḥ pṛthak (342.66)

बोधनात्तापनाच्चैव जगतो हर्षणं भवेत् ।
अग्नीषोमकृतैरेभिः कर्मभिः पाण्डुनन्दन
हृषीकेशोऽहमीशानो वरदो लोकभावनः

bodhanāttāpanāccaiva jagato harṣaṇaṃ bhavet |
agnīṣomakṛtairebhiḥ karmabhiḥ pāṇḍunandana
hṛṣīkeśo'hamīśāno varado lokabhāvanaḥ

इडोपहूतयोगेन हरे भागं क्रतुष्वहम् ।
वर्णश्च मे हरिश्रेष्ठस्तस्माद्धरिरहं स्मृतः

iḍopahūtayogena hare bhāgaṃ kratuṣvaham |
varṇaśca me hariśreṣṭhastasmāddharirahaṃ smṛtaḥ

धाम सारो हि लोकानामृतं चैव विचारितम् ।
ऋतधामा ततो विप्रैः सत्यश्चाहं प्रकीर्तितः

dhāma sāro hi lokānāmṛtaṃ caiva vicāritam |
ṛtadhāmā tato vipraiḥ satyaścāhaṃ prakīrtitaḥ

नष्टां च धरणीं पूर्वमविन्दं वै गुहागताम् ।
गोविन्द इति मां देवा वाग्भिः समभितुष्टुवुः

naṣṭāṃ ca dharaṇīṃ pūrvamavindaṃ vai guhāgatām |
govinda iti māṃ devā vāgbhiḥ samabhituṣṭuvuḥ

शिपिविष्टेति चाख्यायां हीनरोमा च यो भवेत् ।
तेनाविष्टं हि यत्किञ्चिच्छिपिविष्टं हि तत्स्मृतम्

śipiviṣṭeti cākhyāyāṃ hīnaromā ca yo bhavet |
tenāviṣṭaṃ hi yatkiñcicchipiviṣṭaṃ hi tatsmṛtam

यास्को मामृषिरव्यग्रो नैकयज्ञेषु गीतवान् ।
शिपिविष्ट इति ह्यस्माद्गुह्यनामधरो ह्यहम्

yāsko māmṛṣiravyagro naikayajñeṣu gītavān |
śipiviṣṭa iti hyasmādguhyanāmadharo hyaham

स्तुत्वा मां शिपिविष्टेति यास्को ऋषिरुदारधीः ।
मत्प्रसादादधो नष्टं निरुक्तमभिजग्मिवान्

stutvā māṃ śipiviṣṭeti yāsko ṛṣirudāradhīḥ |
matprasādādadho naṣṭaṃ niruktamabhijagmivān

न हि जातो न जायेऽहं न जनिष्ये कदाचन ।
क्षेत्रज्ञः सर्वभूतानां तस्मादहमजः स्मृतः

na hi jāto na jāye'haṃ na janiṣye kadācana |
kṣetrajñaḥ sarvabhūtānāṃ tasmādahamajaḥ smṛtaḥ

नोक्तपूर्वं मया क्षुद्रमश्लीलं वा कदाचन ।
ऋता ब्रह्मसुता सा मे सत्या देवी सरस्वती

noktapūrvaṃ mayā kṣudramaślīlaṃ vā kadācana |
ṛtā brahmasutā sā me satyā devī sarasvatī

सच्चासच्चैव कौन्तेय मयावेशितमात्मनि ।
पौष्करे ब्रह्मसदने सत्यं मामृषयो विदुः

saccāsaccaiva kaunteya mayāveśitamātmani |
pauṣkare brahmasadane satyaṃ māmṛṣayo viduḥ

सत्त्वान्न च्युतपूर्वोऽहं सत्त्वं वै विद्धि मत्कृतम् ।
जन्मनीहाभवत्सत्त्वं पौर्विकं मे धनञ्जय

sattvānna cyutapūrvo'haṃ sattvaṃ vai viddhi matkṛtam |
janmanīhābhavatsattvaṃ paurvikaṃ me dhanañjaya

निराशीःकर्मसंयुक्तं सात्वतं मां प्रकल्पय ।
सात्वतज्ञानदृष्टोऽहं सात्वतः सात्वतां पतिः

nirāśīḥkarmasaṃyuktaṃ sātvataṃ māṃ prakalpaya |
sātvatajñānadṛṣṭo'haṃ sātvataḥ sātvatāṃ patiḥ

कृषामि मेदिनीं पार्थ भूत्वा कार्ष्णायसो महान् ।
कृष्णो वर्णश्च मे यस्मात्तस्मात्कृष्णोऽहमर्जुन

kṛṣāmi medinīṃ pārtha bhūtvā kārṣṇāyaso mahān |
kṛṣṇo varṇaśca me yasmāttasmātkṛṣṇo'hamarjuna

मया संश्लेषिता भूमिरद्भिर्व्योम च वायुना ।
वायुश्च तेजसा सार्धं वैकुण्ठत्वं ततो मम

mayā saṃśleṣitā bhūmiradbhirvyoma ca vāyunā |
vāyuśca tejasā sārdhaṃ vaikuṇṭhatvaṃ tato mama

निर्वाणं परमं सौख्यं धर्मोऽसौ पर उच्यते ।
तस्मान्न च्युतपूर्वोऽहमच्युतस्तेन कर्मणा

nirvāṇaṃ paramaṃ saukhyaṃ dharmo'sau para ucyate |
tasmānna cyutapūrvo'hamacyutastena karmaṇā

पृथिवीनभसी चोभे विश्रुते विश्वलौकिके ।
तयोः सन्धारणार्थं हि मामधोक्षजमञ्जसा

pṛthivīnabhasī cobhe viśrute viśvalaukike |
tayoḥ sandhāraṇārthaṃ hi māmadhokṣajamañjasā

निरुक्तं वेदविदुषो ये च शब्दार्थचिन्तकाः ।
ते मां गायन्ति प्राग्वंशे अधोक्षज इति स्थितिः

niruktaṃ vedaviduṣo ye ca śabdārthacintakāḥ |
te māṃ gāyanti prāgvaṃśe adhokṣaja iti sthitiḥ

शब्द एकमतैरेष व्याहृतः परमर्षिभिः ।
नान्यो ह्यधोक्षजो लोके ऋते नारायणं प्रभुम्

śabda ekamataireṣa vyāhṛtaḥ paramarṣibhiḥ |
nānyo hyadhokṣajo loke ṛte nārāyaṇaṃ prabhum

घृतं ममार्चिषो लोके जन्तूनां प्राणधारणम् ।
घृतार्चिरहमव्यग्रैर्वेदज्ञैः परिकीर्तितः

ghṛtaṃ mamārciṣo loke jantūnāṃ prāṇadhāraṇam |
ghṛtārcirahamavyagrairvedajñaiḥ parikīrtitaḥ

त्रयो हि धातवः ख्याताः कर्मजा इति च स्मृताः ।
पित्तं श्लेष्मा च वायुश्च एष सङ्घात उच्यते

trayo hi dhātavaḥ khyātāḥ karmajā iti ca smṛtāḥ |
pittaṃ śleṣmā ca vāyuśca eṣa saṅghāta ucyate

एतैश्च धार्यते जन्तुरेतैः क्षीणैश्च क्षीयते ।
आयुर्वेदविदस्तस्मात्त्रिधातुं मां प्रचक्षते

etaiśca dhāryate janturetaiḥ kṣīṇaiśca kṣīyate |
āyurvedavidastasmāttridhātuṃ māṃ pracakṣate

वृषो हि भगवान्धर्मः ख्यातो लोकेषु भारत ।
नैघण्टुकपदाख्यातं विद्धि मां वृषमुत्तमम्

vṛṣo hi bhagavāndharmaḥ khyāto lokeṣu bhārata |
naighaṇṭukapadākhyātaṃ viddhi māṃ vṛṣamuttamam

कपिर्वराहः श्रेष्ठश्च धर्मश्च वृष उच्यते ।
तस्माद्वृषाकपिं प्राह कश्यपो मां प्रजापतिः

kapirvarāhaḥ śreṣṭhaśca dharmaśca vṛṣa ucyate |
tasmādvṛṣākapiṃ prāha kaśyapo māṃ prajāpatiḥ

न चादिं न मध्यं तथा नैव चान्तं; कदाचिद्विदन्ते सुराश्चासुराश्च ।
अनाद्यो ह्यमध्यस्तथा चाप्यनन्तः; प्रगीतोऽहमीशो विभुर्लोकसाक्षी

na cādiṃ na madhyaṃ tathā naiva cāntaṃ; kadācidvidante surāścāsurāśca |
anādyo hyamadhyastathā cāpyanantaḥ; pragīto'hamīśo vibhurlokasākṣī

शुचीनि श्रवणीयानि शृणोमीह धनञ्जय ।
न च पापानि गृह्णामि ततोऽहं वै शुचिश्रवाः

śucīni śravaṇīyāni śṛṇomīha dhanañjaya |
na ca pāpāni gṛhṇāmi tato'haṃ vai śuciśravāḥ

एकशृङ्गः पुरा भूत्वा वराहो दिव्यदर्शनः ।
इमामुद्धृतवान्भूमिमेकशृङ्गस्ततो ह्यहम्

ekaśṛṅgaḥ purā bhūtvā varāho divyadarśanaḥ |
imāmuddhṛtavānbhūmimekaśṛṅgastato hyaham

तथैवासं त्रिककुदो वाराहं रूपमास्थितः ।
त्रिककुत्तेन विख्यातः शरीरस्य तु मापनात्

tathaivāsaṃ trikakudo vārāhaṃ rūpamāsthitaḥ |
trikakuttena vikhyātaḥ śarīrasya tu māpanāt

विरिञ्च इति यः प्रोक्तः कपिलज्ञानचिन्तकैः ।
स प्रजापतिरेवाहं चेतनात्सर्वलोककृत्

viriñca iti yaḥ proktaḥ kapilajñānacintakaiḥ |
sa prajāpatirevāhaṃ cetanātsarvalokakṛt

विद्यासहायवन्तं मामादित्यस्थं सनातनम् ।
कपिलं प्राहुराचार्याः साङ्ख्या निश्चितनिश्चयाः

vidyāsahāyavantaṃ māmādityasthaṃ sanātanam |
kapilaṃ prāhurācāryāḥ sāṅkhyā niścitaniścayāḥ

हिरण्यगर्भो द्युतिमानेष यश्छन्दसि स्तुतः ।
योगैः सम्पूज्यते नित्यं स एवाहं विभुः स्मृतः

hiraṇyagarbho dyutimāneṣa yaśchandasi stutaḥ |
yogaiḥ sampūjyate nityaṃ sa evāhaṃ vibhuḥ smṛtaḥ

एकविंशतिशाखं च ऋग्वेदं मां प्रचक्षते ।
सहस्रशाखं यत्साम ये वै वेदविदो जनाः
गायन्त्यारण्यके विप्रा मद्भक्तास्तेऽपि दुर्लभाः

ekaviṃśatiśākhaṃ ca ṛgvedaṃ māṃ pracakṣate |
sahasraśākhaṃ yatsāma ye vai vedavido janāḥ
gāyantyāraṇyake viprā madbhaktāste'pi durlabhāḥ

षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत ।
यस्मिञ्शाखा यजुर्वेदे सोऽहमाध्वर्यवे स्मृतः

ṣaṭpañcāśatamaṣṭau ca saptatriṃśatamityuta |
yasmiñśākhā yajurvede so'hamādhvaryave smṛtaḥ

पञ्चकल्पमथर्वाणं कृत्याभिः परिबृंहितम् ।
कल्पयन्ति हि मां विप्रा अथर्वाणविदस्तथा

pañcakalpamatharvāṇaṃ kṛtyābhiḥ paribṛṃhitam |
kalpayanti hi māṃ viprā atharvāṇavidastathā

शाखाभेदाश्च ये केचिद्याश्च शाखासु गीतयः ।
स्वरवर्णसमुच्चाराः सर्वांस्तान्विद्धि मत्कृतान्

śākhābhedāśca ye kecidyāśca śākhāsu gītayaḥ |
svaravarṇasamuccārāḥ sarvāṃstānviddhi matkṛtān

यत्तद्धयशिरः पार्थ समुदेति वरप्रदम् ।
सोऽहमेवोत्तरे भागे क्रमाक्षरविभागवित्

yattaddhayaśiraḥ pārtha samudeti varapradam |
so'hamevottare bhāge kramākṣaravibhāgavit

रामादेशितमार्गेण मत्प्रसादान्महात्मना ।
पाञ्चालेन क्रमः प्राप्तस्तस्माद्भूतात्सनातनात्
बाभ्रव्यगोत्रः स बभौ प्रथमः क्रमपारगः

rāmādeśitamārgeṇa matprasādānmahātmanā |
pāñcālena kramaḥ prāptastasmādbhūtātsanātanāt
bābhravyagotraḥ sa babhau prathamaḥ kramapāragaḥ

नारायणाद्वरं लब्ध्वा प्राप्य योगमनुत्तमम् ।
क्रमं प्रणीय शिक्षां च प्रणयित्वा स गालवः

nārāyaṇādvaraṃ labdhvā prāpya yogamanuttamam |
kramaṃ praṇīya śikṣāṃ ca praṇayitvā sa gālavaḥ

कण्डरीकोऽथ राजा च ब्रह्मदत्तः प्रतापवान् ।
जातीमरणजं दुःखं स्मृत्वा स्मृत्वा पुनः पुनः
सप्तजातिषु मुख्यत्वाद्योगानां सम्पदं गतः

kaṇḍarīko'tha rājā ca brahmadattaḥ pratāpavān |
jātīmaraṇajaṃ duḥkhaṃ smṛtvā smṛtvā punaḥ punaḥ
saptajātiṣu mukhyatvādyogānāṃ sampadaṃ gataḥ

पुराहमात्मजः पार्थ प्रथितः कारणान्तरे ।
धर्मस्य कुरुशार्दूल ततोऽहं धर्मजः स्मृतः

purāhamātmajaḥ pārtha prathitaḥ kāraṇāntare |
dharmasya kuruśārdūla tato'haṃ dharmajaḥ smṛtaḥ

नरनारायणौ पूर्वं तपस्तेपतुरव्ययम् ।
धर्मयानं समारूढौ पर्वते गन्धमादने

naranārāyaṇau pūrvaṃ tapastepaturavyayam |
dharmayānaṃ samārūḍhau parvate gandhamādane

तत्कालसमयं चैव दक्षयज्ञो बभूव ह ।
न चैवाकल्पयद्भागं दक्षो रुद्रस्य भारत

tatkālasamayaṃ caiva dakṣayajño babhūva ha |
na caivākalpayadbhāgaṃ dakṣo rudrasya bhārata

ततो दधीचिवचनाद्दक्षयज्ञमपाहरत् ।
ससर्ज शूलं क्रोधेन प्रज्वलन्तं मुहुर्मुहुः

tato dadhīcivacanāddakṣayajñamapāharat |
sasarja śūlaṃ krodhena prajvalantaṃ muhurmuhuḥ

तच्छूलं भस्मसात्कृत्वा दक्षयज्ञं सविस्तरम् ।
आवयोः सहसागच्छद्बदर्याश्रममन्तिकात्
वेगेन महता पार्थ पतन्नारायणोरसि

tacchūlaṃ bhasmasātkṛtvā dakṣayajñaṃ savistaram |
āvayoḥ sahasāgacchadbadaryāśramamantikāt
vegena mahatā pārtha patannārāyaṇorasi

ततः स्वतेजसाविष्टाः केशा नारायणस्य ह ।
बभूवुर्मुञ्जवर्णास्तु ततोऽहं मुञ्जकेशवान्

tataḥ svatejasāviṣṭāḥ keśā nārāyaṇasya ha |
babhūvurmuñjavarṇāstu tato'haṃ muñjakeśavān

तच्च शूलं विनिर्धूतं हुङ्कारेण महात्मना ।
जगाम शङ्करकरं नारायणसमाहतम्

tacca śūlaṃ vinirdhūtaṃ huṅkāreṇa mahātmanā |
jagāma śaṅkarakaraṃ nārāyaṇasamāhatam

अथ रुद्र उपाधावत्तावृषी तपसान्वितौ ।
तत एनं समुद्धूतं कण्ठे जग्राह पाणिना
नारायणः स विश्वात्मा तेनास्य शितिकण्ठता

atha rudra upādhāvattāvṛṣī tapasānvitau |
tata enaṃ samuddhūtaṃ kaṇṭhe jagrāha pāṇinā
nārāyaṇaḥ sa viśvātmā tenāsya śitikaṇṭhatā

अथ रुद्रविघातार्थमिषीकां जगृहे नरः ।
मन्त्रैश्च संयुयोजाशु सोऽभवत्परशुर्महान्

atha rudravighātārthamiṣīkāṃ jagṛhe naraḥ |
mantraiśca saṃyuyojāśu so'bhavatparaśurmahān

क्षिप्तश्च सहसा रुद्रे खण्डनं प्राप्तवांस्तदा ।
ततोऽहं खण्डपरशुः स्मृतः परशुखण्डनात्

kṣiptaśca sahasā rudre khaṇḍanaṃ prāptavāṃstadā |
tato'haṃ khaṇḍaparaśuḥ smṛtaḥ paraśukhaṇḍanāt

अस्मिन्युद्धे तु वार्ष्णेय त्रैलोक्यमथने तदा ।
जयं कः प्राप्तवांस्तत्र शंसैतन्मे जनार्दन

asminyuddhe tu vārṣṇeya trailokyamathane tadā |
jayaṃ kaḥ prāptavāṃstatra śaṃsaitanme janārdana

तयोः संलग्नयोर्युद्धे रुद्रनारायणात्मनोः ।
उद्विग्नाः सहसा कृत्स्ना लोकाः सर्वेऽभवंस्तदा

tayoḥ saṃlagnayoryuddhe rudranārāyaṇātmanoḥ |
udvignāḥ sahasā kṛtsnā lokāḥ sarve'bhavaṃstadā

नागृह्णात्पावकः शुभ्रं मखेषु सुहुतं हविः ।
वेदा न प्रतिभान्ति स्म ऋषीणां भावितात्मनाम्

nāgṛhṇātpāvakaḥ śubhraṃ makheṣu suhutaṃ haviḥ |
vedā na pratibhānti sma ṛṣīṇāṃ bhāvitātmanām

देवान्रजस्तमश्चैव समाविविशतुस्तदा ।
वसुधा सञ्चकम्पेऽथ नभश्च विपफाल ह

devānrajastamaścaiva samāviviśatustadā |
vasudhā sañcakampe'tha nabhaśca vipaphāla ha

निष्प्रभाणि च तेजांसि ब्रह्मा चैवासनाच्च्युतः ।
अगाच्छोषं समुद्रश्च हिमवांश्च व्यशीर्यत

niṣprabhāṇi ca tejāṃsi brahmā caivāsanāccyutaḥ |
agācchoṣaṃ samudraśca himavāṃśca vyaśīryata

तस्मिन्नेवं समुत्पन्ने निमित्ते पाण्डुनन्दन ।
ब्रह्मा वृतो देवगणैरृषिभिश्च महात्मभिः
आजगामाशु तं देशं यत्र युद्धमवर्तत

tasminnevaṃ samutpanne nimitte pāṇḍunandana |
brahmā vṛto devagaṇairṛṣibhiśca mahātmabhiḥ
ājagāmāśu taṃ deśaṃ yatra yuddhamavartata

साञ्जलिप्रग्रहो भूत्वा चतुर्वक्त्रो निरुक्तगः ।
उवाच वचनं रुद्रं लोकानामस्तु वै शिवम्
न्यस्यायुधानि विश्वेश जगतो हितकाम्यया

sāñjalipragraho bhūtvā caturvaktro niruktagaḥ |
uvāca vacanaṃ rudraṃ lokānāmastu vai śivam
nyasyāyudhāni viśveśa jagato hitakāmyayā

यदक्षरमथाव्यक्तमीशं लोकस्य भावनम् ।
कूटस्थं कर्तृनिर्द्वंद्वमकर्तेति च यं विदुः

yadakṣaramathāvyaktamīśaṃ lokasya bhāvanam |
kūṭasthaṃ kartṛnirdvaṃdvamakarteti ca yaṃ viduḥ

व्यक्तिभावगतस्यास्य एका मूर्तिरियं शिवा ।
नरो नारायणश्चैव जातौ धर्मकुलोद्वहौ

vyaktibhāvagatasyāsya ekā mūrtiriyaṃ śivā |
naro nārāyaṇaścaiva jātau dharmakulodvahau

तपसा महता युक्तौ देवश्रेष्ठौ महाव्रतौ ।
अहं प्रसादजस्तस्य कस्मिंश्चित्कारणान्तरे
त्वं चैव क्रोधजस्तात पूर्वसर्गे सनातनः

tapasā mahatā yuktau devaśreṣṭhau mahāvratau |
ahaṃ prasādajastasya kasmiṃścitkāraṇāntare
tvaṃ caiva krodhajastāta pūrvasarge sanātanaḥ

मया च सार्धं वरदं विबुधैश्च महर्षिभिः ।
प्रसादयाशु लोकानां शान्तिर्भवतु माचिरम्

mayā ca sārdhaṃ varadaṃ vibudhaiśca maharṣibhiḥ |
prasādayāśu lokānāṃ śāntirbhavatu māciram

ब्रह्मणा त्वेवमुक्तस्तु रुद्रः क्रोधाग्निमुत्सृजन् ।
प्रसादयामास ततो देवं नारायणं प्रभुम्
शरणं च जगामाद्यं वरेण्यं वरदं हरिम्

brahmaṇā tvevamuktastu rudraḥ krodhāgnimutsṛjan |
prasādayāmāsa tato devaṃ nārāyaṇaṃ prabhum
śaraṇaṃ ca jagāmādyaṃ vareṇyaṃ varadaṃ harim

ततोऽथ वरदो देवो जितक्रोधो जितेन्द्रियः ।
प्रीतिमानभवत्तत्र रुद्रेण सह सङ्गतः

tato'tha varado devo jitakrodho jitendriyaḥ |
prītimānabhavattatra rudreṇa saha saṅgataḥ

ऋषिभिर्ब्रह्मणा चैव विबुधैश्च सुपूजितः ।
उवाच देवमीशानमीशः स जगतो हरिः

ṛṣibhirbrahmaṇā caiva vibudhaiśca supūjitaḥ |
uvāca devamīśānamīśaḥ sa jagato hariḥ

यस्त्वां वेत्ति स मां वेत्ति यस्त्वामनु स मामनु ।
नावयोरन्तरं किञ्चिन्मा ते भूद्बुद्धिरन्यथा

yastvāṃ vetti sa māṃ vetti yastvāmanu sa māmanu |
nāvayorantaraṃ kiñcinmā te bhūdbuddhiranyathā

अद्य प्रभृति श्रीवत्सः शूलाङ्कोऽयं भवत्वयम् ।
मम पाण्यङ्कितश्चापि श्रीकण्ठस्त्वं भविष्यसि

adya prabhṛti śrīvatsaḥ śūlāṅko'yaṃ bhavatvayam |
mama pāṇyaṅkitaścāpi śrīkaṇṭhastvaṃ bhaviṣyasi

एवं लक्षणमुत्पाद्य परस्परकृतं तदा ।
सख्यं चैवातुलं कृत्वा रुद्रेण सहितावृषी
तपस्तेपतुरव्यग्रौ विसृज्य त्रिदिवौकसः

evaṃ lakṣaṇamutpādya parasparakṛtaṃ tadā |
sakhyaṃ caivātulaṃ kṛtvā rudreṇa sahitāvṛṣī
tapastepaturavyagrau visṛjya tridivaukasaḥ

एष ते कथितः पार्थ नारायणजयो मृधे ।
नामानि चैव गुह्यानि निरुक्तानि च भारत
ऋषिभिः कथितानीह यानि सङ्कीर्तितानि ते

eṣa te kathitaḥ pārtha nārāyaṇajayo mṛdhe |
nāmāni caiva guhyāni niruktāni ca bhārata
ṛṣibhiḥ kathitānīha yāni saṅkīrtitāni te

एवं बहुविधै रूपैश्चरामीह वसुन्धराम् ।
ब्रह्मलोकं च कौन्तेय गोलोकं च सनातनम्
मया त्वं रक्षितो युद्धे महान्तं प्राप्तवाञ्जयम्

evaṃ bahuvidhai rūpaiścarāmīha vasundharām |
brahmalokaṃ ca kaunteya golokaṃ ca sanātanam
mayā tvaṃ rakṣito yuddhe mahāntaṃ prāptavāñjayam

यस्तु ते सोऽग्रतो याति युद्धे सम्प्रत्युपस्थिते ।
तं विद्धि रुद्रं कौन्तेय देवदेवं कपर्दिनम्

yastu te so'grato yāti yuddhe sampratyupasthite |
taṃ viddhi rudraṃ kaunteya devadevaṃ kapardinam

कालः स एव कथितः क्रोधजेति मया तव ।
निहतांस्तेन वै पूर्वं हतवानसि वै रिपून्

kālaḥ sa eva kathitaḥ krodhajeti mayā tava |
nihatāṃstena vai pūrvaṃ hatavānasi vai ripūn

अप्रमेयप्रभावं तं देवदेवमुमापतिम् ।
नमस्व देवं प्रयतो विश्वेशं हरमव्ययम् 3.342.141

aprameyaprabhāvaṃ taṃ devadevamumāpatim |
namasva devaṃ prayato viśveśaṃ haramavyayam 3.342.141

मोक्षधर्मपर्वणि नारायणीये
द्विपञ्चाशदधिकत्रिशततमोऽध्यायः

mokṣadharmaparvaṇi nārāyaṇīye
dvipañcāśadadhikatriśatatamo'dhyāyaḥ