न स्मरामि कदा वैरं कृतं युष्माभिरित्युत ।
चिन्तयंश्च न पश्यामि भवतां प्रति वैकृतम्
na smarāmi kadā vairaṃ kṛtaṃ yuṣmābhirityuta |
cintayaṃśca na paśyāmi bhavatāṃ prati vaikṛtam
इति श्रीमन्महाभारते सभापर्वणि जरासन्धवधपर्वणि द्वाविंशोऽध्यायः ॥
46 verses · 22 of 103
Jarasandha says he recalls no wrong done to them and calls it unrighteous to attack the blameless. Shri Krishna replies that he has seized kings of the world and means to offer them to Rudra. Human sacrifice has never been seen; how can he worship Shankara with men? They have come to protect dharma. Then he reveals: 'We are not brahmanas. I am Shauri, Hrishikesha, and these two are Pandavas.' Jarasandha scorns him and vows to settle Kamsa's debt. He holds no king he has not won by valour, and will not free them out of fear. He will fight one, two or all three. He has his son Sahadeva anointed. Shri Krishna, honouring Brahma's word that Jarasandha was another's share, does not slay him himself.
जरासन्ध उवाच
न स्मरामि कदा वैरं कृतं युष्माभिरित्युत ।
चिन्तयंश्च न पश्यामि भवतां प्रति वैकृतम्
na smarāmi kadā vairaṃ kṛtaṃ yuṣmābhirityuta |
cintayaṃśca na paśyāmi bhavatāṃ prati vaikṛtam
वैकृते वा सति कथं मन्यध्वं मामनागसम् ।
अरिं वै ब्रूत हे विप्राः सतां समय एष हि
vaikṛte vā sati kathaṃ manyadhvaṃ māmanāgasam |
ariṃ vai brūta he viprāḥ satāṃ samaya eṣa hi
अर्थधर्मोपघाताद्धि मनः समुपतप्यते ।
योऽनागसि प्रसजति क्षत्रियो हि न संशयटः
arthadharmopaghātāddhi manaḥ samupatapyate |
yo'nāgasi prasajati kṣatriyo hi na saṃśayaṭaḥ
अतोऽन्यथा चरँल्लोके धर्मज्ञः सन्महारथः ।
वृजिनां गतिमाप्नोति श्रेयसोऽप्युपहन्ति च
ato'nyathā caram̐lloke dharmajñaḥ sanmahārathaḥ |
vṛjināṃ gatimāpnoti śreyaso'pyupahanti ca
त्रैलोक्ये क्षत्रधर्मो हि श्रेयान्वै साधुचारिणाम् ।
नान्यं धर्मं प्रशंसन्ति ये च धर्मविदो जनाः
trailokye kṣatradharmo hi śreyānvai sādhucāriṇām |
nānyaṃ dharmaṃ praśaṃsanti ye ca dharmavido janāḥ
तस्य मेऽद्य स्थितस्येह स्वधर्मे नियतात्मनः ।
अनागसं प्रजानां च प्रमादादिव जल्पथ
tasya me'dya sthitasyeha svadharme niyatātmanaḥ |
anāgasaṃ prajānāṃ ca pramādādiva jalpatha
कृष्ण उवाच
कुलकार्यं महाबाहो कश्चिदेकः कुलोद्वहः ।
वहते यस्तन्नियोगाद्वयमभ्युद्यतास्त्वयि
kulakāryaṃ mahābāho kaścidekaḥ kulodvahaḥ |
vahate yastanniyogādvayamabhyudyatāstvayi
त्वया चोपहृता राजन्क्षत्रिया लोकवासिनः ।
तदागः क्रूरमुत्पाद्य मन्यसे किमनागसम्
tvayā copahṛtā rājankṣatriyā lokavāsinaḥ |
tadāgaḥ krūramutpādya manyase kimanāgasam
राजा राज्ञः कथं साधून्हिंस्यान्नृपतिसत्तम ।
तद्राज्ञः सन्निगृह्य त्वं रुद्रायोपजिहीर्षसि
rājā rājñaḥ kathaṃ sādhūnhiṃsyānnṛpatisattama |
tadrājñaḥ sannigṛhya tvaṃ rudrāyopajihīrṣasi
अस्मांस्तदेनोपगच्छेत्कृतं बार्हद्रथ त्वया ।
वयं हिं शक्ता धर्मस्य रक्षणे धर्मचारिणः
asmāṃstadenopagacchetkṛtaṃ bārhadratha tvayā |
vayaṃ hiṃ śaktā dharmasya rakṣaṇe dharmacāriṇaḥ
तस्मादद्योपगच्छामस्तव बार्हद्रथान्तिकम् ।
मनुष्याणां समालम्भो न च दृष्टः कदाचन ।
स कथं मानुषैर्देवं यष्टुमिच्छसि शङ्करम्
tasmādadyopagacchāmastava bārhadrathāntikam |
manuṣyāṇāṃ samālambho na ca dṛṣṭaḥ kadācana |
sa kathaṃ mānuṣairdevaṃ yaṣṭumicchasi śaṅkaram
सवर्णो हि सवर्णानां पशुसञ्ज्ञां करिष्यसि ।
कोऽन्यं एवं यथा हि त्वं जरासन्ध वृथामतिः
savarṇo hi savarṇānāṃ paśusañjñāṃ kariṣyasi |
ko'nyaṃ evaṃ yathā hi tvaṃ jarāsandha vṛthāmatiḥ
यस्यां यस्यामवस्थायां यद्यत्कर्म करोति यः ।
तस्यां तस्यामवस्थायां तत्फलं समवाप्नुयात्
yasyāṃ yasyāmavasthāyāṃ yadyatkarma karoti yaḥ |
tasyāṃ tasyāmavasthāyāṃ tatphalaṃ samavāpnuyāt
ते त्वां ज्ञातिक्षयकरं यममार्तानुसारिणः ।
ज्ञातिवृद्धिनिमित्तार्थं विनिहन्तुमिहागताः
te tvāṃ jñātikṣayakaraṃ yamamārtānusāriṇaḥ |
jñātivṛddhinimittārthaṃ vinihantumihāgatāḥ
नास्ति लोके पुमानन्यः क्षत्रियोष्विति चैव तत् ।
मन्यसे स च ते राजन्सुमहान्बुद्धिविप्लवः
nāsti loke pumānanyaḥ kṣatriyoṣviti caiva tat |
manyase sa ca te rājansumahānbuddhiviplavaḥ
को हि जानन्नभिजनमात्मवान्क्षत्रियो नृप ।
नाविशेत्स्वर्गमतुलं रणानन्तरमव्ययम्
ko hi jānannabhijanamātmavānkṣatriyo nṛpa |
nāviśetsvargamatulaṃ raṇānantaramavyayam
स्वर्गं ह्येव समास्थाय रणयज्ञेषु दीक्षिताः ।
जयन्ति क्षत्रिया लोकांस्तद्विद्धि मनुजर्षभ
svargaṃ hyeva samāsthāya raṇayajñeṣu dīkṣitāḥ |
jayanti kṣatriyā lokāṃstadviddhi manujarṣabha
स्वर्गयोनिर्महद्ब्रह्म स्वर्गयोनिर्महद्यशः ।
स्वर्गं योनिस्तपो युद्धे मृत्युः सोऽव्यभिचारवान्
svargayonirmahadbrahma svargayonirmahadyaśaḥ |
svargaṃ yonistapo yuddhe mṛtyuḥ so'vyabhicāravān
एष ह्यैन्द्रो वैजयन्तो गुणैर्नित्यं समाहितः ।
येनासुरान्पराजित्य जगत्पाति शतक्रतुः
eṣa hyaindro vaijayanto guṇairnityaṃ samāhitaḥ |
yenāsurānparājitya jagatpāti śatakratuḥ
स्वर्गमार्गाय कस्य स्याद्विग्रहो वै यथा तव ।
मागधैर्विपुलैः सैन्यैर्बाहुल्यबलदर्पितः
svargamārgāya kasya syādvigraho vai yathā tava |
māgadhairvipulaiḥ sainyairbāhulyabaladarpitaḥ
माऽवमंस्थाः परान्राजन्नास्ति वीर्यं नरे नरे ।
समं चेजस्त्वया चैव विशिष्टं वा नरेश्वर
mā'vamaṃsthāḥ parānrājannāsti vīryaṃ nare nare |
samaṃ cejastvayā caiva viśiṣṭaṃ vā nareśvara
यावदेतदसम्बुद्धं तावदेव भवेत्तव ।
विषह्यमेतदस्माकमतो राजन्ब्रवीमि ते
yāvadetadasambuddhaṃ tāvadeva bhavettava |
viṣahyametadasmākamato rājanbravīmi te
जहि त्वं सदृशेष्वेव मानं दर्पं च मागध ।
मा गमः ससुतामात्यः सबलश्च यमक्षयम्
jahi tvaṃ sadṛśeṣveva mānaṃ darpaṃ ca māgadha |
mā gamaḥ sasutāmātyaḥ sabalaśca yamakṣayam
दम्भोद्भवः कार्तवीर्य उत्तरश्च बृहद्रथः ।
श्रेयसो ह्यवमत्येह विनेशुः सबला नृपाः
dambhodbhavaḥ kārtavīrya uttaraśca bṛhadrathaḥ |
śreyaso hyavamatyeha vineśuḥ sabalā nṛpāḥ
युयुक्षमाणास्त्वत्तो हि न वयं ब्राह्मणा ध्रुवम् ।
शौरिरस्मि हृषीकेशो नृवीरौ पाण्डवाविमौ ।
अनयोर्मातुलेयं च कृष्णं मां विद्धि ते रिपुम्
yuyukṣamāṇāstvatto hi na vayaṃ brāhmaṇā dhruvam |
śaurirasmi hṛṣīkeśo nṛvīrau pāṇḍavāvimau |
anayormātuleyaṃ ca kṛṣṇaṃ māṃ viddhi te ripum
त्वामाह्वयामहे राजन्स्थिरो युध्वस्व मागध ।
मुच्छ वा नृपतीन्सर्वान् गच्छ वा त्वं यमक्षयम्
tvāmāhvayāmahe rājansthiro yudhvasva māgadha |
muccha vā nṛpatīnsarvān gaccha vā tvaṃ yamakṣayam
वैशम्पायन उवाच
एतच्छ्रुत्वा जरासन्धः क्रुद्धो वचनमब्रवीत्
etacchrutvā jarāsandhaḥ kruddho vacanamabravīt
नाहं कंसः प्रलम्बो वा न बाणो न च मुष्टिकः ।
नरको नेन्द्रतपनो न केशी न च पूतना
nāhaṃ kaṃsaḥ pralambo vā na bāṇo na ca muṣṭikaḥ |
narako nendratapano na keśī na ca pūtanā
न कालयवनो वाऽपि ये त्वया निहता युधि ।
त्वं तु गोपकुलोत्पन्नो जातिं वै पौर्विकीं स्मर
na kālayavano vā'pi ye tvayā nihatā yudhi |
tvaṃ tu gopakulotpanno jātiṃ vai paurvikīṃ smara
योऽस्मद्भयादतिक्रम्य सागरानूपमाश्रितः ।
जन्मभूमिं परित्यज्य मधुरां प्राकृतो यथा
yo'smadbhayādatikramya sāgarānūpamāśritaḥ |
janmabhūmiṃ parityajya madhurāṃ prākṛto yathā
सोऽधुना कत्थसे शौरे शरदीव यथा घनः ।
अद्यानृण्यं करिष्यामि भोजराजस्य धीमतः
so'dhunā katthase śaure śaradīva yathā ghanaḥ |
adyānṛṇyaṃ kariṣyāmi bhojarājasya dhīmataḥ
जामातुरौग्रसेनस्य त्वां निहत्याद्य माधव ।
चिरकाङ्क्षितो मे सङ्ग्रामस्त्वां हन्तुं समुहृद्गुणम्
jāmāturaugrasenasya tvāṃ nihatyādya mādhava |
cirakāṅkṣito me saṅgrāmastvāṃ hantuṃ samuhṛdguṇam
दिष्ट्या मे सफलो यत्नः कृतो देवैः सवासवैः ।
क्लीबाविमौ च गोविन्द भीमसेनार्जुनावुभौ
diṣṭyā me saphalo yatnaḥ kṛto devaiḥ savāsavaiḥ |
klībāvimau ca govinda bhīmasenārjunāvubhau
हिंस्यासि युधि विक्रम्य सिंहः क्षुद्रमृगाविव ।
(वैशम्पायन उवाच)
तस्य रोषाभिभूतस्य जरासन्धस्य गर्जतः
hiṃsyāsi yudhi vikramya siṃhaḥ kṣudramṛgāviva |
(vaiśampāyana uvāca)
tasya roṣābhibhūtasya jarāsandhasya garjataḥ
सर्वभूतानि वित्रेमुषे तत्रासन्समागताः ।
(श्रीभगवानुवाच)
किं गर्जसि जरासन्ध कर्मणा तत्समाचर
sarvabhūtāni vitremuṣe tatrāsansamāgatāḥ |
(śrībhagavānuvāca)
kiṃ garjasi jarāsandha karmaṇā tatsamācara
मम निर्देशकर्तृभ्यां पाण्डवाभ्यां नृपाधम ।
मात्यं ससुतं चाद्य घातयिष्याम्यहं रणे ।
न कथञ्चन जीवन्वै प्रवेक्ष्यसि पुरोत्तमम्
mama nirdeśakartṛbhyāṃ pāṇḍavābhyāṃ nṛpādhama |
mātyaṃ sasutaṃ cādya ghātayiṣyāmyahaṃ raṇe |
na kathañcana jīvanvai pravekṣyasi purottamam
जरासन्ध उवाच
नाजितान्वै नरपतीनहमादद्मि काश्चन ।
अजितः पर्यवस्थाता कोऽत्र यो न मया जितः
nājitānvai narapatīnahamādadmi kāścana |
ajitaḥ paryavasthātā ko'tra yo na mayā jitaḥ
क्षत्रियस्यैतदेवाहुर्धर्म्यं कृष्णोपजीवनम् ।
विक्रम्य वशमानीय कामतो यत्समाचरेत्
kṣatriyasyaitadevāhurdharmyaṃ kṛṣṇopajīvanam |
vikramya vaśamānīya kāmato yatsamācaret
देवातार्थमुपाहृत्य राज्ञः कृष्ण कथं भयात् ।
अहमद्य विमुच्येयं क्षात्रं व्रतमनुस्मरन्
devātārthamupāhṛtya rājñaḥ kṛṣṇa kathaṃ bhayāt |
ahamadya vimucyeyaṃ kṣātraṃ vratamanusmaran
सैन्यं सैन्येन व्यूढेन एक एकेन वा पुनः ।
द्वाभ्यां त्रिभिर्वा योत्स्येऽहं युगत्पृथगेव वा
sainyaṃ sainyena vyūḍhena eka ekena vā punaḥ |
dvābhyāṃ tribhirvā yotsye'haṃ yugatpṛthageva vā
वैशम्पाय उवाच
एवमुक्त्वा जरासन्धः सहदेवाभिषेचनम् ।
अज्ञापयत्तदा राजा ययुत्सुर्भीमकर्मभिः
evamuktvā jarāsandhaḥ sahadevābhiṣecanam |
ajñāpayattadā rājā yayutsurbhīmakarmabhiḥ
स तु सेनापतिं राजा सस्मार भरतर्षभ ।
कौशिकं चित्रसेनं च तस्मिन्युद्ध उपस्थिते
sa tu senāpatiṃ rājā sasmāra bharatarṣabha |
kauśikaṃ citrasenaṃ ca tasminyuddha upasthite
ययोस्ते नामनी राजन्हंसेति डिबिकेति च ।
पूर्वं सङ्कथिते पुम्भिर्नृलोके लोकसत्कृते
yayoste nāmanī rājanhaṃseti ḍibiketi ca |
pūrvaṃ saṅkathite pumbhirnṛloke lokasatkṛte
तं तु राजन्विभुः शौरी राजानं बलिनां वरम् ।
स्मृत्वा पुरुषशार्दूलः शार्दूलसमविक्रमम्
taṃ tu rājanvibhuḥ śaurī rājānaṃ balināṃ varam |
smṛtvā puruṣaśārdūlaḥ śārdūlasamavikramam
सत्यसन्धो जरासन्धं भुवि भीमपराक्रमम् ।
भागमन्यस्य निर्दिष्टमवध्यं मधुर्भिर्मृधेः
satyasandho jarāsandhaṃ bhuvi bhīmaparākramam |
bhāgamanyasya nirdiṣṭamavadhyaṃ madhurbhirmṛdheḥ
नात्मनाऽऽत्मवतां मुख्य इयेष मधुसूदनः ।
ब्राह्मीमाज्ञां पुरस्कृत्य हन्तुं हलधरानुजः
nātmanā''tmavatāṃ mukhya iyeṣa madhusūdanaḥ |
brāhmīmājñāṃ puraskṛtya hantuṃ haladharānujaḥ
Text source: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)