सूक्त 72: पृथ्वी की नाभि, द्युलोक का आधार

हरिं॑ मृजन्त्यरु॒षो न यु॑ज्यते॒ सं धे॒नुभि॑ः क॒लशे॒ सोमो॑ अज्यते ।
उद्वाच॑मी॒रय॑ति हि॒न्वते॑ म॒ती पु॑रुष्टु॒तस्य॒ कति॑ चित्परि॒प्रिय॑ः

hariṃ mṛjantyaruṣo na yujyate saṃ dhenubhiḥ kalaśe somo ajyate |
udvācamīrayati hinvate matī puruṣṭutasya kati citparipriyaḥ

सा॒कं व॑दन्ति ब॒हवो॑ मनी॒षिण॒ इन्द्र॑स्य॒ सोमं॑ ज॒ठरे॒ यदा॑दु॒हुः ।
यदी॑ मृ॒जन्ति॒ सुग॑भस्तयो॒ नर॒ः सनी॑ळाभिर्द॒शभि॒ः काम्यं॒ मधु॑

sākaṃ vadanti bahavo manīṣiṇa indrasya somaṃ jaṭhare yadāduhuḥ |
yadī mṛjanti sugabhastayo naraḥ sanīḻābhirdaśabhiḥ kāmyaṃ madhu

अर॑ममाणो॒ अत्ये॑ति॒ गा अ॒भि सूर्य॑स्य प्रि॒यं दु॑हि॒तुस्ति॒रो रव॑म् ।
अन्व॑स्मै॒ जोष॑मभरद्विनंगृ॒सः सं द्व॒यीभि॒ः स्वसृ॑भिः क्षेति जा॒मिभि॑ः

aramamāṇo atyeti gā abhi sūryasya priyaṃ duhitustiro ravam |
anvasmai joṣamabharadvinaṃgṛsaḥ saṃ dvayībhiḥ svasṛbhiḥ kṣeti jāmibhiḥ

नृधू॑तो॒ अद्रि॑षुतो ब॒र्हिषि॑ प्रि॒यः पति॒र्गवां॑ प्र॒दिव॒ इन्दु॑रृ॒त्विय॑ः ।
पुरं॑धिवा॒न्मनु॑षो यज्ञ॒साध॑न॒ः शुचि॑र्धि॒या प॑वते॒ सोम॑ इन्द्र ते

nṛdhūto adriṣuto barhiṣi priyaḥ patirgavāṃ pradiva indurṛtviyaḥ |
puraṃdhivānmanuṣo yajñasādhanaḥ śucirdhiyā pavate soma indra te

नृबा॒हुभ्यां॑ चोदि॒तो धार॑या सु॒तो॑ऽनुष्व॒धं प॑वते॒ सोम॑ इन्द्र ते ।
आप्रा॒ः क्रतू॒न्सम॑जैरध्व॒रे म॒तीर्वेर्न द्रु॒षच्च॒म्वो॒३॒॑रास॑द॒द्धरि॑ः

nṛbāhubhyāṃ codito dhārayā suto'nuṣvadhaṃ pavate soma indra te |
āprāḥ kratūnsamajairadhvare matīrverna druṣaccamvorāsadaddhariḥ

अं॒शुं दु॑हन्ति स्त॒नय॑न्त॒मक्षि॑तं क॒विं क॒वयो॒ऽपसो॑ मनी॒षिण॑ः ।
समी॒ गावो॑ म॒तयो॑ यन्ति सं॒यत॑ ऋ॒तस्य॒ योना॒ सद॑ने पुन॒र्भुव॑ः

aṃśuṃ duhanti stanayantamakṣitaṃ kaviṃ kavayo'paso manīṣiṇaḥ |
samī gāvo matayo yanti saṃyata ṛtasya yonā sadane punarbhuvaḥ

नाभा॑ पृथि॒व्या ध॒रुणो॑ म॒हो दि॒वो॒३॒॑ऽपामू॒र्मौ सिन्धु॑ष्व॒न्तरु॑क्षि॒तः ।
इन्द्र॑स्य॒ वज्रो॑ वृष॒भो वि॒भूव॑सु॒ः सोमो॑ हृ॒दे प॑वते॒ चारु॑ मत्स॒रः

nābhā pṛthivyā dharuṇo maho divo'pāmūrmau sindhuṣvantarukṣitaḥ |
indrasya vajro vṛṣabho vibhūvasuḥ somo hṛde pavate cāru matsaraḥ

स तू प॑वस्व॒ परि॒ पार्थि॑वं॒ रज॑ः स्तो॒त्रे शिक्ष॑न्नाधून्व॒ते च॑ सुक्रतो ।
मा नो॒ निर्भा॒ग्वसु॑नः सादन॒स्पृशो॑ र॒यिं पि॒शङ्गं॑ बहु॒लं व॑सीमहि

sa tū pavasva pari pārthivaṃ rajaḥ stotre śikṣannādhūnvate ca sukrato |
mā no nirbhāgvasunaḥ sādanaspṛśo rayiṃ piśaṅgaṃ bahulaṃ vasīmahi

आ तू न॑ इन्दो श॒तदा॒त्वश्व्यं॑ स॒हस्र॑दातु पशु॒मद्धिर॑ण्यवत् ।
उप॑ मास्व बृह॒ती रे॒वती॒रिषोऽधि॑ स्तो॒त्रस्य॑ पवमान नो गहि

ā tū na indo śatadātvaśvyaṃ sahasradātu paśumaddhiraṇyavat |
upa māsva bṛhatī revatīriṣo'dhi stotrasya pavamāna no gahi