अध्याय 6: लक्ष्मी, ब्रह्मा, वायु और रुद्र की हरि-स्तुति

तत्रतत्र स्थितास्तत्त्वे तत्तत्तत्त्वाभिमानिनः ।
स्वेस्वे ह्यायतने स्वाङ्गे तदर्थं च खगेश्वर

tatratatra sthitāstattve tattattattvābhimāninaḥ |
svesve hyāyatane svāṅge tadarthaṃ ca khageśvara

हरिं नारायणं सम्यक्स्तोतुं समुपचक्रिरे ।
चिन्त्याचिन्त्यगुणे विष्णौ विरुद्धाः संति सद्गुणाः

hariṃ nārāyaṇaṃ samyakstotuṃ samupacakrire |
cintyācintyaguṇe viṣṇau viruddhāḥ saṃti sadguṇāḥ

एकैकशोह्यनन्तास्ते तद्गुणानां स्तुतौ मम ।
क्व शक्तिरिति बुद्ध्या सा व्रीडयावनताब्रवीत्

ekaikaśohyanantāste tadguṇānāṃ stutau mama |
kva śaktiriti buddhyā sā vrīḍayāvanatābravīt

नतास्मि ते नाथ पदारविन्दं न वेद चान्यच्चरणादृते तव ।
त्वयीश्वरे संति गुणाः श्रुतास्तु तथाश्रुताः संति च देवदेव

natāsmi te nātha padāravindaṃ na veda cānyaccaraṇādṛte tava |
tvayīśvare saṃti guṇāḥ śrutāstu tathāśrutāḥ saṃti ca devadeva

सम्यक्सृष्टं स्वायतनं च दत्वा गोविन्द दामोदर मां च पाहि ।
स्तुत्या मदीयश्च सुखकपूर्णः प्रियो जनो नास्ति तथा त्वदन्यः

samyaksṛṣṭaṃ svāyatanaṃ ca datvā govinda dāmodara māṃ ca pāhi |
stutyā madīyaśca sukhakapūrṇaḥ priyo jano nāsti tathā tvadanyaḥ

लक्ष्मीपते सर्वजगन्निवास त्वं ज्ञानसिंधुः क्व च विश्वमूर्ते ।
अहं क्व चाज्ञस्तव वै शक्तिरस्ति ह्यज्ञोहं वै ह्यल्पशक्तिर्ममास्ति

lakṣmīpate sarvajagannivāsa tvaṃ jñānasiṃdhuḥ kva ca viśvamūrte |
ahaṃ kva cājñastava vai śaktirasti hyajñohaṃ vai hyalpaśaktirmamāsti

लक्ष्म्याश्चैव ज्ञानवैराग्यभक्ति ह्यत्यल्पमद्धा मयि सर्वदैव ।
तव प्रसादादस्ति जगन्निवास तत्र स्वामित्वं नास्ति विष्णो सदैव

lakṣmyāścaiva jñānavairāgyabhakti hyatyalpamaddhā mayi sarvadaiva |
tava prasādādasti jagannivāsa tatra svāmitvaṃ nāsti viṣṇo sadaiva

न देहि त्वं सर्वदा मे मुरारे अहंममत्वं प्राप्यमेतावदेव ।
गम्यज्ञानं योग्यगुणे रमेश प्रमादो वा नास्तिनास्त्यद्य नित्य

na dehi tvaṃ sarvadā me murāre ahaṃmamatvaṃ prāpyametāvadeva |
gamyajñānaṃ yogyaguṇe rameśa pramādo vā nāstināstyadya nitya

तन्मे हृषीकाणि पतन्त्यसत्पथे पदारविन्दे तु पतन्तु सर्वदा ।
लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणेन हीनः स्तोतुं सामर्थ्यं नास्ति मे सुप्रसीद

tanme hṛṣīkāṇi patantyasatpathe padāravinde tu patantu sarvadā |
lakṣmyā hyahaṃ koṭiguṇena hīnaḥ stotuṃ sāmarthyaṃ nāsti me suprasīda

इति स्तवं विष्णुगुणान्विधाता तार्क्ष्यस्थितः प्राञ्जलिस्तस्य चाग्रे ।
तदा वायुर्देवदेवो महात्मा दृष्ट्वा विष्णु भक्तिसंवर्धितात्मा

iti stavaṃ viṣṇuguṇānvidhātā tārkṣyasthitaḥ prāñjalistasya cāgre |
tadā vāyurdevadevo mahātmā dṛṣṭvā viṣṇu bhaktisaṃvardhitātmā

स्नहोत्थरावः स्खलिताक्षरस्तं मुञ्चन्कणान्प्राञ्जलिराबभाषे ।
(वायुरुवाच)
एते हि देवास्तव भृत्यभूताः पदारविन्दं परमं सुदुर्लभम्

snahottharāvaḥ skhalitākṣarastaṃ muñcankaṇānprāñjalirābabhāṣe |
(vāyuruvāca)
ete hi devāstava bhṛtyabhūtāḥ padāravindaṃ paramaṃ sudurlabham

चतुर्विधान्पुरुषार्थान्रमेश संप्रार्थये तच्च सदापि देव ।
दृष्ट्वा हरेः सैव मायैव तावत्सुकारणं किञ्चिदन्यन्न चास्ति

caturvidhānpuruṣārthānrameśa saṃprārthaye tacca sadāpi deva |
dṛṣṭvā hareḥ saiva māyaiva tāvatsukāraṇaṃ kiñcidanyanna cāsti

अतो नाहं प्रदयोपि भूमन् भवत्पदांभोजनिषवणोत्सुकः ।
लोकस्य कृष्णाद्विमुखस्य कर्मणा अपुण्यशीलस्य सुदुः खितस्य

ato nāhaṃ pradayopi bhūman bhavatpadāṃbhojaniṣavaṇotsukaḥ |
lokasya kṛṣṇādvimukhasya karmaṇā apuṇyaśīlasya suduḥ khitasya

अनुग्रहार्थं च तवावतारो नान्यश्च किञ्चित्पुरुषार्थस्तवेश ।
गोभूसुराणां च महीरुहाणां तथा सुराणां प्रवरावतारैः

anugrahārthaṃ ca tavāvatāro nānyaśca kiñcitpuruṣārthastaveśa |
gobhūsurāṇāṃ ca mahīruhāṇāṃ tathā surāṇāṃ pravarāvatāraiḥ

क्षेमोपकाराणि च वासुदेव क्रीडन्विधत्ते न च किञ्चिदन्यत् ।
मनो न तृप्यत्यपि शंसतां नः सुकर्ममौलेश्चरितामृतानि

kṣemopakārāṇi ca vāsudeva krīḍanvidhatte na ca kiñcidanyat |
mano na tṛpyatyapi śaṃsatāṃ naḥ sukarmamauleścaritāmṛtāni

अच्छिन्नभक्तस्य हि मे मुकुन्द सदा भक्तिं देहि पादारविन्दे ।
सदा तदेवास्तु न किञ्चिदन्यद्यत्र त्वमासीः पुरुषे देवदेव

acchinnabhaktasya hi me mukunda sadā bhaktiṃ dehi pādāravinde |
sadā tadevāstu na kiñcidanyadyatra tvamāsīḥ puruṣe devadeva

अहं च तत्रास्मि तव प्रसादाद्यत्रास्म्यहं तत्र भवान्महाप्रभो ।
व्यंसिर्ममेयं च शरीरमध्ये चतुर्मुखश्चैव न चैततदन्यैः

ahaṃ ca tatrāsmi tava prasādādyatrāsmyahaṃ tatra bhavānmahāprabho |
vyaṃsirmameyaṃ ca śarīramadhye caturmukhaścaiva na caitatadanyaiḥ

मदीयनिद्रा तव वन्दनं प्रभो मदीययामाचरणं प्रदक्षिणम् ।
मदीयव्याख्याहरणं स्तुतिः स्यादेवं विदित्वा च समर्पयामि

madīyanidrā tava vandanaṃ prabho madīyayāmācaraṇaṃ pradakṣiṇam |
madīyavyākhyāharaṇaṃ stutiḥ syādevaṃ viditvā ca samarpayāmi

मद्वृद्धियोग्यं च पदार्थजातं दृष्ट्वा हरेः प्रतिमा एव तच्च ।
इत्थं मत्वाहं सर्वदा देवदेव तत्रस्थितान्हरिरूपान् भजिष्ये

madvṛddhiyogyaṃ ca padārthajātaṃ dṛṣṭvā hareḥ pratimā eva tacca |
itthaṃ matvāhaṃ sarvadā devadeva tatrasthitānharirūpān bhajiṣye

यच्चन्दनं यत्तु पुष्पं च धूपं वस्त्रं च यद्भक्ष्यभोज्यादिकं च ।
एतत्सर्वं विष्णुप्रीत्यर्थमेवेत्येतद्व्रतं सर्वदा वै करिष्ये

yaccandanaṃ yattu puṣpaṃ ca dhūpaṃ vastraṃ ca yadbhakṣyabhojyādikaṃ ca |
etatsarvaṃ viṣṇuprītyarthamevetyetadvrataṃ sarvadā vai kariṣye

अवैष्णवान्दूषयिष्ये सदाहं सद्वैष्णवान्पा
लयिष्ये मुरारे ।
विष्णुद्रुहां छेदयिष्ये च जिह्वां तच्छृण्वतां पूरयिष्ये त्रपूल्काः

avaiṣṇavāndūṣayiṣye sadāhaṃ sadvaiṣṇavānpā
layiṣye murāre |
viṣṇudruhāṃ chedayiṣye ca jihvāṃ tacchṛṇvatāṃ pūrayiṣye trapūlkāḥ

एतादृशी शक्तिर्ममास्ति देव तव प्रसादाद्बलिनोपि विष्णो ।
अथापि नाहं स्तवने समर्थः लक्ष्म्या ह्यहं कोटिगुणैर्विहीनः

etādṛśī śaktirmamāsti deva tava prasādādbalinopi viṣṇo |
athāpi nāhaṃ stavane samarthaḥ lakṣmyā hyahaṃ koṭiguṇairvihīnaḥ

एतत्स्तोत्रं ह्यर्थयेच्चैव या नः तत्र प्रीतिर्ह्यक्षया मे सदा स्यात् ।
स्तोत्रं ह्येतत्पाठयन्तीह लोके ते वैष्णवास्ते च हरिप्रियाश्च

etatstotraṃ hyarthayeccaiva yā naḥ tatra prītirhyakṣayā me sadā syāt |
stotraṃ hyetatpāṭhayantīha loke te vaiṣṇavāste ca haripriyāśca

कुर्वन्ति ये पठनं नित्यमेव समर्पयिष्यति सदा हरौ च ।
तेषां हरिः प्रीयते केशवोलं हरौ प्रसन्ने किमलभ्यमस्ति

kurvanti ye paṭhanaṃ nityameva samarpayiṣyati sadā harau ca |
teṣāṃ hariḥ prīyate keśavolaṃ harau prasanne kimalabhyamasti

एवं स्तुत्वा वलदेवो महात्मा तूष्णीं स्थितः प्राञ्जलिरग्रतो हरेः ।
(सरस्वत्युवाच)
को वा रसज्ञो भगवन्मुरारे हरे गुणस्तवनात्कीर्तनाद्वा

evaṃ stutvā valadevo mahātmā tūṣṇīṃ sthitaḥ prāñjaliragrato hareḥ |
(sarasvatyuvāca)
ko vā rasajño bhagavanmurāre hare guṇastavanātkīrtanādvā

अलंबुद्धिं प्राप्नुयाद्देवदेव ब्रह्मादिभिः सर्वदा स्तूयमान ।
यः कर्णनाडीं पुरुषस्य यातो भवप्रदां देहरतिं छिनत्ति

alaṃbuddhiṃ prāpnuyāddevadeva brahmādibhiḥ sarvadā stūyamāna |
yaḥ karṇanāḍīṃ puruṣasya yāto bhavapradāṃ deharatiṃ chinatti

न केवलं देहरतिं छिनत्त्यसद्गृहक्षेत्रभार्यासुतेषु नित्यम् ।
पश्वादिरूपेषु धनादिकेषु अनर्घ्यरत्नेषु प्रियं छिनत्ति

na kevalaṃ deharatiṃ chinattyasadgṛhakṣetrabhāryāsuteṣu nityam |
paśvādirūpeṣu dhanādikeṣu anarghyaratneṣu priyaṃ chinatti

अनंतवेदप्रतिपादितोपि लक्ष्मीर्न वै वेद तव स्वरूपम् ।
चतुर्मुखो नैव वेद न वायुरसौ न वेत्तीति किमत्र चित्रम्

anaṃtavedapratipāditopi lakṣmīrna vai veda tava svarūpam |
caturmukho naiva veda na vāyurasau na vettīti kimatra citram

एतादृशस्य स्तवने क्वास्ति शक्तिर्मम प्रभो ब्रह्मवाय्वोः सकाशात् ।
शतैर्गुणैः सर्वदा न्यूनतास्ति अतो हरे दयया मां च पाहि

etādṛśasya stavane kvāsti śaktirmama prabho brahmavāyvoḥ sakāśāt |
śatairguṇaiḥ sarvadā nyūnatāsti ato hare dayayā māṃ ca pāhi

एवं स्तुत्वा हरिं सा तु तूष्णीमास खगेश्वर ।
भारती तु तदा स्तोतुं हरिं समुपचक्रमे

evaṃ stutvā hariṃ sā tu tūṣṇīmāsa khageśvara |
bhāratī tu tadā stotuṃ hariṃ samupacakrame

ब्रह्मेश लक्ष्मीश हरे मुरारे गुणांस्तव श्रद्दधानस्य नित्यम् ।
तथा स्तुवन्तोस्य विवर्धमानां मतिं च नित्यं विषयेष्वसत्सु

brahmeśa lakṣmīśa hare murāre guṇāṃstava śraddadhānasya nityam |
tathā stuvantosya vivardhamānāṃ matiṃ ca nityaṃ viṣayeṣvasatsu

कुर्वन्ति वैराग्यममुत्र लोके ततः परं भक्तिदृढां तथैव ।
ततः परं चैव हरेः प्रसन्नतां कुर्वन्ति नित्यं तव देवदेव

kurvanti vairāgyamamutra loke tataḥ paraṃ bhaktidṛḍhāṃ tathaiva |
tataḥ paraṃ caiva hareḥ prasannatāṃ kurvanti nityaṃ tava devadeva

तेनापरोक्षं च भवेच्च तस्य अतो गुणानां स्तवने च मे रतिः ।
सा तु प्रजाता पुरुषस्य नित्यं संसारदुःखं तु तदाच्छिनत्ति

tenāparokṣaṃ ca bhavecca tasya ato guṇānāṃ stavane ca me ratiḥ |
sā tu prajātā puruṣasya nityaṃ saṃsāraduḥkhaṃ tu tadācchinatti

विच्छिन्नदुःखस्य तदाधिकारिण आनन्दरूपाख्यफलं ददाति ।
हरेर्गुणानस्तुवतां च पापं तेषां हि पुण्यं च तथा क्षिणोति

vicchinnaduḥkhasya tadādhikāriṇa ānandarūpākhyaphalaṃ dadāti |
harerguṇānastuvatāṃ ca pāpaṃ teṣāṃ hi puṇyaṃ ca tathā kṣiṇoti

एवं विदित्वा परमो गुरुर्मम वायुर्दयालुर्मम वल्लभश्च ।
हरेर्गुणान्सर्वगुणप्रसारान्ममैव योग्यान्सुखमुख्यभूतान्

evaṃ viditvā paramo gururmama vāyurdayālurmama vallabhaśca |
harerguṇānsarvaguṇaprasārānmamaiva yogyānsukhamukhyabhūtān

उद्धृत्य पुण्येभ्य इवार्तबन्धुः शिवश्च नो द्रुह्यति पुण्यकीर्तिम् ।
तव प्रसादाच्च श्रियः प्रसादाद्वायोः प्रसादाच्च ममास्ति नित्यम्

uddhṛtya puṇyebhya ivārtabandhuḥ śivaśca no druhyati puṇyakīrtim |
tava prasādācca śriyaḥ prasādādvāyoḥ prasādācca mamāsti nityam

यद्यत्करोत्येव सदैव वायुस्तत्तत्करोत्येव सदैव नित्यम् ।
वायोर्विरोधं न करोति देवः स तद्विरोधं च करोति नित्यम्

yadyatkarotyeva sadaiva vāyustattatkarotyeva sadaiva nityam |
vāyorvirodhaṃ na karoti devaḥ sa tadvirodhaṃ ca karoti nityam

हरेर्विरोधं न करोति वायुर्वायोर्विरोधं न करोति विष्णुः ।
वायोः प्रसादान्मम नास्ति किञ्चिदतानभावश्च तव प्रसादात्

harervirodhaṃ na karoti vāyurvāyorvirodhaṃ na karoti viṣṇuḥ |
vāyoḥ prasādānmama nāsti kiñcidatānabhāvaśca tava prasādāt

यथैव मूलं च तथावतारे दुःखादिकं नास्ति समीरणस्य ।
वायुस्तथान्ये च उभौ मुकुन्दस्तथावतारेषु न दुःखरूपौ

yathaiva mūlaṃ ca tathāvatāre duḥkhādikaṃ nāsti samīraṇasya |
vāyustathānye ca ubhau mukundastathāvatāreṣu na duḥkharūpau

अशक्तवद्दृश्यते वायुदेवः युगानुसारांल्लोकधर्मांस्तु रक्षन् ।
नरावतारे तत्र देवे मुरारे ह्यशक्तता नेति विचिंतनीयम्

aśaktavaddṛśyate vāyudevaḥ yugānusārāṃllokadharmāṃstu rakṣan |
narāvatāre tatra deve murāre hyaśaktatā neti viciṃtanīyam

अवताररूपे यमदुःखादिकं च न चिन्तनीयं ज्ञानिभिर्देवदेव ।
अहं कदाचित्सुखनाशप्रदेशे दैत्यांस्तथा मारयितुं गतोस्मि

avatārarūpe yamaduḥkhādikaṃ ca na cintanīyaṃ jñānibhirdevadeva |
ahaṃ kadācitsukhanāśapradeśe daityāṃstathā mārayituṃ gatosmi

नैतावता मम वायोश्च नित्यं दुः खातनं नैव संचितनीयम् ।
एतादृशोहं स्तवनेनु कास्ति शक्तिर्गुणानां मधुसूदन प्रभो ।
वायोः सकाशाच्च गुणेन हीना संसाररूपे मुक्तरूपे च देव

naitāvatā mama vāyośca nityaṃ duḥ khātanaṃ naiva saṃcitanīyam |
etādṛśohaṃ stavanenu kāsti śaktirguṇānāṃ madhusūdana prabho |
vāyoḥ sakāśācca guṇena hīnā saṃsārarūpe muktarūpe ca deva

एवं स्तुत्वा भारती तु तूष्णीमास खगेश्वर ।
तदनन्तरजः शेषः प्राञ्जलिः प्राह केशवम्

evaṃ stutvā bhāratī tu tūṣṇīmāsa khageśvara |
tadanantarajaḥ śeṣaḥ prāñjaliḥ prāha keśavam

नाहं च जाने तव पादमूलं रुद्रो न वेत्ति गरुडो न वेद ।
अहं वाण्याः शतगुणांशहीनो दत्त्वा ह्यायतनं पाहि मां वासुदेव

nāhaṃ ca jāne tava pādamūlaṃ rudro na vetti garuḍo na veda |
ahaṃ vāṇyāḥ śataguṇāṃśahīno dattvā hyāyatanaṃ pāhi māṃ vāsudeva

एवं स्तुत्वा सशेषस्तु तूष्णीमास खगेश्वर ।
तदनन्तरजो वीशः स्तोतुं समुपचक्रमे

evaṃ stutvā saśeṣastu tūṣṇīmāsa khageśvara |
tadanantarajo vīśaḥ stotuṃ samupacakrame

तव पदोः स्तुतिं किं करोम्यहं मम पदांबुजे ह्यर्पितं मनः ।
कथमहं मुखे पक्षियोनिजः कथमेवङ्गुणानीडितुं क्षमः

tava padoḥ stutiṃ kiṃ karomyahaṃ mama padāṃbuje hyarpitaṃ manaḥ |
kathamahaṃ mukhe pakṣiyonijaḥ kathamevaṅguṇānīḍituṃ kṣamaḥ

एवं स्तुत्वा तु गरुडस्तूष्णीमास नयान्वितः ।
तदनन्तरजो रुद्रस्तोतुं समुपचक्रमे

evaṃ stutvā tu garuḍastūṣṇīmāsa nayānvitaḥ |
tadanantarajo rudrastotuṃ samupacakrame

या वै तवेश भगवन्न विदाम भूमन् भक्तिर्ममास्तु शिवपादसरोजमूले ।
छन्नापि सा ननु सदा न ममास्ति देव तेनाद्रुहं तव विरुद्धमतः करोमि

yā vai taveśa bhagavanna vidāma bhūman bhaktirmamāstu śivapādasarojamūle |
channāpi sā nanu sadā na mamāsti deva tenādruhaṃ tava viruddhamataḥ karomi

सर्वान्न बुद्धिसहितस्य हरे मुरारे का शक्तिरस्ति वचने मम मूढबुद्धेः ।
वाण्या सदा शतगुणेन विहीनमेनं मां पाहि चेश मम चायतनं च दत्त्वा

sarvānna buddhisahitasya hare murāre kā śaktirasti vacane mama mūḍhabuddheḥ |
vāṇyā sadā śataguṇena vihīnamenaṃ māṃ pāhi ceśa mama cāyatanaṃ ca dattvā

एवं स्तुत्वा स रुद्रस्तु तूष्णीमास द्विजोत्तमः ।
शेषानन्तरजा देवी वारुणी वाक्यमब्रवीत्

evaṃ stutvā sa rudrastu tūṣṇīmāsa dvijottamaḥ |
śeṣānantarajā devī vāruṇī vākyamabravīt

लक्ष्मीपते ब्रह्मपते मनोः पते गिरःपते रुद्रपते नृणां पते ।
गुणांस्तव स्तोतुमहं समर्था न पार्वती नापि सुपर्णपत्नी

lakṣmīpate brahmapate manoḥ pate giraḥpate rudrapate nṛṇāṃ pate |
guṇāṃstava stotumahaṃ samarthā na pārvatī nāpi suparṇapatnī

शेषादहं दशगुणैर्विहीना मां पाहि नित्यं जगतामधीश

śeṣādahaṃ daśaguṇairvihīnā māṃ pāhi nityaṃ jagatāmadhīśa

एवं स्तुत्वा वारुणी तु तूष्णीमास खगेश्वर ।
तदनन्तरजा ब्राह्मी सौपर्णी ह्युपचक्रमे

evaṃ stutvā vāruṇī tu tūṣṇīmāsa khageśvara |
tadanantarajā brāhmī sauparṇī hyupacakrame

स्तोतुं गुणांस्तव हरे जगदीशवाचा श्रोतुं हरे तव कथां श्रवणे न शक्तिः ।
यस्तत्त्वनुं स्मरति देव तव स्वरूपं को वै नु वेद भुवि तं भगवत्पदार्थम्

stotuṃ guṇāṃstava hare jagadīśavācā śrotuṃ hare tava kathāṃ śravaṇe na śaktiḥ |
yastattvanuṃ smarati deva tava svarūpaṃ ko vai nu veda bhuvi taṃ bhagavatpadārtham

अतो गुणस्तवने नास्ति शक्तिर्वीन्द्रादहं दशगुणैरवरा च नित्यम्

ato guṇastavane nāsti śaktirvīndrādahaṃ daśaguṇairavarā ca nityam

एवं स्तुत्वा तु सौपर्णी तूष्णीमास खगेश्वर ।
रुद्रानन्तरजा स्तोतुं गिरिजा तूपचक्रमे

evaṃ stutvā tu sauparṇī tūṣṇīmāsa khageśvara |
rudrānantarajā stotuṃ girijā tūpacakrame

गोविन्द नारायण वासुदेव त्वया हि मे किञ्चिदपि प्रयोजनम् ।
नास्त्येव स्वामिन्न च नाम वाचा सौभाग्यरूपः सर्वदा एक एव

govinda nārāyaṇa vāsudeva tvayā hi me kiñcidapi prayojanam |
nāstyeva svāminna ca nāma vācā saubhāgyarūpaḥ sarvadā eka eva

नारायणेति तव नाम च एकमेव वैराग्यभक्तिविभवे परमं समर्थाम् ।
असंख्यब्रह्मादिकहत्यनाशाने गुर्वङ्गनाकोटिविनाशने च

nārāyaṇeti tava nāma ca ekameva vairāgyabhaktivibhave paramaṃ samarthām |
asaṃkhyabrahmādikahatyanāśāne gurvaṅganākoṭivināśane ca

नामाधिकारिणी चाहं गुणानां च महाप्रभो ।
स्तवने नास्ति मे शक्ती रुद्राद्दशगुणैरहम्

nāmādhikāriṇī cāhaṃ guṇānāṃ ca mahāprabho |
stavane nāsti me śaktī rudrāddaśaguṇairaham

अवरा च सदास्म्येव नात्र कार्या विचारणा ।
एवं स्तुत्वा सा गिरिजास्तूष्णीमास खगेश्वर

avarā ca sadāsmyeva nātra kāryā vicāraṇā |
evaṃ stutvā sā girijāstūṣṇīmāsa khageśvara